Beste bloglezer, eindelijk nog wat nieuws zullen jullie wel zeggen. De werkzaamheden aan de studio gaven me net niet die voldoende energie meer om ondertussen ook de blog nog te onderhouden. Anyway, de studio is volledig operationeel en bij de opening, nu zaterdag 27 september ll, kwamen een honderdtal nieuwsgierigen onze nieuwe locatie bewonderen. Van tientallen vrienden, bekenden, familie en collega's mochten we felicitaties en gelukwensen in ontvangst nemen. Hiermee sluiten we een toch weer een moeilijke periode in ons leven af en kunnen we ons nu gaan bezig houden met waar we echt goed in zijn, fotograferen! Werken kan je dit bij ons echt niet noemen. Het woordje 'passie' is hier eerder op zijn plaats. Van Rudi en Malee, uit het verre Thailand, kregen we nogmaals de bemerking om nu eindelijk eens wat foto's op de blog te plaatsen. Hierbij dus enkele sfeerbeelden van de openingsreceptie en enkele blikken in de studio.
Hele lieve vriendelijke groetjes van jullie fototeam en tot 'blogs'.
maandag 25 augustus 2008
Eindelijk !! Onze studio nadert de afgewerkte fase. De eerste testopnames werden gemaakt en SUUUUUPER !!! Eerstdaags tonen we hier een filmpje met de eerste indrukken voor de buitenwereld!! Het werd alsnog een helse karwei. Wat we hoopten en dachten wat een maand in beslag zou nemen duurde bijna twee maanden, intensief werken. Het resultaat mag dan ook gezien worden. De officiële opening hebben we nu dan ook gepland op zaterdag 27 september. Inderdaad, tijdens 'de dag van de klant' houden we een groot opendeur week-end. Alle lezers en klanten zijn hiermede alvast uitgenodigd. Onze eerdere fotomodellen krijgen zeker een uitnodigings mailtje en worden ter plaatste letterlijk in de bloemetjes gezet.
Tot zeer binnenkort! Vriendelijke groetjes van jullie fototeam Patricia & Frank
Tot zeer binnenkort! Vriendelijke groetjes van jullie fototeam Patricia & Frank
vrijdag 25 juli 2008
Hallo, beste bloglezer. Lang geleden hé! Het is dan ook een erg drukke periode voor ons. De inrichting van de fotostudio vraagt meer tijd en energie dan we hadden verwacht. Maar stilaan krijgt alles vorm en worden onze dromen concreet. Nog even geduld en er wacht jullie een grote verrassing! Tot zeer binnenkort! Hele lieve groetjes van Patricia & Frank
maandag 7 juli 2008
Lang geleden, maar nu toch effe een snel wat nieuws van ons. We werken momenteel heel hard aan de inrichting van onze nieuwe studio, vandaar de weinige berichtjes die we kunnen posten. Soms hektische toestanden, maar plezant en daar is het ons om te doen! Bij zo'n inrichting komt toch heel wat kijken en niet alle leveranciers en bedrijven kunnen in onze euforie opgaan en onmiddellijk doen wat we van hen verlangen. Te begrijpen natuurlijk want wij vragen soms het onmogelijke! Maar, als alles verloopt zoals momenteel voorzien zullen we toch ergens begin augustus van start kunnen gaan met het echte fotograferen. Als jullie bij de gelukkigen zijn om samen met ons van de opening te kunnen genieten staat jullie dan ook heel wat te verwachten. Vooraf reeds een kijkje achter de schermen? Neen, sorry nog effe geduld!
Anders is de verrassing er niet meer natuurlijk!
Anders is de verrassing er niet meer natuurlijk!
vrijdag 27 juni 2008
Sinds we terug thuis zijn is de tijd voorbij gevlogen. We genieten van alle voorbereidingen voor onze nieuwe studio. Wat is er veel te organiseren zeg! Wij, maar ook onze klanten staan te trappelen. We kunnen haast niet wachten om de eerste opnames te kunnen maken. De vloeren in de studio zijn nog niet klaar maar de eerste afspraken staan reeds in de agenda. Waaww!! Doe zo verder jongens!
Onze Tarifa treurt nog steeds om zijn maatje Apollo en vraagt dan ook heel, veel aandacht. Spelen, eten, slapen en groeien aan een razend tempo. Zo tof om zien. Buiten trekt alles, maar dan ook alles zijn aandacht. Alles wat beweegt is te onderzoeken. Stappende voeten zijn uitdagend en te exploreren. Schoenen, veters, blote benen met rok of benen met lange broek! Alles wat daarboven zit bezorgt hem een streling over zijn bolleke, en daar is ie op uit. Uiterste inspanningen om de aandacht te trekken. Springen als een volwassen kangoeroe of met vier pootje de lucht in, alles wat helpt! Maar, soms ontvangt ie ook gewoon, koele minachting! Mensen naderen, kijken afwijzend recht voor zich en stappen door, niet wetend dat ze gevolgd worden door twee treurige oogjes. Beteuterd! Hij zit toch netjes rechtop! Probeert zich te gedragen zoals het hoort voor een puppy dog! Vraagt alleen een beetje aandacht! Maar neen, de voeten stappen verder. Bah, hoe kan je...
De voeten die stoppen en een aardig woordje zeggen worden echter dubbel en dik beloont! Totale extase krijgen ze der voor in de plaats! Mooi om zien!
Samen met enkele vrienden en collega's van de beroepsvereniging bezochten we de eindejaars werken van de Antwerpse fotoscholen. Tijdens de proclamtie en receptie van de tentoonstellingen merkten we dat er weer een hele reeks goede fotografen een degelijke opleiding hebben genoten. De werken toonden een hoge technische kwaliteit en straalden van creativiteit.
Onze Tarifa treurt nog steeds om zijn maatje Apollo en vraagt dan ook heel, veel aandacht. Spelen, eten, slapen en groeien aan een razend tempo. Zo tof om zien. Buiten trekt alles, maar dan ook alles zijn aandacht. Alles wat beweegt is te onderzoeken. Stappende voeten zijn uitdagend en te exploreren. Schoenen, veters, blote benen met rok of benen met lange broek! Alles wat daarboven zit bezorgt hem een streling over zijn bolleke, en daar is ie op uit. Uiterste inspanningen om de aandacht te trekken. Springen als een volwassen kangoeroe of met vier pootje de lucht in, alles wat helpt! Maar, soms ontvangt ie ook gewoon, koele minachting! Mensen naderen, kijken afwijzend recht voor zich en stappen door, niet wetend dat ze gevolgd worden door twee treurige oogjes. Beteuterd! Hij zit toch netjes rechtop! Probeert zich te gedragen zoals het hoort voor een puppy dog! Vraagt alleen een beetje aandacht! Maar neen, de voeten stappen verder. Bah, hoe kan je...
De voeten die stoppen en een aardig woordje zeggen worden echter dubbel en dik beloont! Totale extase krijgen ze der voor in de plaats! Mooi om zien!
