Vrijdag 2 mei 2008
Beas de Granada, een klein typisch Spaans dorpje. De voorlopers van de Sierra Nevada, op 20km ten noord-westen van Granada. Ook hier worden, door het zuidelijke klimaat en de aard van de bodem, alle ingrediënten voor de olijventeelt gevonden. Alle bruikbare hellingen worden hier dan ook ingenomen door olijfbomen. De massa teelt en het geringe onderhoud zijn waarschijnlijk de reden voor een rendabel bestaan voor de plaatselijke bevolking. Zij die niet in de olijf industrie werken vinden hun inkomen in de plaatselijke steengroeven
Heel erg jammer voor het plaatselijke landschap, want dit wordt voor altijd vernietigd.
Tijdens een wandeling door het dorpje bemerkte ik de plaatselijke geitenherder. Leunend op zijn stok, omringd door zijn kudde en bijhorende honden. Vanaf een hele afstand riep ik hem toe: ‘es permesso?’, en toonde hem mijn camera. Duidelijk enthousiast over mijn interesse deed hij teken om naderbij te komen. ‘Yo soy fotografo de Belgica’ begon ik en,… heu…de rest van de conversatie gebeurde met handen en voeten. Maar, ik had duidelijk de toelating gekregen, en daar was het me om te doen. Enkele plaatjes van de herder en de honden die, na een demonstratie commando, als pijlen en accuraat hun opdracht uitvoerden. De kudde geiten met de honden en de hoeder tegen de achtergrond van de Sierra Nevada met hun besneeuwde toppen. Enfin, gewoon geweldig voor een fotograaf!
Na een tijdje nam ik afscheid van de herder. Het plan om één van de hondjes ook te danken, door een aai over zijn kopje, zal ik niet gauw vergeten. Want,… mijn vriendelijkheid werd begroet met een stevige hondenbeet. Eigen schuld, dikke bult!! Hevig bloedend, maar helemaal voldaan terug naar de camping en een stevige portie ontsmetting.
Zaterdag 3 mei 2008
Deze morgen werden niet alleen in Beas maar ook in Granade, alle voorbereidingen voor een groot jaarlijkse bevolkingsfeest getroffen. Het ‘Fiesta del Cruz’, het Hemelvaartsfeest wordt hier nog in grootse glorie herdacht en gevierd. En wij waren erbij!! Honderden, duizenden, tienduizenden mensen waren deze middag in de straten van Granada toegestroomd, om deze jaarlijkse traditie te vieren. De hele stad stond in rep en roer. Ver uit de omliggende omgeving kwamen mensen hier naar toe om de optocht te bewonderen en te vieren. Praalwagens en mensen in typische klederdracht doorkruisten de stad tot ’s avonds laat. Als buitenlander wordt je meegezogen in deze vrolijke bedoening. Je kan niet anders dan mee lachen en genieten van deze Spaanse uitbundigheid. Overal werd er gedanst en de drank vloeide er natuurlijk rijkelijk.
De steile beklimming, door een wirwar aan steegjes, naar de wijk ‘Albaicín’ werd beloond met een schitterend uitzicht over deze gigantische stad. Op een tegenover gelegen heuvel ligt het ‘Alhambra’ en het ‘Generallife’ op ons te wachten. Omschrijvingen van dit architecturaal monument spreken boekdelen over wat we er morgen kunnen verwachten. Moe maar voldaan…naar onze warme (letterlijke) nestjes…
zaterdag 3 mei 2008
donderdag 1 mei 2008
Donderdag 1 mei 2008
De laatste dag van april kondigde zich aan onder een stralend blauwe hemel. Na het ontbijt en het dagelijkse opruimen van de motorhome verlieten we Úbeda. Nooit zullen we het uitzicht vergeten over de sierra’s, olijfbomen plantages en omliggende bergen. Een klein, mooi statig dorp midden deze enorme natuurpracht.
Maar …
Nooit zullen we de mensen vergeten die we er ontmoet hebben. De vriendelijke plaatselijke bevolking. Maar ook de door hen opgevangen vluchtelingen. De rand van de ‘Úbeda’ maatschappij. Spelende, maar door ondervoeding, en wie weet wat nog allemaal, fysiek en mentaal getekende kinderen. Overgelukkig met hun bal spelend zoals alleen een kind zorgen kan vergeten.
