Zaterdag 10 mei 2008
Een dagtochtje Gibraltar,‘The Rock’! En een kolossaal grote rots is het echt! De grensovergang Spanje–Engeland is bijna irreëel! Het lijkt zo serieus allemaal. Met paspoort controle en alles erop en eraan. Buiten het feit dat je aan de rechter kant van de weg blijft rijden, ben je in een Engelse stad. Alles is er Brittish, straatnamen, bouwstijl, winkels, pubs en de ‘English Pounds’ prijslijsten. Daar boven op krijg je er alles taxfree! Nee, we hebben de gekende' toeristische pleisterplaatsen op Gibraltar niet bezocht. Het ging er ons meer om de sfeer op te snuiven. Een gesprekje met een vriendelijke inwoonster leerde ons meer over Gibraltar, dan enig toeristisch bezoek je ooit kan opleveren. Ze vertelde honderduit over haar familie geschiedenis ten tijde van Franco en de gelukkiger periode waarin ze nu leefde. Ze was er trots op om ‘bi langual’ te zijn. Niet Spaans maar ook niet Engels. ‘I am Gibraltar’ vertelde ze. ‘My whole family history is Gibraltar! I am proud to live here, and it doesn’t matter witch country is ruling us now.’ Later toen we door de stad kuierden begrepen we wat deze vrouw bedoelde. Een mix aan rassen waarbij iedereen, iedereen kent. En de fascinerende uitzichten over de Middellandse zee, vanuit de meest ondenkbare plaatsjes in de stad, moeten je een trots gevoel geven. Heel, heel mooi!
Zondag 11 mei 2008
Deze morgen wisten we ook niet dat dit een heel speciale dag zou worden? Zo één met een staartje met een wit puntje. Verder in deze tekst begrijp je wel wat we daar mee bedoelen. Na het overweldigende Tarifa, waren we van plan om de ‘Witte Dorpen Route’ aan te vatten. Maar, door de zalige stranddagen en het bezoek aan Gibraltar, waren we zelfs nog vergeten het stadje, Tarifa, zelf te bezoeken. Dit gebeurde dus vanmorgen.
Na een stormachtige nacht met alles wat er bij hoort stonden we deze morgen op onder een donkergrijze hemel. Na de inpak en een snel ontbijtje vertrokken we met de motorhomes naar de parking in de haven van Tarifa. We parkeerden er achter een busje met Belgische nummerplaat en dit voorval zal ons leventje weerom drastisch veranderen.
De jonge dame, eigenares van het busje, was vergezelt van een klein hondje. En jullie kunnen het nu al wel raden zeker.
Stephanie, de jonge dame, werkt in Tarifa bij de ‘Whale Watch’. Een organisatie die begeleide boottochten organiseert om de walvis en dolfijnen populatie in de ‘Straat van Gibraltar’ te bezoeken. Eén van de begeleidsters had langs de kant van een weg twee puppy hondjes gevonden en deze meegebracht naar het werk. Stephanie zelf heeft er eentje onder haar hoede genomen en…yep…’t is al weer zover. Wij hebben ‘Tarifa’ geadopteerd. Een tot hiertoe ongedefinieerd ras, maar een flink mannetjes hondje voor zijn, waarschijnlijke, leeftijd van ongeveer zes weken. We kunnen het gewoon niet laten. Enne, het staartje heeft inderdaad een wit puntje!
Een beetje later dan voorzien hebben we dan onze geplande ‘Witte Dorpen Route’ aangevat. Onze route voor vandaag, van deze drie honderd kilometer lange tocht, liep van Castellar de la Fronterra tot Ronda. Hiervoor doorkruisen we een wild landschap van bergen en dalen met hoogtes tot +/- 1250 meter. Jammer genoeg bleef het een grijze nevelige dag. In Jimena de la Fronterra maakten we een Spaans Volksfeest mee. Mensen in plaatselijke klederdracht vierden …? Wat? Doet er niet toe, ’t was heel, heel leuk! Met een heuse kermis, verkoopskraampjes en paardenspelen. De hondenshow was er voor ons teveel aan. Als je weet dat dieren hier in Spanje nog steeds slecht behandeld worden was dit er wel een beetje over . Nu tijdens de communie periode worden jonge pups aan de kinderen als geschenk uitgedeeld. Als de pret van het speeltje voorbij is, enkele dagen later, langs de kant van de weg gewoon achtergelaten. Letterlijk zelf ondervonden met heel veel pijn in het hart! Graat magere, mishandelde dieren zomaar achtergelaten, in ‘the middle of nowhere! De ‘Witte Dorpen Route’, toeristische trekpleister is hier zeer geschikt voor. Vandaar dat elke dag in dit zeer mooie land telkens met een ‘Ying-Yang’ gevoel wordt afgesloten. We hopen dat we met de adoptie van onze ‘Tarifa’ toch een klein steentje kunnen bijdragen in dit dierenleed.