Samen met enkele vrienden en collega's van de beroepsvereniging bezochten we de eindejaars werken van de Antwerpse fotoscholen. Tijdens de proclamtie en receptie van de tentoonstellingen merkten we dat er weer een hele reeks goede fotografen een degelijke opleiding hebben genoten. De werken toonden een hoge technische kwaliteit en straalden van creativiteit.
maandag 23 juni 2008
De afgelopen dagen verliepen hier nogal hektisch. Ze herinneren aan de afgelopen jaren, dus even wat gas terug nemen! We zijn volop aan het werk met de voorbereidingen voor de inrichting van de fotostudio. Hmm, er komt nog heel wat bij kijken. Vloeren en verwarming dienen nog geinstalleerd, bureel inrichting en nog zoveel meer. Maar we zitten te springen om er vanaf 1 juli echt aan te kunnen beginnen. Onze Tarifa groeit als kool en de apekuren swingen soms de pan uit. Zalig om hem met Apollo, als surrogaat papa, te zien opgroeien en spelen. Vandaag komen Eddy en Myriam Apollo terug ophalen. Tarifa en wijzelf zullen hem enorm missen!
donderdag 19 juni 2008
Donderdag 19 juni 2008
De laatste dagen niet echt veel aan de foto's van de reis kunnen doen. Zoals juliie hebben kunnen merken op de site hebben we ondertussen onze nieuwe locatie gemeld. Er is nogal wat tijd gekropen in het administratieve gedeelte van de verdere organisatie, maar het schiet lekker op nu. Vanaf 1 juli hebben we toegang tot het pand en dan kan het echte werk pas echt beginnen. Aan onze batterijen zal het helemaal niet liggen, ze zijn 100% opgeladen en we zullen het tof vinden om der terug te kunnen invliegen.
Jongens, jongens ... krijg hier net een telefoontje van een goede vriend met verschrikkelijke nieuws! Ben der kapot van! Kan er hier nu niet meer over schrijven maar...sh*t! Verdomme, wat kan er veel gebeuren op twee maanden tijd! En wij maar plezier maken, leuk doen ... Het leven is soms gewoon sh*t!
De laatste dagen niet echt veel aan de foto's van de reis kunnen doen. Zoals juliie hebben kunnen merken op de site hebben we ondertussen onze nieuwe locatie gemeld. Er is nogal wat tijd gekropen in het administratieve gedeelte van de verdere organisatie, maar het schiet lekker op nu. Vanaf 1 juli hebben we toegang tot het pand en dan kan het echte werk pas echt beginnen. Aan onze batterijen zal het helemaal niet liggen, ze zijn 100% opgeladen en we zullen het tof vinden om der terug te kunnen invliegen.
Jongens, jongens ... krijg hier net een telefoontje van een goede vriend met verschrikkelijke nieuws! Ben der kapot van! Kan er hier nu niet meer over schrijven maar...sh*t! Verdomme, wat kan er veel gebeuren op twee maanden tijd! En wij maar plezier maken, leuk doen ... Het leven is soms gewoon sh*t!
zaterdag 14 juni 2008
Zaterdag 14 juni 2008
Hmmm..., misschien een beetje zoals verwacht..., we zijn terug thuis sinds gisteravond. We brachten al een blitsbezoekje aan onze kinderen Katrien & Philippe, Elke & Sammy en kleinzoon Henrytje (die al sliep), aan vake en aan zus Carine en schoonbroer Willy. Zalig om ze terug te zien en in onze armen te kunnen sluiten. En de komende dagen hopen we meerdere vrienden terug te ontmoeten. We zijn ook benieuwd naar jullie ervaringen van de afgelopen maanden. Heimwee, en een klein beetje de weersomstandigheden, maakten onze terugkeer makkelijker.
We zijn echt van plan om deze blog verder uit te bouwen. Over de komende inhoud zijn we nog niet zeker. Gevoelsmatige, meer persoonlijke aangelegenheden of zaken die meer met fotografie of onze fotostudio te maken hebben? Wat denken jullie hierover, graag een reactie!
De komende dagen beginnen we alvast met het online plaatsen van een aantal sfeer beelden, van de duizenden opnames van deze reis. Graag nog een woordje van dank aan diegenen die reactie's plaatsten op onze tekstjes. Het was echt heel plezierig om een woordje van jullie terug te krijgen.
Heel veel liefs van Patricia & Frank
Hmmm..., misschien een beetje zoals verwacht..., we zijn terug thuis sinds gisteravond. We brachten al een blitsbezoekje aan onze kinderen Katrien & Philippe, Elke & Sammy en kleinzoon Henrytje (die al sliep), aan vake en aan zus Carine en schoonbroer Willy. Zalig om ze terug te zien en in onze armen te kunnen sluiten. En de komende dagen hopen we meerdere vrienden terug te ontmoeten. We zijn ook benieuwd naar jullie ervaringen van de afgelopen maanden. Heimwee, en een klein beetje de weersomstandigheden, maakten onze terugkeer makkelijker.
We zijn echt van plan om deze blog verder uit te bouwen. Over de komende inhoud zijn we nog niet zeker. Gevoelsmatige, meer persoonlijke aangelegenheden of zaken die meer met fotografie of onze fotostudio te maken hebben? Wat denken jullie hierover, graag een reactie!
De komende dagen beginnen we alvast met het online plaatsen van een aantal sfeer beelden, van de duizenden opnames van deze reis. Graag nog een woordje van dank aan diegenen die reactie's plaatsten op onze tekstjes. Het was echt heel plezierig om een woordje van jullie terug te krijgen.
Heel veel liefs van Patricia & Frank
donderdag 12 juni 2008
Donderdag 12 juni 2008
Het heeft de hele nacht geregend en ook vanmorgen bleef het rotweer. We besloten om huiswaarts te rijden. De rest van de dag bleef het regenen en gieten. We werden er gewoon ‘sikkeneurig’ van. Eenstemmig werd de beslissing genomen om de ‘minder donkere wolkenroute’ te volgen en die bracht ons tot bij… Cap-Gris-Nez, …Pas de Calais. In Noord-West Frankrijk scheen de zon! Een felle noordenwind maakt het koud, maar deftig gekleed zijn we direct met onze hondjes het strand op getrokken. Zaaaalig was het! Na het avondeten hebben we nog een wandelingetje gemaakt op de kliffen. De hondjes konden er vrij rondlopen zonder bij iemand ergernis op te wekken. Vrolijk en vrij dartelden ze in het rond. Een wandeling op de kliffen bij ondergaande zon met Engeland op een boogscheut, waaawww! Naderende onweersluchten boven het kanaal voorspelden echter niet veel goeds. En inderdaad, we waren nog maar net binnen of het water viel alweer met bakken uit de hemel. Nu…, voor vannacht kunnen we het ons niet echt aantrekken en morgen… ‘dat zien we morgen dan wel weer’!