Tijdens het fotograferen van enkele huisjes werd ik door een trotse, mollige vrouw nageroepen. Na m’n prevelend ‘no hablé espanol’, lachte ze wijder. Ze stak der duim op en wees naar de huisjes met een herhalend …‘Bonissimo’ …‘Bonissimo’ …
Si, si ‘Bonissimo’, was jammer genoeg de enige conversatie die ik met haar kon voeren. Weer maar eens het voornemen genomen om nu eens eindelijk met die cursus Spaans te beginnen.
Via enkele, nog kleinere, dorpjes en de ‘Sierra de Cazorla’ bereikten we de ingang van het gelijknamige nationaal park. Het smalle asfaltweg leidde ons via honderden haarspeldbochten tot hoog in het gebergte. Het leek echt of we heel alleen dit prachtige gebied doorkruisten. Het tegenliggend verkeer was schaars en op de soms toch moeilijke momenten lijkt eenieder te beseffen dat ‘vriendelijkheid’ hier de enige oplossing brengt. Het geheel aan immense uitzichten, wilde bloemenpracht, rotspartijen, valleien en ‘stilte’, was overweldigend indrukwekkend.
Een locatie voor de overnachting vinden was niet simpel, zoals verwacht. Het prachtige meer met bijhorende stuwdam, en prachtige parkeerplaats zou mooi geweest zijn. Patrouillerende parkwachters maakten ons echter duidelijk dat overnachten niet gewenst was.
Tijdens onze verdere zoektocht naar een overnachting plaats naderden we, sneller dan verwacht, de ‘Sierra Nevada’. De eerste blikken op de besneeuwde bergtoppen waren haast irreëel. Het is raar om besneeuwde bergtoppen te zien bij temperaturen van 30° en meer. Logisch, bij bergketens van drieduizend meter en meer, maar gevoelsmatig niet normaal.
Ondertussen is het Donderdag 1 mei geworden en verblijven we op een camping op een dertigtal kilometer voor Granada. Die bergtoppen zijn nog aardig dichterbij gekomen. Van hieruit lijkt het wel of je ze kan aanraken. We hebben dan ook de hele verdere dag genoten van dit uitzonderlijk uitzicht.
Ondertussen slaapt hier iedereen! Stil, is het hier … enorm stil. Of toch niet? In de verte hoor ik, het lijken wel alle Spanjaarden , 1 mei nog lang na vieren!
Nog even proberen om alles online te krijgen en jullie commentaren op dit blog te lezen.
Hele lieve groetjes van ons allen! Patricia, Myriam, Eddy en Frank
De laatste dag van april kondigde zich aan onder een stralend blauwe hemel. Na het ontbijt en het dagelijkse opruimen van de motorhome verlieten we Úbeda. Nooit zullen we het uitzicht vergeten over de sierra’s, olijfbomen plantages en omliggende bergen. Een klein, mooi statig dorp midden deze enorme natuurpracht.
Maar …
Nooit zullen we de mensen vergeten die we er ontmoet hebben. De vriendelijke plaatselijke bevolking. Maar ook de door hen opgevangen vluchtelingen. De rand van de ‘Úbeda’ maatschappij. Spelende, maar door ondervoeding, en wie weet wat nog allemaal, fysiek en mentaal getekende kinderen. Overgelukkig met hun bal spelend zoals alleen een kind zorgen kan vergeten.
Tijdens het fotograferen van enkele huisjes werd ik door een trotse, mollige vrouw nageroepen. Na m’n prevelend ‘no hablé espanol’, lachte ze wijder. Ze stak der duim op en wees naar de huisjes met een herhalend …‘Bonissimo’ …‘Bonissimo’ …
Si, si ‘Bonissimo’, was jammer genoeg de enige conversatie die ik met haar kon voeren. Weer maar eens het voornemen genomen om nu eens eindelijk met die cursus Spaans te beginnen.
Via enkele, nog kleinere, dorpjes en de ‘Sierra de Cazorla’ bereikten we de ingang van het gelijknamige nationaal park. Het smalle asfaltweg leidde ons via honderden haarspeldbochten tot hoog in het gebergte. Het leek echt of we heel alleen dit prachtige gebied doorkruisten. Het tegenliggend verkeer was schaars en op de soms toch moeilijke momenten lijkt eenieder te beseffen dat ‘vriendelijkheid’ hier de enige oplossing brengt. Het geheel aan immense uitzichten, wilde bloemenpracht, rotspartijen, valleien en ‘stilte’, was overweldigend indrukwekkend.