Morgen zijn de weersvoorspellingen iets Spaanser en dat mag ook wel. We zien wel wat morgen ons brengt…
Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!
zondag 11 mei 2008
zaterdag 10 mei 2008
Vrijdag 9 mei 2008
Gisteren ‘Marbella Plage’ verlaten. Onze plan om daar enkele daagjes rust te nemen werd al gauw één grote ergernis. De marginale uitstraling van de camping laten we nog even terzijde. Het strand stelt er niks voor, de aanpalende verkavelingen verpesten het karakter van de streek en de onvriendelijke loopt er door de straatgoten. Toppunt van dit alles een camping bar, annex restaurant, waar Franco van de muren loopt en de Hitler gezindheid nog steeds hoogtij viert. Dit schept een beeld en is meer literatuur echt niet waard.
Het ergste deel hebben we nu dus wel achter de rug, optimistisch vatten we het laatste stuk aan in zuidelijke richting. Tarifa, op slechts enkele kilometers voorbij Gibraltar en 15 kilometer van Afrika. Het mekka voor windsurfers, het werd ons gauw duidelijk waarom. De dreigende onweerswolken verdwenen als sneeuw voor de zon toen we onze eindbestemming naderden. Boven de oneindige lijkende stranden een blauwe, haast wolkenloze, hemel met stralende zon en lichte zeewind. Het omringende gebergte bedekt met donkere, onweerswolken leek zo dichtbij maar Tarifa zelf bleef gespaard van elk spatje regen. De rest van de middag gewoon GENOTEN!
Vanmorgen, een lichte zeewind uit westelijke richting welke in de loop van de dag aanwakkerde tot een stevige 6 beaufort. Een stevig windje dus! De kitesurfers streken plotseling met bosjes neer op de lange zandstranden. Tientallen, honderden gekleurde zeilen bevolkten de lucht boven Tarifa. Tijd voor een flinke strandwandeling dus en met de camera’s paraat! Spectaculaire fotografie! Waaaww…
Gisteren ‘Marbella Plage’ verlaten. Onze plan om daar enkele daagjes rust te nemen werd al gauw één grote ergernis. De marginale uitstraling van de camping laten we nog even terzijde. Het strand stelt er niks voor, de aanpalende verkavelingen verpesten het karakter van de streek en de onvriendelijke loopt er door de straatgoten. Toppunt van dit alles een camping bar, annex restaurant, waar Franco van de muren loopt en de Hitler gezindheid nog steeds hoogtij viert. Dit schept een beeld en is meer literatuur echt niet waard.
Het ergste deel hebben we nu dus wel achter de rug, optimistisch vatten we het laatste stuk aan in zuidelijke richting. Tarifa, op slechts enkele kilometers voorbij Gibraltar en 15 kilometer van Afrika. Het mekka voor windsurfers, het werd ons gauw duidelijk waarom. De dreigende onweerswolken verdwenen als sneeuw voor de zon toen we onze eindbestemming naderden. Boven de oneindige lijkende stranden een blauwe, haast wolkenloze, hemel met stralende zon en lichte zeewind. Het omringende gebergte bedekt met donkere, onweerswolken leek zo dichtbij maar Tarifa zelf bleef gespaard van elk spatje regen. De rest van de middag gewoon GENOTEN!
Vanmorgen, een lichte zeewind uit westelijke richting welke in de loop van de dag aanwakkerde tot een stevige 6 beaufort. Een stevig windje dus! De kitesurfers streken plotseling met bosjes neer op de lange zandstranden. Tientallen, honderden gekleurde zeilen bevolkten de lucht boven Tarifa. Tijd voor een flinke strandwandeling dus en met de camera’s paraat! Spectaculaire fotografie! Waaaww…
woensdag 7 mei 2008
Woensdag 7 mei 2008
Vandaag kraaaaaak, boem, petat, klingel, sjink, en we sprongen gezwind ons beddeken uit, vuilbakkendag in Playa de Marbella !!! Hmmm, ja, ja….die Spanjaarden toch, ze beseffen het niet maar, wij zijn wel in vakantie hoor ! Apollo vliegt en springt met zijn vriendin Labella, een teefje dat sprekend op t’Sjakka lijkt ! Even een flash back ? Wauw,… het geluk te zien van die spelende beesten ! Mooi,… t’leven is mooi ! Even denk ik “ hoe zou t’met (Dora) Henrytje zijn ? en met (Jacoba) Lientje , met (Carla 1) Lucky en met (Carla 2) Albert ? Ik denk de hele dag maar aan die,…..En neurie het liedje van toen, van Martine Bijl.