Het heeft de hele nacht geregend en ook vanmorgen bleef het rotweer. We besloten om huiswaarts te rijden. De rest van de dag bleef het regenen en gieten. We werden er gewoon ‘sikkeneurig’ van. Eenstemmig werd de beslissing genomen om de ‘minder donkere wolkenroute’ te volgen en die bracht ons tot bij… Cap-Gris-Nez, …Pas de Calais. In Noord-West Frankrijk scheen de zon! Een felle noordenwind maakt het koud, maar deftig gekleed zijn we direct met onze hondjes het strand op getrokken. Zaaaalig was het! Na het avondeten hebben we nog een wandelingetje gemaakt op de kliffen. De hondjes konden er vrij rondlopen zonder bij iemand ergernis op te wekken. Vrolijk en vrij dartelden ze in het rond. Een wandeling op de kliffen bij ondergaande zon met Engeland op een boogscheut, waaawww! Naderende onweersluchten boven het kanaal voorspelden echter niet veel goeds. En inderdaad, we waren nog maar net binnen of het water viel alweer met bakken uit de hemel. Nu…, voor vannacht kunnen we het ons niet echt aantrekken en morgen… ‘dat zien we morgen dan wel weer’!
woensdag 11 juni 2008
Woensdag 11 juni 2008
De tijd vliegt, maar wij gebruiken hem wel! Na het poetsen, wat met plezier gebeurde, vervolgden we onze weg langs de kust. We bezochten nog verschillende mooie, een enkel minder mooi, dorpjes en stadjes. Van Arcelles tot Courseulles-sur-Mèr, met een zalig middag etentje, tot Quistrham met z’n Riva Bella. De grotere steden zoals Bayeux en Caen bezochten we niet maar die komen zeker aan bod bij één van de geplande citytrips. Nu de hondjes erbij zijn, proberen we zo rustig mogelijke plekjes op te zoeken. Zo kunnen we ze meer de vrijheid geven die een hond verdiend en wij hebben het makkelijker tijdens het rijden. Houlgate, was het meest fascinerende stadje! De bouwstijl deed me denken aan de welstellende huizen die we zagen tijdens een reis, die ik ooit maakte met Ludo, naar ‘The Isle of Wight’. Een Engels eiland ten zuiden van Southhampton. Schitterend, maar hoe hebben die huizen de oorlog kunnen overleven. Bijna de hele Franse westkust werd aan flarden geschoten, maar daar pronken nog steeds de huizen van weleer. Hetzelfde fenomeen doet zich voor aan de Cõte de Grãce nabij Honfleur. Prachtige statische herenhuizen, mannors met gigantische tuinen en landerijen. Ongelofelijk mooi en bijna onbereikbaar gelegen! (Maar er ontbreekt wellicht één en ander aan mijn geschiedenis opleiding!)
We waren van plan om ergens op de Route de la Cõte de Grãce te blijven overnachten. Een zestiende eeuws kerkje met park, en zicht op de baai waar de Seine in zee komt leek ons wel wat. De ‘niet welkom sfeer’ hing er te sterk in de lucht en we besloten dan maar om de camper parking in Honfleur op te zoeken. Het is hier veel te druk voor ons maar wel ideaal gelegen om morgen de stad te bezoeken.
Vandaag werd er tussen ons extra veel over thuis gepraat. Over onze kinderen en kleinzoon Henry, over vake, familie, vrienden en kennissen. Waarover er gepraat werd…? Over kleinigheden, over grote dingen! Over herinneringen en toekomstplannen! Over onze nieuwe zaak!
We krijgen gewoon ‘heimwee’ dus!
De tijd vliegt, maar wij gebruiken hem wel! Na het poetsen, wat met plezier gebeurde, vervolgden we onze weg langs de kust. We bezochten nog verschillende mooie, een enkel minder mooi, dorpjes en stadjes. Van Arcelles tot Courseulles-sur-Mèr, met een zalig middag etentje, tot Quistrham met z’n Riva Bella. De grotere steden zoals Bayeux en Caen bezochten we niet maar die komen zeker aan bod bij één van de geplande citytrips. Nu de hondjes erbij zijn, proberen we zo rustig mogelijke plekjes op te zoeken. Zo kunnen we ze meer de vrijheid geven die een hond verdiend en wij hebben het makkelijker tijdens het rijden. Houlgate, was het meest fascinerende stadje! De bouwstijl deed me denken aan de welstellende huizen die we zagen tijdens een reis, die ik ooit maakte met Ludo, naar ‘The Isle of Wight’. Een Engels eiland ten zuiden van Southhampton. Schitterend, maar hoe hebben die huizen de oorlog kunnen overleven. Bijna de hele Franse westkust werd aan flarden geschoten, maar daar pronken nog steeds de huizen van weleer. Hetzelfde fenomeen doet zich voor aan de Cõte de Grãce nabij Honfleur. Prachtige statische herenhuizen, mannors met gigantische tuinen en landerijen. Ongelofelijk mooi en bijna onbereikbaar gelegen! (Maar er ontbreekt wellicht één en ander aan mijn geschiedenis opleiding!)
We waren van plan om ergens op de Route de la Cõte de Grãce te blijven overnachten. Een zestiende eeuws kerkje met park, en zicht op de baai waar de Seine in zee komt leek ons wel wat. De ‘niet welkom sfeer’ hing er te sterk in de lucht en we besloten dan maar om de camper parking in Honfleur op te zoeken. Het is hier veel te druk voor ons maar wel ideaal gelegen om morgen de stad te bezoeken.
Vandaag werd er tussen ons extra veel over thuis gepraat. Over onze kinderen en kleinzoon Henry, over vake, familie, vrienden en kennissen. Waarover er gepraat werd…? Over kleinigheden, over grote dingen! Over herinneringen en toekomstplannen! Over onze nieuwe zaak!
We krijgen gewoon ‘heimwee’ dus!
dinsdag 10 juni 2008
Dinsdag 10 juni 2008
Heu, eerst wil ik hier één en ander recht zetten. Op vrijdag ll. schreef ik over de springvloed op de Mont St-Michel. Onze goeie vriend Rik, maakte ons attent op het volgende.
‘er is vandaag wassende maan van 36% vol
dus groeiende naar doodtij
springtij is een paar dagen na nieuwe of volle maan
ik ben ergens niet mee,
gisteren was het 10 dagen na nieuwe maan?’
Heu, met een dergelijk technische uitleg zal je wel gelijk gehad hebben Rikske.
Het zal de felle noordwesten wind dan wel geweest zijn die het water te sterk liet opzetten. Misschien sluiten ze de parkings soms gewoon uit voorzorg om geen enkel risico te nemen. Zelf zijn we die avond niet op het strand geweest dus we hebben het niet zelf kunnen constateren.
We vervolgden vanmorgen onze reis langs de kusten van de geallieerde landingsplaatsen van 6 juni 1944. Onze eerste stopplaats was de Pointe du Hoc, bij het dorpje St-Pierre-du-Mont. De gigantische resten van een Duits bunkercomplex liggen er boven op de kliffen. Naar verluid is er aan de toestand van deze ruïnes weinig veranderd na 8 juni 1944. Een irreële locatie!
Ook de Amerikaanse begraafplaats ter hoogte van Omaha Beach is indrukwekkend. Stel je voor, (nee, niet voor te stellen, moet je zelf gezien hebben), 70ha groot, met 9387 witte kruisen (of Davidsterren), lieten ook ons niet onberoerd. Verder onderweg bezochten we nog verschillende kleine dorpjes en hun Romaanse kerkjes. Nu hier aan ‘Gold Beach’ bij het dorpje Asnelles overnachten we op de camping municipal. Een camping, om een nachtje aangesloten op het elektriciteitsnet alle batterijen voor de camera’s en dergelijke te kunnen opladen. Ook kunnen we morgenvroeg met de stofzuiger de motorhome eens een grondiger poetsbeurt geven. Aaiii !! Morgen…. WERKEN!!! We mogen er niet aan denken!!