Een locatie voor de overnachting vinden was niet simpel, zoals verwacht. Het prachtige meer met bijhorende stuwdam, en prachtige parkeerplaats zou mooi geweest zijn. Patrouillerende parkwachters maakten ons echter duidelijk dat overnachten niet gewenst was.
Tijdens onze verdere zoektocht naar een overnachting plaats naderden we, sneller dan verwacht, de ‘Sierra Nevada’. De eerste blikken op de besneeuwde bergtoppen waren haast irreëel. Het is raar om besneeuwde bergtoppen te zien bij temperaturen van 30° en meer. Logisch, bij bergketens van drieduizend meter en meer, maar gevoelsmatig niet normaal.
Ondertussen is het Donderdag 1 mei geworden en verblijven we op een camping op een dertigtal kilometer voor Granada. Die bergtoppen zijn nog aardig dichterbij gekomen. Van hieruit lijkt het wel of je ze kan aanraken. We hebben dan ook de hele verdere dag genoten van dit uitzonderlijk uitzicht.
Ondertussen slaapt hier iedereen! Stil, is het hier … enorm stil. Of toch niet? In de verte hoor ik, het lijken wel alle Spanjaarden , 1 mei nog lang na vieren!
Nog even proberen om alles online te krijgen en jullie commentaren op dit blog te lezen.
Hele lieve groetjes van ons allen! Patricia, Myriam, Eddy en Frank
dinsdag 29 april 2008
Dinsdag 29 april 2008
Een camping in het dorpje Villafranca, werd zondagavond onze overnachtingplaats net voor Cordoba.
Maandagochtend leidde de Gps-navigatie ons feilloos naar een geschikte openlucht parking net buiten, de verder autovrije stad, Cordoba. Via een mooie wandelbrug over de ‘Rio Guadalquivir’ bereikten we de smalle keienstraatjes van het centrum. Enkel de belangrijkste bezienswaardigheden stonden op het programma. De grote Moskee van Cordoba, met zijn kolossale zuilen galerijen en binnen in gebouwde kathedraal. Moeilijk voor te stellen als je de immensheid van dit bouwwerk niet zelf hebt kunnen bewonderen. Deze moskee is dan ook het mooiste voorbeeld van heersers met verschillende geloofsovertuigingen door de eeuwen heen.
Onze wandeling leidde ons verder door de smalle steegjes langs restaurantjes, tabernas en inkijk patio’s. Met hun doorkijk, ‘indoor’ tuintjes lijken de bewoners te willen pronken met hun creaties van kleuren, geuren en Mediterrane bloemenpracht.
Jammer genoeg stonden we vanmorgen voor gesloten deuren aan het ‘Museo de Bellas Artes’ en ‘Museo Arqueolôgio’. We zijn nog steeds niet gewend aan de zuiders openingsuren en ons programma liet niet toe hier verder tijd aan te verliezen.
Vanmiddag leidde onze trip ons verder tot de rand van het ‘Parque Natural de Cazorla’.
Van in het dorpje ‘Úbeda’, op 740m hoogte gelegen hebben we nu al een schitterend uitzicht op dit immense natuurmonument. Van op een stenen muurtje, naast je motorhome, de zon zien ondergaan over deze vallei is zeker niet slaapverwekkend. Maar, we zijn van plan om morgen voor 100% te genieten, gauw onder de wol dus!
Een camping in het dorpje Villafranca, werd zondagavond onze overnachtingplaats net voor Cordoba.
Maandagochtend leidde de Gps-navigatie ons feilloos naar een geschikte openlucht parking net buiten, de verder autovrije stad, Cordoba. Via een mooie wandelbrug over de ‘Rio Guadalquivir’ bereikten we de smalle keienstraatjes van het centrum. Enkel de belangrijkste bezienswaardigheden stonden op het programma. De grote Moskee van Cordoba, met zijn kolossale zuilen galerijen en binnen in gebouwde kathedraal. Moeilijk voor te stellen als je de immensheid van dit bouwwerk niet zelf hebt kunnen bewonderen. Deze moskee is dan ook het mooiste voorbeeld van heersers met verschillende geloofsovertuigingen door de eeuwen heen.