Maar nee, Bompa, Linda ons buurtje, Vera, Carine, Katrien en Phillipeke we weten dat onze beesten perfect verzorgt worden door jullie!!! Heel veeeeel dank en dikke kussen aan jullie hé. En onze Henry kan geen betere moeder en vader hebben dus,….. hier zitten 2 geruste zielen te genieten van alles wat op ons afkomt. En dat is heel wat,……
Vandaag kraaaaaak, boem, petat, klingel, sjink, en we sprongen gezwind ons beddeken uit, vuilbakkendag in Playa de Marbella !!! Hmmm, ja, ja….die Spanjaarden toch, ze beseffen het niet maar, wij zijn wel in vakantie hoor ! Apollo vliegt en springt met zijn vriendin Labella, een teefje dat sprekend op t’Sjakka lijkt ! Even een flash back ? Wauw,… het geluk te zien van die spelende beesten ! Mooi,… t’leven is mooi ! Even denk ik “ hoe zou t’met (Dora) Henrytje zijn ? en met (Jacoba) Lientje , met (Carla 1) Lucky en met (Carla 2) Albert ? Ik denk de hele dag maar aan die,…..En neurie het liedje van toen, van Martine Bijl.
Maar nee, Bompa, Linda ons buurtje, Vera, Carine, Katrien en Phillipeke we weten dat onze beesten perfect verzorgt worden door jullie!!! Heel veeeeel dank en dikke kussen aan jullie hé. En onze Henry kan geen betere moeder en vader hebben dus,….. hier zitten 2 geruste zielen te genieten van alles wat op ons afkomt. En dat is heel wat,……
dinsdag 6 mei 2008
Zondag 4 mei 2008
Vandaag, bezoek aan het wereldberoemde ‘Alhambra’. Het impressionante gebouw bevindt zich hoog in de heuvels boven Granada. Een wonderbaarlijk goed geconserveerde Moorse vesting. Honderden, duizenden mensen moeten voor dit bouwwerk zijn ingezet. De afwerking met hout en steensversieringen moet een eeuwigheid hebben geduurd.
De verschillende binnenpleinen en tuinen zijn ware meesterwerken. Waterpartijen, fonteinen, planten en prachtige beelden doen je wegdromen naar de vervlogen tijden van deze meesters. De overgang naar het ‘Generalife’, een ander meesterbouwwerk in dit domein, gebeurd via imposante rozentuinen. Het kunstzinnige waterhuishouden, levensbelangrijk voor deze plantengroei, is er subliem geregeld via stelsels van watervallen en kanaaltjes. ‘El Escala del Aqua’, de trap van het water, is hierin wel het hoogtepunt te noemen.
Dit bezoek betekende voor ons één van de vele hoogtepunten van deze reis en jullie kunnen we dit ten stelligste aanraden dit ooit ook te doen.
Voor ons was Zondag 4 mei niet echt ‘1 november’maar voor de Spanjaarden was dit de hoogdag! Alle inwoners leken te verzamelen bij het stedelijke kerkhof. Na het plezier van gisteren, de ingetogenheid. Pratend, maar duidelijk bedroefd. Na de gesprekken, zeulen met ladders, emmers en poetsgerei recht naar het graf van hun dierbaren. De ingetogen bloemenhulde even later toverde het hele kerkhof om tot een ware bloemenzee. Ook voor ons was het even stilstaan… en nadenken over onze overleden dierbaren.
Maandag 5 mei 2008
Deze morgen vertrokken in Beas de Granada richting Motril, gelegen aan de Middellandse zee. Een omweg via het skistation van de Sierra Nevada op 2143m hoogte gaf ons schitterende vergezichten over de Sierra met zijn besneeuwde bergtoppen en de vallei van Granada. Het skistation met verschillende kabelbanen naar 3000 meter en hoger lag er verlaten bij. In deze periode van het jaar is er blijkbaar niet voldoende sneeuw meer om de sportievelingen te lokken. De enkele toeristen die er rond hingen, waaronder wijzelf, genoten van het zonnetje op het enige open terrasje.