In de late namiddag kregen we nog een telefoontje van onze vrienden, Myriam en Eddy. Ze waren net aangekomen op de plaats van ons vertrek, een parking op de Brusselse ring, nu twee maanden geleden. Hun terugreis was vlekkeloos verlopen. Uit hun stemmen konden we een stukje heimwee horen. Heimwee naar Apollo, naar onze afgelopen reis en ook een stukje naar ons hopen we. Enkele uurtjes later het bericht dat ze veilig en wel thuis waren aangekomen. Verdorie wat is de tijd toch weer snel voorbij gegaan, haast niet te geloven!
Heu, eerst wil ik hier één en ander recht zetten. Op vrijdag ll. schreef ik over de springvloed op de Mont St-Michel. Onze goeie vriend Rik, maakte ons attent op het volgende.
‘er is vandaag wassende maan van 36% vol
dus groeiende naar doodtij
springtij is een paar dagen na nieuwe of volle maan
ik ben ergens niet mee,
gisteren was het 10 dagen na nieuwe maan?’
Heu, met een dergelijk technische uitleg zal je wel gelijk gehad hebben Rikske.
Het zal de felle noordwesten wind dan wel geweest zijn die het water te sterk liet opzetten. Misschien sluiten ze de parkings soms gewoon uit voorzorg om geen enkel risico te nemen. Zelf zijn we die avond niet op het strand geweest dus we hebben het niet zelf kunnen constateren.
We vervolgden vanmorgen onze reis langs de kusten van de geallieerde landingsplaatsen van 6 juni 1944. Onze eerste stopplaats was de Pointe du Hoc, bij het dorpje St-Pierre-du-Mont. De gigantische resten van een Duits bunkercomplex liggen er boven op de kliffen. Naar verluid is er aan de toestand van deze ruïnes weinig veranderd na 8 juni 1944. Een irreële locatie!
Ook de Amerikaanse begraafplaats ter hoogte van Omaha Beach is indrukwekkend. Stel je voor, (nee, niet voor te stellen, moet je zelf gezien hebben), 70ha groot, met 9387 witte kruisen (of Davidsterren), lieten ook ons niet onberoerd. Verder onderweg bezochten we nog verschillende kleine dorpjes en hun Romaanse kerkjes. Nu hier aan ‘Gold Beach’ bij het dorpje Asnelles overnachten we op de camping municipal. Een camping, om een nachtje aangesloten op het elektriciteitsnet alle batterijen voor de camera’s en dergelijke te kunnen opladen. Ook kunnen we morgenvroeg met de stofzuiger de motorhome eens een grondiger poetsbeurt geven. Aaiii !! Morgen…. WERKEN!!! We mogen er niet aan denken!!
In de late namiddag kregen we nog een telefoontje van onze vrienden, Myriam en Eddy. Ze waren net aangekomen op de plaats van ons vertrek, een parking op de Brusselse ring, nu twee maanden geleden. Hun terugreis was vlekkeloos verlopen. Uit hun stemmen konden we een stukje heimwee horen. Heimwee naar Apollo, naar onze afgelopen reis en ook een stukje naar ons hopen we. Enkele uurtjes later het bericht dat ze veilig en wel thuis waren aangekomen. Verdorie wat is de tijd toch weer snel voorbij gegaan, haast niet te geloven!
maandag 9 juni 2008
Maandag 9 juni 2008
Vandaag genoten we van een zomers weertje. Buiten een bezoekje aan het museum, ’Utah Beach Memorial Museum’, hier net over onze parkeerplaats, gewoon lekker niks gedaan. Boekje gelezen, een beetje geslapen, en lekker gegeten. Een poging tot strandwandeling was er voor Apollo teveel aan. Hij keerde telkens weer, richting motorhome, en had er duidelijk geen zin in. Niet moeilijk! Rond de motorhome konijntjes genoeg om met te spelen! Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!
Vandaag genoten we van een zomers weertje. Buiten een bezoekje aan het museum, ’Utah Beach Memorial Museum’, hier net over onze parkeerplaats, gewoon lekker niks gedaan. Boekje gelezen, een beetje geslapen, en lekker gegeten. Een poging tot strandwandeling was er voor Apollo teveel aan. Hij keerde telkens weer, richting motorhome, en had er duidelijk geen zin in. Niet moeilijk! Rond de motorhome konijntjes genoeg om met te spelen! Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!
zondag 8 juni 2008
Zondag 8 juni 2008
Goed zo Jeannine, jij hebt het gevonden! Normandië met onder andere De Mont St-Michel! Vandaar die springvloed natuurlijk! We kenden het al van foto’s, maar de werkelijkheid is impressionanter! Aan de voet van de rots is een parkeerplaats voorzien voor honderden motorhomes, zonder enige nutsvoorziening maar op een unieke locatie. Onze voorwielen stonden bijna in de zee! Niet helemaal onbevreesd, maar gisteren was het springvloed, dus… We wandelden met ons viertjes over de dijk en beklommen samen met honderden andere toeristen de trappen van de rots en zijn uniek dorpje. Iedereen keidood toen we boven kwamen, Tarifa’s tongetje leek alweer gegroeid. Patricia bezocht kathedraal en musea, en de beestekes vergezelden mij op de foto tocht. Later op de avond had Tarifa zijn eerste zwemles. Niet helemaal vrijwillig, maar als je als kleine dreumes grote honden wil volgen die over de sloot springen, kom je dikwijls…tekort. Kopje onder, en zwemmen dan maar! Eerst zwemdiploma is binnen! Stinkend naar de moor, maar verder kerngezond. De ondergaande zon en de verlichting van de berg hielden ons tot middernacht op het strand om te fotograferen. Vanmorgen naar Ste-Marie-Eglise, (parachutist aan de kerktoren weet je wel) gereden via Normandische binnenwegen. Het was er iets minder rustig dan verwacht. De herdenking van 64 jaar D-day was er nog volop bezig. Veel te druk en veel teveel volk, we maakten dat we der wegkwamen! Utah-beach wordt onze overnachtingplaats voor vanavond. Niet echt op het strand, maar toch… Schitterend gelegen en veel minder volk!
Enne, eindelijk. We hebben bij een redelijk aangenaam temperatuurtje kunnen genieten van een mooie zonsondergang!