Onze wandeling leidde ons verder door de smalle steegjes langs restaurantjes, tabernas en inkijk patio’s. Met hun doorkijk, ‘indoor’ tuintjes lijken de bewoners te willen pronken met hun creaties van kleuren, geuren en Mediterrane bloemenpracht.
Jammer genoeg stonden we vanmorgen voor gesloten deuren aan het ‘Museo de Bellas Artes’ en ‘Museo Arqueolôgio’. We zijn nog steeds niet gewend aan de zuiders openingsuren en ons programma liet niet toe hier verder tijd aan te verliezen.
Vanmiddag leidde onze trip ons verder tot de rand van het ‘Parque Natural de Cazorla’.
Van in het dorpje ‘Úbeda’, op 740m hoogte gelegen hebben we nu al een schitterend uitzicht op dit immense natuurmonument. Van op een stenen muurtje, naast je motorhome, de zon zien ondergaan over deze vallei is zeker niet slaapverwekkend. Maar, we zijn van plan om morgen voor 100% te genieten, gauw onder de wol dus!
zondag 27 april 2008
Zondag 27 april 2008
Gisteren zaterdag in de voormiddag lui niks gedaan. In de namiddag met Eddy, de smalle steegjes van Toledo bezocht die hij zich nog herinnerde uit zijn jeugd. Werkelijk ongelofelijk hoe mensen daar in deze tijd nog kunnen leven. Er waren dan ook nog steeds voldoende onderwerpen om te fotograferen en ondertussen… niet teveel na denken.
Vanmorgen om elf uur Toledo verlaten richting Cordoba. Wie en wat we in Toledo hebben achtergelaten zullen we nooit vergeten. Ons Ginneke was voor ons beiden heel, heel speciaal. Het is niet alleen het afscheid van een dierbare vriendin maar ook het afsluiten van een tijdsperiode in ons leven.
De route die ons uit Castilië-La Mancha leidde was fascinerend. Onze eerste stop bij de bekende witte windmolens van Consuegra, gelegen op één van de talloze heuvelruggen bood ons een eindeloos vergezicht. Het bezoek, aan de ook aldaar gelegen, ruïnes van het ‘Castillo de Consuegra’ bleken hun bezoek meer dan waard.
Siërra’s en heuvelruggen volgden elkaar op, en zo bereikten we stilaan het echte zuid-Spanje. Het binnenrijden van Andalusië via de verschillende nationale parken was echt adembenemend mooi. We voelen het zuiderse Cordoba lonken door ons te vergasten op tropische temperaturen. Deze nacht alle ramen open en proberen te slaapdromen over paradijzen in alle mogelijke vormen.
Gisteren zaterdag in de voormiddag lui niks gedaan. In de namiddag met Eddy, de smalle steegjes van Toledo bezocht die hij zich nog herinnerde uit zijn jeugd. Werkelijk ongelofelijk hoe mensen daar in deze tijd nog kunnen leven. Er waren dan ook nog steeds voldoende onderwerpen om te fotograferen en ondertussen… niet teveel na denken.
Vanmorgen om elf uur Toledo verlaten richting Cordoba. Wie en wat we in Toledo hebben achtergelaten zullen we nooit vergeten. Ons Ginneke was voor ons beiden heel, heel speciaal. Het is niet alleen het afscheid van een dierbare vriendin maar ook het afsluiten van een tijdsperiode in ons leven.
De route die ons uit Castilië-La Mancha leidde was fascinerend. Onze eerste stop bij de bekende witte windmolens van Consuegra, gelegen op één van de talloze heuvelruggen bood ons een eindeloos vergezicht. Het bezoek, aan de ook aldaar gelegen, ruïnes van het ‘Castillo de Consuegra’ bleken hun bezoek meer dan waard.
Siërra’s en heuvelruggen volgden elkaar op, en zo bereikten we stilaan het echte zuid-Spanje. Het binnenrijden van Andalusië via de verschillende nationale parken was echt adembenemend mooi. We voelen het zuiderse Cordoba lonken door ons te vergasten op tropische temperaturen. Deze nacht alle ramen open en proberen te slaapdromen over paradijzen in alle mogelijke vormen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