Bij de afdaling constateerden we een technisch probleem met de motor. Uit de handleiding konden we opmaken dat er een probleem zou zijn ontstaan met de injectie van de brandstof. Verder rijden kon, eigenlijk zonder merkbare problemen, maar we dienden zo gauw mogelijk een Fiat service station te contacteren. De verdere afdaling naar de kust verliep zonder problemen. Een leuk afwisselend landschap, met rotsachtige heuvels en breder wordende ravijnen en met de lentebloesems als gezelschap. De zoektocht naar een overnachtingplaats was weer een ramp. We dienden tot voorbij Malaga te rijden om op een iets meer landinwaarts gelegen camping te kunnen overnachten.
Dinsdag 6 mei 2008
Van deze erbarmelijke camping konden we niet snel genoeg weg zijn. We besloten om de in de gids opgegeven Fiat garage in Malaga te bezoeken. Vruchteloos bleek later, want net vandaag was de diagnose computer defect. Na een geruststellend telefoontje aan Peter Lambrechts, onze steun- en toeverlaat garagist in Hoboken, toch maar besloten om onze tocht verder te zetten tot ‘Playa de Marbella’. Hier, op deze eerste klasse camping, willen we enkele dagen uitrusten en gewoon genieten van het zonnetje. Vakantie dus!
Graag zouden we, bij deze misschien toch wel saaie teksten, enkele foto’s plaatsen. Doch onze trage GPRs connectie maakt dit haast niet mogelijk. Om mee te genieten van ons beeldmateriaal zullen jullie nog even geduld moeten uitoefenen dus!
Heel lieve groetjes van Patricia, Myriam, Eddy, Frank en onzen Apollo natuurlijk!!
Vandaag, bezoek aan het wereldberoemde ‘Alhambra’. Het impressionante gebouw bevindt zich hoog in de heuvels boven Granada. Een wonderbaarlijk goed geconserveerde Moorse vesting. Honderden, duizenden mensen moeten voor dit bouwwerk zijn ingezet. De afwerking met hout en steensversieringen moet een eeuwigheid hebben geduurd.
De verschillende binnenpleinen en tuinen zijn ware meesterwerken. Waterpartijen, fonteinen, planten en prachtige beelden doen je wegdromen naar de vervlogen tijden van deze meesters. De overgang naar het ‘Generalife’, een ander meesterbouwwerk in dit domein, gebeurd via imposante rozentuinen. Het kunstzinnige waterhuishouden, levensbelangrijk voor deze plantengroei, is er subliem geregeld via stelsels van watervallen en kanaaltjes. ‘El Escala del Aqua’, de trap van het water, is hierin wel het hoogtepunt te noemen.
Dit bezoek betekende voor ons één van de vele hoogtepunten van deze reis en jullie kunnen we dit ten stelligste aanraden dit ooit ook te doen.
Voor ons was Zondag 4 mei niet echt ‘1 november’maar voor de Spanjaarden was dit de hoogdag! Alle inwoners leken te verzamelen bij het stedelijke kerkhof. Na het plezier van gisteren, de ingetogenheid. Pratend, maar duidelijk bedroefd. Na de gesprekken, zeulen met ladders, emmers en poetsgerei recht naar het graf van hun dierbaren. De ingetogen bloemenhulde even later toverde het hele kerkhof om tot een ware bloemenzee. Ook voor ons was het even stilstaan… en nadenken over onze overleden dierbaren.
Maandag 5 mei 2008
Deze morgen vertrokken in Beas de Granada richting Motril, gelegen aan de Middellandse zee. Een omweg via het skistation van de Sierra Nevada op 2143m hoogte gaf ons schitterende vergezichten over de Sierra met zijn besneeuwde bergtoppen en de vallei van Granada. Het skistation met verschillende kabelbanen naar 3000 meter en hoger lag er verlaten bij. In deze periode van het jaar is er blijkbaar niet voldoende sneeuw meer om de sportievelingen te lokken. De enkele toeristen die er rond hingen, waaronder wijzelf, genoten van het zonnetje op het enige open terrasje.
Bij de afdaling constateerden we een technisch probleem met de motor. Uit de handleiding konden we opmaken dat er een probleem zou zijn ontstaan met de injectie van de brandstof. Verder rijden kon, eigenlijk zonder merkbare problemen, maar we dienden zo gauw mogelijk een Fiat service station te contacteren. De verdere afdaling naar de kust verliep zonder problemen. Een leuk afwisselend landschap, met rotsachtige heuvels en breder wordende ravijnen en met de lentebloesems als gezelschap. De zoektocht naar een overnachtingplaats was weer een ramp. We dienden tot voorbij Malaga te rijden om op een iets meer landinwaarts gelegen camping te kunnen overnachten.