Goed zo Jeannine, jij hebt het gevonden! Normandië met onder andere De Mont St-Michel! Vandaar die springvloed natuurlijk! We kenden het al van foto’s, maar de werkelijkheid is impressionanter! Aan de voet van de rots is een parkeerplaats voorzien voor honderden motorhomes, zonder enige nutsvoorziening maar op een unieke locatie. Onze voorwielen stonden bijna in de zee! Niet helemaal onbevreesd, maar gisteren was het springvloed, dus… We wandelden met ons viertjes over de dijk en beklommen samen met honderden andere toeristen de trappen van de rots en zijn uniek dorpje. Iedereen keidood toen we boven kwamen, Tarifa’s tongetje leek alweer gegroeid. Patricia bezocht kathedraal en musea, en de beestekes vergezelden mij op de foto tocht. Later op de avond had Tarifa zijn eerste zwemles. Niet helemaal vrijwillig, maar als je als kleine dreumes grote honden wil volgen die over de sloot springen, kom je dikwijls…tekort. Kopje onder, en zwemmen dan maar! Eerst zwemdiploma is binnen! Stinkend naar de moor, maar verder kerngezond. De ondergaande zon en de verlichting van de berg hielden ons tot middernacht op het strand om te fotograferen. Vanmorgen naar Ste-Marie-Eglise, (parachutist aan de kerktoren weet je wel) gereden via Normandische binnenwegen. Het was er iets minder rustig dan verwacht. De herdenking van 64 jaar D-day was er nog volop bezig. Veel te druk en veel teveel volk, we maakten dat we der wegkwamen! Utah-beach wordt onze overnachtingplaats voor vanavond. Niet echt op het strand, maar toch… Schitterend gelegen en veel minder volk!
Enne, eindelijk. We hebben bij een redelijk aangenaam temperatuurtje kunnen genieten van een mooie zonsondergang!
vrijdag 6 juni 2008
Vrijdag 6 juni 2008
Hallo allemaal! Vanavond kan ik jullie enkele bijkomende tips geven over het doel van het laatste stukje van onze reis. We hebben vandaag 345 kilometer afgelegd, min of meer richting België, en zijn nu in het dorpje ‘Curey’ toegekomen. Wij hebben daarstraks al een glimp kunnen opvangen van één van de toplocatie’s hier. Maar door de verwachte springvloed, dienden we een andere locatie op te zoeken om te overnachten. Gelukkig vonden we een leuk alternatiefje. Een veldweggetje tussen de graanvelden en de koetjes. Vooral de hondjes vinden het hier superleuk. Ze rennen, springen en spelen dat het een lieve lust is. Wij moeten ons weinig of geen zorgen over hen maken en zij zijn supertevreden.
Morgen, zo vroeg mogelijk, beginnen we hiervandaan de exploratie van dit voor ons ongekende gebied. We houden jullie op de hoogte! Lieve groetjes Patricia & Frank
Hallo allemaal! Vanavond kan ik jullie enkele bijkomende tips geven over het doel van het laatste stukje van onze reis. We hebben vandaag 345 kilometer afgelegd, min of meer richting België, en zijn nu in het dorpje ‘Curey’ toegekomen. Wij hebben daarstraks al een glimp kunnen opvangen van één van de toplocatie’s hier. Maar door de verwachte springvloed, dienden we een andere locatie op te zoeken om te overnachten. Gelukkig vonden we een leuk alternatiefje. Een veldweggetje tussen de graanvelden en de koetjes. Vooral de hondjes vinden het hier superleuk. Ze rennen, springen en spelen dat het een lieve lust is. Wij moeten ons weinig of geen zorgen over hen maken en zij zijn supertevreden.
Morgen, zo vroeg mogelijk, beginnen we hiervandaan de exploratie van dit voor ons ongekende gebied. We houden jullie op de hoogte! Lieve groetjes Patricia & Frank
donderdag 5 juni 2008
Donderdag 5 juni 2008
Vanmorgen, was degene waar we niet meer over spreken, er niet!
We douchten gewoon buiten!
Na een lang ontbijt, inpakken, omhelzingen, traantjes en vertrokken. Over deze vakantie zal er nog lang nagepraat worden, maar ons volgend stukje kon beginnen. Weten jullie al naar waar?
We houden het graag spannend, volgen dus maar.
Bordeaux en wijn horen samen… niet,… wel die richting ging het in elk geval uit om te beginnen. Kilometers wijngaarden en chateau’s voorbij gereden (geloven of niet, ‘ voorbij’) tot… een kerktorentje onze aandacht trok. Een mooi kerkje, schitterende akkers, donkere onweerslucht en zon! We stoppen voor minder! Dichterbij ontdekten we een prachtig pleintje, verscholen tussen de bomen. Patricia bezocht de begraafplaats en zelf verkende ik met de hondjes de omgeving. Zo leerde ik M. Bernard Gibault kennen, gepensioneerd wijnbouwer! Een motorhome op zijn erf maakte het contact wel heel erg gemakkelijk. Op het pleintje overnachten zou geen enkel probleem zijn! Na een iets langer gesprekje werden we bij hem thuis uitgenodigd. Een rondleiding in de tuin, met zelf gekweekte groentjes en planten. We kregen een stukje geschiedenis over hun dorp te horen. St-Etienne La Cigogne, honderd dertig inwoners en eigen burgemeester. Hun levensverhaal! Over vier kinderen die niet geïnteresseerd waren om de zaak verder te zetten. En als kers op de taart, rondleiding in hun woning en aperitieven met vijftien jaar oude Pinot!
We slapen goed deze nacht, dat staat vast!
Vanmorgen, was degene waar we niet meer over spreken, er niet!
We douchten gewoon buiten!
Na een lang ontbijt, inpakken, omhelzingen, traantjes en vertrokken. Over deze vakantie zal er nog lang nagepraat worden, maar ons volgend stukje kon beginnen. Weten jullie al naar waar?
We houden het graag spannend, volgen dus maar.
Bordeaux en wijn horen samen… niet,… wel die richting ging het in elk geval uit om te beginnen. Kilometers wijngaarden en chateau’s voorbij gereden (geloven of niet, ‘ voorbij’) tot… een kerktorentje onze aandacht trok. Een mooi kerkje, schitterende akkers, donkere onweerslucht en zon! We stoppen voor minder! Dichterbij ontdekten we een prachtig pleintje, verscholen tussen de bomen. Patricia bezocht de begraafplaats en zelf verkende ik met de hondjes de omgeving. Zo leerde ik M. Bernard Gibault kennen, gepensioneerd wijnbouwer! Een motorhome op zijn erf maakte het contact wel heel erg gemakkelijk. Op het pleintje overnachten zou geen enkel probleem zijn! Na een iets langer gesprekje werden we bij hem thuis uitgenodigd. Een rondleiding in de tuin, met zelf gekweekte groentjes en planten. We kregen een stukje geschiedenis over hun dorp te horen. St-Etienne La Cigogne, honderd dertig inwoners en eigen burgemeester. Hun levensverhaal! Over vier kinderen die niet geïnteresseerd waren om de zaak verder te zetten. En als kers op de taart, rondleiding in hun woning en aperitieven met vijftien jaar oude Pinot!
We slapen goed deze nacht, dat staat vast!
woensdag 4 juni 2008
Dinsdag 3 juni 2008
Lequeitio, vissersdorpje aan de noordkust van Baskenland.