Dinsdag 6 mei 2008
Van deze erbarmelijke camping konden we niet snel genoeg weg zijn. We besloten om de in de gids opgegeven Fiat garage in Malaga te bezoeken. Vruchteloos bleek later, want net vandaag was de diagnose computer defect. Na een geruststellend telefoontje aan Peter Lambrechts, onze steun- en toeverlaat garagist in Hoboken, toch maar besloten om onze tocht verder te zetten tot ‘Playa de Marbella’. Hier, op deze eerste klasse camping, willen we enkele dagen uitrusten en gewoon genieten van het zonnetje. Vakantie dus!
Graag zouden we, bij deze misschien toch wel saaie teksten, enkele foto’s plaatsen. Doch onze trage GPRs connectie maakt dit haast niet mogelijk. Om mee te genieten van ons beeldmateriaal zullen jullie nog even geduld moeten uitoefenen dus!
Heel lieve groetjes van Patricia, Myriam, Eddy, Frank en onzen Apollo natuurlijk!!
zaterdag 3 mei 2008
Vrijdag 2 mei 2008
Beas de Granada, een klein typisch Spaans dorpje. De voorlopers van de Sierra Nevada, op 20km ten noord-westen van Granada. Ook hier worden, door het zuidelijke klimaat en de aard van de bodem, alle ingrediënten voor de olijventeelt gevonden. Alle bruikbare hellingen worden hier dan ook ingenomen door olijfbomen. De massa teelt en het geringe onderhoud zijn waarschijnlijk de reden voor een rendabel bestaan voor de plaatselijke bevolking. Zij die niet in de olijf industrie werken vinden hun inkomen in de plaatselijke steengroeven
Heel erg jammer voor het plaatselijke landschap, want dit wordt voor altijd vernietigd.
Tijdens een wandeling door het dorpje bemerkte ik de plaatselijke geitenherder. Leunend op zijn stok, omringd door zijn kudde en bijhorende honden. Vanaf een hele afstand riep ik hem toe: ‘es permesso?’, en toonde hem mijn camera. Duidelijk enthousiast over mijn interesse deed hij teken om naderbij te komen. ‘Yo soy fotografo de Belgica’ begon ik en,… heu…de rest van de conversatie gebeurde met handen en voeten. Maar, ik had duidelijk de toelating gekregen, en daar was het me om te doen. Enkele plaatjes van de herder en de honden die, na een demonstratie commando, als pijlen en accuraat hun opdracht uitvoerden. De kudde geiten met de honden en de hoeder tegen de achtergrond van de Sierra Nevada met hun besneeuwde toppen. Enfin, gewoon geweldig voor een fotograaf!
Na een tijdje nam ik afscheid van de herder. Het plan om één van de hondjes ook te danken, door een aai over zijn kopje, zal ik niet gauw vergeten. Want,… mijn vriendelijkheid werd begroet met een stevige hondenbeet. Eigen schuld, dikke bult!! Hevig bloedend, maar helemaal voldaan terug naar de camping en een stevige portie ontsmetting.
Zaterdag 3 mei 2008
Deze morgen werden niet alleen in Beas maar ook in Granade, alle voorbereidingen voor een groot jaarlijkse bevolkingsfeest getroffen. Het ‘Fiesta del Cruz’, het Hemelvaartsfeest wordt hier nog in grootse glorie herdacht en gevierd. En wij waren erbij!! Honderden, duizenden, tienduizenden mensen waren deze middag in de straten van Granada toegestroomd, om deze jaarlijkse traditie te vieren. De hele stad stond in rep en roer. Ver uit de omliggende omgeving kwamen mensen hier naar toe om de optocht te bewonderen en te vieren. Praalwagens en mensen in typische klederdracht doorkruisten de stad tot ’s avonds laat. Als buitenlander wordt je meegezogen in deze vrolijke bedoening. Je kan niet anders dan mee lachen en genieten van deze Spaanse uitbundigheid. Overal werd er gedanst en de drank vloeide er natuurlijk rijkelijk.
De steile beklimming, door een wirwar aan steegjes, naar de wijk ‘Albaicín’ werd beloond met een schitterend uitzicht over deze gigantische stad. Op een tegenover gelegen heuvel ligt het ‘Alhambra’ en het ‘Generallife’ op ons te wachten. Omschrijvingen van dit architecturaal monument spreken boekdelen over wat we er morgen kunnen verwachten. Moe maar voldaan…naar onze warme (letterlijke) nestjes…
Beas de Granada, een klein typisch Spaans dorpje. De voorlopers van de Sierra Nevada, op 20km ten noord-westen van Granada. Ook hier worden, door het zuidelijke klimaat en de aard van de bodem, alle ingrediënten voor de olijventeelt gevonden. Alle bruikbare hellingen worden hier dan ook ingenomen door olijfbomen. De massa teelt en het geringe onderhoud zijn waarschijnlijk de reden voor een rendabel bestaan voor de plaatselijke bevolking. Zij die niet in de olijf industrie werken vinden hun inkomen in de plaatselijke steengroeven
Heel erg jammer voor het plaatselijke landschap, want dit wordt voor altijd vernietigd.