Hallo, allemaal! We zijn er nog! Geen problemen gehad deze nacht en door het gekletter van de regen zelfs lekker geslapen. Vanmorgen… gietende regen. Grrr…. We konden alleen maar afwachten om tussen de buien door ons overnachtingdorpje, Lequeitio, te bezoeken. Het dorp ziet er oud en verwaarloosd uit. Autonomie voor Baskenland is goed maar er schort nog wel één en ander blijkbaar. De toegangswegen naar het dorp zijn erbarmelijk te noemen. Wegenwerken zijn wel aan de gang en zullen hopelijk voor het dorp de noodzakelijke ontsluiting naar de buitenwereld maken. Hier is de tijd niet echt stil blijven staan maar heel wat renovatie- en nieuwbouw voorzieningen zijn hier noodzakelijk. Men is er duidelijk niet op toeristen gesteld! Elke affichering is uitsluitend in het Bask. Portugees was voor ons zeer moeilijk te begrijpen, maar het Bask is totaal onverstaanbaar.
We verlieten Lequeitio in de gietende regen, via de enig mogelijke kustweg richting Biarritz. Modderstromen liepen van de hellingen en veranderden de zee, enkele honderden meters, in een bruine kolkende massa. De erosie moet op deze momenten gigantisch zijn.
De rit verliep verder rimpelloos tot onze(niet voorziene) camping in de Landes in Frankrijk.
Woensdag 4 juni 2008
Vandaag op de camping aan het Lac de Biscarosse werd het een heel speciale dag. De laatste dag samen, met onze vrienden! Na twee onvergetelijke maanden, zal het een pijnlijk afscheid worden! We hebben elkaar nog beter leren kennen, met alle eigenschappen die een relatie tussen mensen kan teweeg brengen. Wees maar zeker aan deze tocht houden we rijkdom over! Vriendschap!
Myriam en Eddy reizen rechtstreeks naar België. Hun kinderen en kleinkinderen verwachten hen voor het lang geplande familieweek-end. Zelf maken we nog een omweg langs een stukje Frankrijk waar we al lang van dromen. Enig idee? Weddenschapje?
Ps: Tarifa wordt echt een bengel! Daar zijn we nog niet mee aan de nieuwe patatjes! Hij begint stilaan de wijdere wereld te verkennen en eist onvoorwaardelijke aandacht van Apollo. Die ondergaat alles met plezier maar ook omdat het niet anders kan. (Apollo reist vanaf morgen met ons mee in de motorhome en blijft nog enkele weekjes bij ons). Voordeel voor Apollo is dat hij nu meer man geworden is. Hij verdedigt Tarifa tegen elke onverwachte bezoeker of passant. Luid blaffend en in gevechtshouding! Dit wordt niet altijd geapprecieerd door de voorbijganger maar wij weten beter en gniffelen!
Lequeitio, vissersdorpje aan de noordkust van Baskenland.
Hallo, allemaal! We zijn er nog! Geen problemen gehad deze nacht en door het gekletter van de regen zelfs lekker geslapen. Vanmorgen… gietende regen. Grrr…. We konden alleen maar afwachten om tussen de buien door ons overnachtingdorpje, Lequeitio, te bezoeken. Het dorp ziet er oud en verwaarloosd uit. Autonomie voor Baskenland is goed maar er schort nog wel één en ander blijkbaar. De toegangswegen naar het dorp zijn erbarmelijk te noemen. Wegenwerken zijn wel aan de gang en zullen hopelijk voor het dorp de noodzakelijke ontsluiting naar de buitenwereld maken. Hier is de tijd niet echt stil blijven staan maar heel wat renovatie- en nieuwbouw voorzieningen zijn hier noodzakelijk. Men is er duidelijk niet op toeristen gesteld! Elke affichering is uitsluitend in het Bask. Portugees was voor ons zeer moeilijk te begrijpen, maar het Bask is totaal onverstaanbaar.
We verlieten Lequeitio in de gietende regen, via de enig mogelijke kustweg richting Biarritz. Modderstromen liepen van de hellingen en veranderden de zee, enkele honderden meters, in een bruine kolkende massa. De erosie moet op deze momenten gigantisch zijn.
De rit verliep verder rimpelloos tot onze(niet voorziene) camping in de Landes in Frankrijk.
Woensdag 4 juni 2008
Vandaag op de camping aan het Lac de Biscarosse werd het een heel speciale dag. De laatste dag samen, met onze vrienden! Na twee onvergetelijke maanden, zal het een pijnlijk afscheid worden! We hebben elkaar nog beter leren kennen, met alle eigenschappen die een relatie tussen mensen kan teweeg brengen. Wees maar zeker aan deze tocht houden we rijkdom over! Vriendschap!
Myriam en Eddy reizen rechtstreeks naar België. Hun kinderen en kleinkinderen verwachten hen voor het lang geplande familieweek-end. Zelf maken we nog een omweg langs een stukje Frankrijk waar we al lang van dromen. Enig idee? Weddenschapje?
Ps: Tarifa wordt echt een bengel! Daar zijn we nog niet mee aan de nieuwe patatjes! Hij begint stilaan de wijdere wereld te verkennen en eist onvoorwaardelijke aandacht van Apollo. Die ondergaat alles met plezier maar ook omdat het niet anders kan. (Apollo reist vanaf morgen met ons mee in de motorhome en blijft nog enkele weekjes bij ons). Voordeel voor Apollo is dat hij nu meer man geworden is. Hij verdedigt Tarifa tegen elke onverwachte bezoeker of passant. Luid blaffend en in gevechtshouding! Dit wordt niet altijd geapprecieerd door de voorbijganger maar wij weten beter en gniffelen!
maandag 2 juni 2008
Maandag 2 juni 2008
Het werd vandaag weer een dag vol mirakels!
Vandaag richting Frankrijk, maar we konden het toch niet laten, om nog even een kijkje te nemen in het Noord- Spaanse binnenland. Vanuit Ribadesella naar de ‘Picos de Europa’ Deze streek kan met geen enkele andere provincie of land worden vergeleken. De mooiste delen van Frankrijk, Zwitserland en Oostenrijk samen maar… veel mooier! Heel dicht bij de kust in een berglandschap terecht komen is voor ons niet gewoon. Maar wat we hier te zien kregen, was om van te duizelen. Kronkelende bergpassen brachten ons in een droomwereld vol zonneschijn. Bergmassieven, kronkelende bergstromen, en schitterende valleien met weiden in volle bloei! Van de grasspriet naast de weg tot de hoogste bergtop, alles zag groen. Niet het gewone groen maar Fuji groen! Adembenemend! Nogmaals gebrek aan tijd om langer te kunnen genieten, maar hier komen we ooit terug dat zweer ik!
Vandaag moesten er ook wat kilometers op de teller komen, richting Belgenlandje. Baskenland konden we echter niet zomaar voorbij rijden! We zoeken nu de sfeer in een klein kustdorpje, Lequeitio net voorbij Bilbao. Vanaf de autovia was er nog een veertigtal kilometer binnenbaan te volgen. Een oude, kronkelende, bergweg door de bossen bracht ons in een andere wereld. Een andere taal, cultuur en gewoontes zijn de eerste dingen die ons hier opvallen. Norse gezichten, geen gespeelde beleefdheid. No English, kein Deutch, no Français, NO ESPANOL! Hmm, het voelt niet echt lekker! Heu, ’t is maar dat jullie het weten en voor alle zekerheid! We overnachten hier op een strandparking in Lequeitio! Mochten jullie van ons niks meer horen laat de zoektocht dan hier maar beginnen.
Voorlopig is het enige wat we nu nog horen het ruisen van de zee! Slaapwel en hele lieve groetjes van ons allen!
Het werd vandaag weer een dag vol mirakels!
Vandaag richting Frankrijk, maar we konden het toch niet laten, om nog even een kijkje te nemen in het Noord- Spaanse binnenland. Vanuit Ribadesella naar de ‘Picos de Europa’ Deze streek kan met geen enkele andere provincie of land worden vergeleken. De mooiste delen van Frankrijk, Zwitserland en Oostenrijk samen maar… veel mooier! Heel dicht bij de kust in een berglandschap terecht komen is voor ons niet gewoon. Maar wat we hier te zien kregen, was om van te duizelen. Kronkelende bergpassen brachten ons in een droomwereld vol zonneschijn. Bergmassieven, kronkelende bergstromen, en schitterende valleien met weiden in volle bloei! Van de grasspriet naast de weg tot de hoogste bergtop, alles zag groen. Niet het gewone groen maar Fuji groen! Adembenemend! Nogmaals gebrek aan tijd om langer te kunnen genieten, maar hier komen we ooit terug dat zweer ik!
Vandaag moesten er ook wat kilometers op de teller komen, richting Belgenlandje. Baskenland konden we echter niet zomaar voorbij rijden! We zoeken nu de sfeer in een klein kustdorpje, Lequeitio net voorbij Bilbao. Vanaf de autovia was er nog een veertigtal kilometer binnenbaan te volgen. Een oude, kronkelende, bergweg door de bossen bracht ons in een andere wereld. Een andere taal, cultuur en gewoontes zijn de eerste dingen die ons hier opvallen. Norse gezichten, geen gespeelde beleefdheid. No English, kein Deutch, no Français, NO ESPANOL! Hmm, het voelt niet echt lekker! Heu, ’t is maar dat jullie het weten en voor alle zekerheid! We overnachten hier op een strandparking in Lequeitio! Mochten jullie van ons niks meer horen laat de zoektocht dan hier maar beginnen.
Voorlopig is het enige wat we nu nog horen het ruisen van de zee! Slaapwel en hele lieve groetjes van ons allen!
zondag 1 juni 2008
Zaterdag 31 mei 2008
Santiago de Compostela, bedevaartsoort voor duizenden pelgrims uit de hele wereld. Een gigantische kathedraal en heel veel kerken. De omringende pleinen zijn werkelijk uniek te noemen. Het majestueuze plein voor de kathedraal, ‘De Praza do Obradoiro’, wordt als één der mooiste uit de hele wereld beschouwd en dat is volgens mij ook wel zo. Het is het eerste doel van alle pelgrims. Daarna sleffen ze de kathedraal binnen om het beeld van ‘De Santo dos Croques’, (de heilige van de kopstoot) te kunnen aanraken. Dit brengt naar verluid geluk en wijsheid. Zelf kunnen we ons wel geen pelgrims noemen, maar als je daar tussen staat voelt dat wel zo! Voor de diepere gronden achter een pelgrimstocht kregen we meer respect na een bezoek aan het ‘pelgrims museum’. Een zeer verzorgd, informatief museum waardoor je begrip en respect krijgt voor deze mensen! Later liet ik me door Eddy overhalen om de heilige mis van kwart over zes, achttien uur vijftien wel te verstaan, mee te volgen. Er zou met de ‘Botafumeiro’, een reusachtig wierookvat, gezwaaid worden en dit gebeurd enkel bij speciale gelegenheden. Ik opperde of wij misschien de reden waren? Blijkbaar niet… We waren nog geen tien minuten binnen of… mijn gsm-deuntje weergalmde. Kennen jullie mijn deuntje. ‘TELEFOON, FRANK TELEFOON’ keihard, want mijn gehoor wordt er niet beter op!! Ben nog nooit, nog nooit zo snel geweest om dat ding af te zetten. Eddy bleek me plots niet meer te kennen. Heb me de rest van de mis verscholen achter de pilaren en incognito genoten van de hemelse gezangen!
Ps: geen gezwaai met het wierookvat gezien, was het een list om me mee te lokken?
Zondag 1 juni 2008
Meer dan tweeduizend kilometer van België en rond half juni terug thuis aankomen! Stilaan tijd om de terugweg aan te vatten dus. Noord Spanje, het lijkt een ander land. Groen, bergen en zee! Wondermooi! Noord Spanje willen we later zeker beter leren kennen.
Toch was alles weer niet ‘wondermooi’ vandaag!
Onderweg…een parking, ergens in een dorpje in Noord Spanje! Naast een pittoresk kerkje en begraafplaats. Een parking, tussenstop en even proberen te rusten. DIT LUKTE NIET ECHT!
Stel je eens voor: je bent vrachtwagen chauffeur en op vrijdagavond om half vijf heb je nog net een lading koeien kunnen ophalen. Te laat om ze af te zetten bij het slachthuis! Wat doe je dan? Simpel toch! Je pikt de laadbak af op een parking en je rijd naar huis. Maandagmorgen haal je hem gewoon weer op. Dieren opgesloten in een laadbak, zonder eten en drinken!
Er wordt dikwijls gelachen of honend gepraat over onze vegetarische ingesteldheid. Elke dag komt dit onderwerp wel op één of andere manier aan bod. Als jullie er een reden achter zoeken, wel voorgaande ervaring is er één van!
DIERENMISHANDELING
Santiago de Compostela, bedevaartsoort voor duizenden pelgrims uit de hele wereld. Een gigantische kathedraal en heel veel kerken. De omringende pleinen zijn werkelijk uniek te noemen. Het majestueuze plein voor de kathedraal, ‘De Praza do Obradoiro’, wordt als één der mooiste uit de hele wereld beschouwd en dat is volgens mij ook wel zo. Het is het eerste doel van alle pelgrims. Daarna sleffen ze de kathedraal binnen om het beeld van ‘De Santo dos Croques’, (de heilige van de kopstoot) te kunnen aanraken. Dit brengt naar verluid geluk en wijsheid. Zelf kunnen we ons wel geen pelgrims noemen, maar als je daar tussen staat voelt dat wel zo! Voor de diepere gronden achter een pelgrimstocht kregen we meer respect na een bezoek aan het ‘pelgrims museum’. Een zeer verzorgd, informatief museum waardoor je begrip en respect krijgt voor deze mensen! Later liet ik me door Eddy overhalen om de heilige mis van kwart over zes, achttien uur vijftien wel te verstaan, mee te volgen. Er zou met de ‘Botafumeiro’, een reusachtig wierookvat, gezwaaid worden en dit gebeurd enkel bij speciale gelegenheden. Ik opperde of wij misschien de reden waren? Blijkbaar niet… We waren nog geen tien minuten binnen of… mijn gsm-deuntje weergalmde. Kennen jullie mijn deuntje. ‘TELEFOON, FRANK TELEFOON’ keihard, want mijn gehoor wordt er niet beter op!! Ben nog nooit, nog nooit zo snel geweest om dat ding af te zetten. Eddy bleek me plots niet meer te kennen. Heb me de rest van de mis verscholen achter de pilaren en incognito genoten van de hemelse gezangen!