Tijdens een wandeling door het dorpje bemerkte ik de plaatselijke geitenherder. Leunend op zijn stok, omringd door zijn kudde en bijhorende honden. Vanaf een hele afstand riep ik hem toe: ‘es permesso?’, en toonde hem mijn camera. Duidelijk enthousiast over mijn interesse deed hij teken om naderbij te komen. ‘Yo soy fotografo de Belgica’ begon ik en,… heu…de rest van de conversatie gebeurde met handen en voeten. Maar, ik had duidelijk de toelating gekregen, en daar was het me om te doen. Enkele plaatjes van de herder en de honden die, na een demonstratie commando, als pijlen en accuraat hun opdracht uitvoerden. De kudde geiten met de honden en de hoeder tegen de achtergrond van de Sierra Nevada met hun besneeuwde toppen. Enfin, gewoon geweldig voor een fotograaf!
Na een tijdje nam ik afscheid van de herder. Het plan om één van de hondjes ook te danken, door een aai over zijn kopje, zal ik niet gauw vergeten. Want,… mijn vriendelijkheid werd begroet met een stevige hondenbeet. Eigen schuld, dikke bult!! Hevig bloedend, maar helemaal voldaan terug naar de camping en een stevige portie ontsmetting.
Zaterdag 3 mei 2008
Deze morgen werden niet alleen in Beas maar ook in Granade, alle voorbereidingen voor een groot jaarlijkse bevolkingsfeest getroffen. Het ‘Fiesta del Cruz’, het Hemelvaartsfeest wordt hier nog in grootse glorie herdacht en gevierd. En wij waren erbij!! Honderden, duizenden, tienduizenden mensen waren deze middag in de straten van Granada toegestroomd, om deze jaarlijkse traditie te vieren. De hele stad stond in rep en roer. Ver uit de omliggende omgeving kwamen mensen hier naar toe om de optocht te bewonderen en te vieren. Praalwagens en mensen in typische klederdracht doorkruisten de stad tot ’s avonds laat. Als buitenlander wordt je meegezogen in deze vrolijke bedoening. Je kan niet anders dan mee lachen en genieten van deze Spaanse uitbundigheid. Overal werd er gedanst en de drank vloeide er natuurlijk rijkelijk.
De steile beklimming, door een wirwar aan steegjes, naar de wijk ‘Albaicín’ werd beloond met een schitterend uitzicht over deze gigantische stad. Op een tegenover gelegen heuvel ligt het ‘Alhambra’ en het ‘Generallife’ op ons te wachten. Omschrijvingen van dit architecturaal monument spreken boekdelen over wat we er morgen kunnen verwachten. Moe maar voldaan…naar onze warme (letterlijke) nestjes…
donderdag 1 mei 2008
Donderdag 1 mei 2008
De laatste dag van april kondigde zich aan onder een stralend blauwe hemel. Na het ontbijt en het dagelijkse opruimen van de motorhome verlieten we Úbeda. Nooit zullen we het uitzicht vergeten over de sierra’s, olijfbomen plantages en omliggende bergen. Een klein, mooi statig dorp midden deze enorme natuurpracht.
Maar …
Nooit zullen we de mensen vergeten die we er ontmoet hebben. De vriendelijke plaatselijke bevolking. Maar ook de door hen opgevangen vluchtelingen. De rand van de ‘Úbeda’ maatschappij. Spelende, maar door ondervoeding, en wie weet wat nog allemaal, fysiek en mentaal getekende kinderen. Overgelukkig met hun bal spelend zoals alleen een kind zorgen kan vergeten.
Tijdens het fotograferen van enkele huisjes werd ik door een trotse, mollige vrouw nageroepen. Na m’n prevelend ‘no hablé espanol’, lachte ze wijder. Ze stak der duim op en wees naar de huisjes met een herhalend …‘Bonissimo’ …‘Bonissimo’ …
Si, si ‘Bonissimo’, was jammer genoeg de enige conversatie die ik met haar kon voeren. Weer maar eens het voornemen genomen om nu eens eindelijk met die cursus Spaans te beginnen.
Via enkele, nog kleinere, dorpjes en de ‘Sierra de Cazorla’ bereikten we de ingang van het gelijknamige nationaal park. Het smalle asfaltweg leidde ons via honderden haarspeldbochten tot hoog in het gebergte. Het leek echt of we heel alleen dit prachtige gebied doorkruisten. Het tegenliggend verkeer was schaars en op de soms toch moeilijke momenten lijkt eenieder te beseffen dat ‘vriendelijkheid’ hier de enige oplossing brengt. Het geheel aan immense uitzichten, wilde bloemenpracht, rotspartijen, valleien en ‘stilte’, was overweldigend indrukwekkend.
Een locatie voor de overnachting vinden was niet simpel, zoals verwacht. Het prachtige meer met bijhorende stuwdam, en prachtige parkeerplaats zou mooi geweest zijn. Patrouillerende parkwachters maakten ons echter duidelijk dat overnachten niet gewenst was.
Tijdens onze verdere zoektocht naar een overnachting plaats naderden we, sneller dan verwacht, de ‘Sierra Nevada’. De eerste blikken op de besneeuwde bergtoppen waren haast irreëel. Het is raar om besneeuwde bergtoppen te zien bij temperaturen van 30° en meer. Logisch, bij bergketens van drieduizend meter en meer, maar gevoelsmatig niet normaal.
Ondertussen is het Donderdag 1 mei geworden en verblijven we op een camping op een dertigtal kilometer voor Granada. Die bergtoppen zijn nog aardig dichterbij gekomen. Van hieruit lijkt het wel of je ze kan aanraken. We hebben dan ook de hele verdere dag genoten van dit uitzonderlijk uitzicht.
Ondertussen slaapt hier iedereen! Stil, is het hier … enorm stil. Of toch niet? In de verte hoor ik, het lijken wel alle Spanjaarden , 1 mei nog lang na vieren!
Nog even proberen om alles online te krijgen en jullie commentaren op dit blog te lezen.
Hele lieve groetjes van ons allen! Patricia, Myriam, Eddy en Frank
De laatste dag van april kondigde zich aan onder een stralend blauwe hemel. Na het ontbijt en het dagelijkse opruimen van de motorhome verlieten we Úbeda. Nooit zullen we het uitzicht vergeten over de sierra’s, olijfbomen plantages en omliggende bergen. Een klein, mooi statig dorp midden deze enorme natuurpracht.
Maar …
Nooit zullen we de mensen vergeten die we er ontmoet hebben. De vriendelijke plaatselijke bevolking. Maar ook de door hen opgevangen vluchtelingen. De rand van de ‘Úbeda’ maatschappij. Spelende, maar door ondervoeding, en wie weet wat nog allemaal, fysiek en mentaal getekende kinderen. Overgelukkig met hun bal spelend zoals alleen een kind zorgen kan vergeten.
Tijdens het fotograferen van enkele huisjes werd ik door een trotse, mollige vrouw nageroepen. Na m’n prevelend ‘no hablé espanol’, lachte ze wijder. Ze stak der duim op en wees naar de huisjes met een herhalend …‘Bonissimo’ …‘Bonissimo’ …
Si, si ‘Bonissimo’, was jammer genoeg de enige conversatie die ik met haar kon voeren. Weer maar eens het voornemen genomen om nu eens eindelijk met die cursus Spaans te beginnen.
Via enkele, nog kleinere, dorpjes en de ‘Sierra de Cazorla’ bereikten we de ingang van het gelijknamige nationaal park. Het smalle asfaltweg leidde ons via honderden haarspeldbochten tot hoog in het gebergte. Het leek echt of we heel alleen dit prachtige gebied doorkruisten. Het tegenliggend verkeer was schaars en op de soms toch moeilijke momenten lijkt eenieder te beseffen dat ‘vriendelijkheid’ hier de enige oplossing brengt. Het geheel aan immense uitzichten, wilde bloemenpracht, rotspartijen, valleien en ‘stilte’, was overweldigend indrukwekkend.
Een locatie voor de overnachting vinden was niet simpel, zoals verwacht. Het prachtige meer met bijhorende stuwdam, en prachtige parkeerplaats zou mooi geweest zijn. Patrouillerende parkwachters maakten ons echter duidelijk dat overnachten niet gewenst was.
Tijdens onze verdere zoektocht naar een overnachting plaats naderden we, sneller dan verwacht, de ‘Sierra Nevada’. De eerste blikken op de besneeuwde bergtoppen waren haast irreëel. Het is raar om besneeuwde bergtoppen te zien bij temperaturen van 30° en meer. Logisch, bij bergketens van drieduizend meter en meer, maar gevoelsmatig niet normaal.
Ondertussen is het Donderdag 1 mei geworden en verblijven we op een camping op een dertigtal kilometer voor Granada. Die bergtoppen zijn nog aardig dichterbij gekomen. Van hieruit lijkt het wel of je ze kan aanraken. We hebben dan ook de hele verdere dag genoten van dit uitzonderlijk uitzicht.
Ondertussen slaapt hier iedereen! Stil, is het hier … enorm stil. Of toch niet? In de verte hoor ik, het lijken wel alle Spanjaarden , 1 mei nog lang na vieren!
Nog even proberen om alles online te krijgen en jullie commentaren op dit blog te lezen.
Hele lieve groetjes van ons allen! Patricia, Myriam, Eddy en Frank
dinsdag 29 april 2008
Dinsdag 29 april 2008
Een camping in het dorpje Villafranca, werd zondagavond onze overnachtingplaats net voor Cordoba.
Maandagochtend leidde de Gps-navigatie ons feilloos naar een geschikte openlucht parking net buiten, de verder autovrije stad, Cordoba. Via een mooie wandelbrug over de ‘Rio Guadalquivir’ bereikten we de smalle keienstraatjes van het centrum. Enkel de belangrijkste bezienswaardigheden stonden op het programma. De grote Moskee van Cordoba, met zijn kolossale zuilen galerijen en binnen in gebouwde kathedraal. Moeilijk voor te stellen als je de immensheid van dit bouwwerk niet zelf hebt kunnen bewonderen. Deze moskee is dan ook het mooiste voorbeeld van heersers met verschillende geloofsovertuigingen door de eeuwen heen.
Onze wandeling leidde ons verder door de smalle steegjes langs restaurantjes, tabernas en inkijk patio’s. Met hun doorkijk, ‘indoor’ tuintjes lijken de bewoners te willen pronken met hun creaties van kleuren, geuren en Mediterrane bloemenpracht.
Jammer genoeg stonden we vanmorgen voor gesloten deuren aan het ‘Museo de Bellas Artes’ en ‘Museo Arqueolôgio’. We zijn nog steeds niet gewend aan de zuiders openingsuren en ons programma liet niet toe hier verder tijd aan te verliezen.
Vanmiddag leidde onze trip ons verder tot de rand van het ‘Parque Natural de Cazorla’.
Van in het dorpje ‘Úbeda’, op 740m hoogte gelegen hebben we nu al een schitterend uitzicht op dit immense natuurmonument. Van op een stenen muurtje, naast je motorhome, de zon zien ondergaan over deze vallei is zeker niet slaapverwekkend. Maar, we zijn van plan om morgen voor 100% te genieten, gauw onder de wol dus!
Een camping in het dorpje Villafranca, werd zondagavond onze overnachtingplaats net voor Cordoba.
Maandagochtend leidde de Gps-navigatie ons feilloos naar een geschikte openlucht parking net buiten, de verder autovrije stad, Cordoba. Via een mooie wandelbrug over de ‘Rio Guadalquivir’ bereikten we de smalle keienstraatjes van het centrum. Enkel de belangrijkste bezienswaardigheden stonden op het programma. De grote Moskee van Cordoba, met zijn kolossale zuilen galerijen en binnen in gebouwde kathedraal. Moeilijk voor te stellen als je de immensheid van dit bouwwerk niet zelf hebt kunnen bewonderen. Deze moskee is dan ook het mooiste voorbeeld van heersers met verschillende geloofsovertuigingen door de eeuwen heen.
Onze wandeling leidde ons verder door de smalle steegjes langs restaurantjes, tabernas en inkijk patio’s. Met hun doorkijk, ‘indoor’ tuintjes lijken de bewoners te willen pronken met hun creaties van kleuren, geuren en Mediterrane bloemenpracht.
Jammer genoeg stonden we vanmorgen voor gesloten deuren aan het ‘Museo de Bellas Artes’ en ‘Museo Arqueolôgio’. We zijn nog steeds niet gewend aan de zuiders openingsuren en ons programma liet niet toe hier verder tijd aan te verliezen.
Vanmiddag leidde onze trip ons verder tot de rand van het ‘Parque Natural de Cazorla’.
Van in het dorpje ‘Úbeda’, op 740m hoogte gelegen hebben we nu al een schitterend uitzicht op dit immense natuurmonument. Van op een stenen muurtje, naast je motorhome, de zon zien ondergaan over deze vallei is zeker niet slaapverwekkend. Maar, we zijn van plan om morgen voor 100% te genieten, gauw onder de wol dus!
Abonneren op:
Posts (Atom)