Ps: geen gezwaai met het wierookvat gezien, was het een list om me mee te lokken?
Zondag 1 juni 2008
Meer dan tweeduizend kilometer van België en rond half juni terug thuis aankomen! Stilaan tijd om de terugweg aan te vatten dus. Noord Spanje, het lijkt een ander land. Groen, bergen en zee! Wondermooi! Noord Spanje willen we later zeker beter leren kennen.
Toch was alles weer niet ‘wondermooi’ vandaag!
Onderweg…een parking, ergens in een dorpje in Noord Spanje! Naast een pittoresk kerkje en begraafplaats. Een parking, tussenstop en even proberen te rusten. DIT LUKTE NIET ECHT!
Stel je eens voor: je bent vrachtwagen chauffeur en op vrijdagavond om half vijf heb je nog net een lading koeien kunnen ophalen. Te laat om ze af te zetten bij het slachthuis! Wat doe je dan? Simpel toch! Je pikt de laadbak af op een parking en je rijd naar huis. Maandagmorgen haal je hem gewoon weer op. Dieren opgesloten in een laadbak, zonder eten en drinken!
Er wordt dikwijls gelachen of honend gepraat over onze vegetarische ingesteldheid. Elke dag komt dit onderwerp wel op één of andere manier aan bod. Als jullie er een reden achter zoeken, wel voorgaande ervaring is er één van!
DIERENMISHANDELING
vrijdag 30 mei 2008
Vrijdag 30 mei 2008
Het is echt niet te doen. Ook op deze camping werden we geconfronteerd met twee achtergelaten honden, waarvan eentje met gebroken poot.
Een pensioen gerechtigd koppel, onderhoud de groenvoorzieningen en sanitaire installaties. Ze zijn zeer lief voor deze dieren maar niet in de mogelijkheid om deze te adopteren. Ze verwachten dat eerstdaags de gemeentediensten zullen langskomen om beide dieren te vangen en te laten inslapen. Ik heb het er verdomd moeilijk mee. Dierenellende de hele weg lang!
Na het douchen en opruimen zelfs zonder ontbijt vertrokken richting Chaves. Een mooie route grotendeels in de regen afgelegd. Van de luttele zonnestraaltjes maakten we gebruik om het stadje te verkennen. De plaatselijke musea en warmwaterbronnen waren pas vanaf twee uur te bezichtigen en we verlieten het stadje dan ook in gezelschap van de volgende bui!
Op een viertal kilometer ten noordwesten van Chaves bezochten we het dorpje Soutelo en dit werd het hoogtepunt van de dag. Onze parkeerplaats net voor het kerkje zorgde voor ongekende ervaringen. Dit, was wat we gedurende onze hele reis door Portugal gezocht hadden. Het ‘echte’ Portugese dorp en zijn bevolking leren kennen! Onvergetelijk! Ongelofelijk zelfs, in deze tijd! De vriendelijkheid kent er ongekende hoogtes! Op een heel korte tijd stonden we omringd door locale mensen. Communiceren deden we via één vrouw die de Franse taal machtig is. Uiteindelijk kregen we zelfs een gemeentearbeider met ons mee om de toeristische trekpleister van de streek te kunnen vinden. Een onmogelijke opgave indien deze man niet met ons zou zijn meegegaan. Een ellipsvormige rots van wel vijftig meter doormeter, vol met Keltische tekeningen, ligt er verscholen in de bossen. Via een bospad, dankzij onze gids, konden we deze zelfs met onze motorhomes bereiken. De Keltische hiërogliefen voor ons ontcijferen onze gids niet maar ook de wetenschap staat hier voor een raadsel. Een stuk geschiedenis ligt er gewoon te eroderen in het woud.
Onze aanwezigheid en latere vertrek zal in het dorp nog lang nabesproken worden. Maar ook voor ons blijft dit een unieke ervaring tijdens deze vakantie die we nooit zullen vergeten.
Ondertussen zijn we net over de Portugese grens op een parking in Spanje aan het afkikken van deze schitterende dag. De plannen om te slapen als rozen zullen zeker worden verstoord door de mooiste dromen!
Het is echt niet te doen. Ook op deze camping werden we geconfronteerd met twee achtergelaten honden, waarvan eentje met gebroken poot.
Een pensioen gerechtigd koppel, onderhoud de groenvoorzieningen en sanitaire installaties. Ze zijn zeer lief voor deze dieren maar niet in de mogelijkheid om deze te adopteren. Ze verwachten dat eerstdaags de gemeentediensten zullen langskomen om beide dieren te vangen en te laten inslapen. Ik heb het er verdomd moeilijk mee. Dierenellende de hele weg lang!
Na het douchen en opruimen zelfs zonder ontbijt vertrokken richting Chaves. Een mooie route grotendeels in de regen afgelegd. Van de luttele zonnestraaltjes maakten we gebruik om het stadje te verkennen. De plaatselijke musea en warmwaterbronnen waren pas vanaf twee uur te bezichtigen en we verlieten het stadje dan ook in gezelschap van de volgende bui!
Op een viertal kilometer ten noordwesten van Chaves bezochten we het dorpje Soutelo en dit werd het hoogtepunt van de dag. Onze parkeerplaats net voor het kerkje zorgde voor ongekende ervaringen. Dit, was wat we gedurende onze hele reis door Portugal gezocht hadden. Het ‘echte’ Portugese dorp en zijn bevolking leren kennen! Onvergetelijk! Ongelofelijk zelfs, in deze tijd! De vriendelijkheid kent er ongekende hoogtes! Op een heel korte tijd stonden we omringd door locale mensen. Communiceren deden we via één vrouw die de Franse taal machtig is. Uiteindelijk kregen we zelfs een gemeentearbeider met ons mee om de toeristische trekpleister van de streek te kunnen vinden. Een onmogelijke opgave indien deze man niet met ons zou zijn meegegaan. Een ellipsvormige rots van wel vijftig meter doormeter, vol met Keltische tekeningen, ligt er verscholen in de bossen. Via een bospad, dankzij onze gids, konden we deze zelfs met onze motorhomes bereiken. De Keltische hiërogliefen voor ons ontcijferen onze gids niet maar ook de wetenschap staat hier voor een raadsel. Een stuk geschiedenis ligt er gewoon te eroderen in het woud.
Onze aanwezigheid en latere vertrek zal in het dorp nog lang nabesproken worden. Maar ook voor ons blijft dit een unieke ervaring tijdens deze vakantie die we nooit zullen vergeten.
Ondertussen zijn we net over de Portugese grens op een parking in Spanje aan het afkikken van deze schitterende dag. De plannen om te slapen als rozen zullen zeker worden verstoord door de mooiste dromen!
donderdag 29 mei 2008
Donderdag 29 mei 2008
Op 125 km ten oosten van Porto ligt het bergstadje Vila Real. Mooi weer vandaag volgens Eddy, helemaal geen ijzel of sneeuw! Alleen koude noordenwind, mist en een paar buitjes, die uren duurden. Zelfs onze foto-stops vielen in het water. De stemming begint er stilaan onder te lijden. Maar goed dus dat er een bezoek gepland was aan het Casa de Mateus. Een Duitse studente, archeologie, was onze gids. Ze vertelde ons uitgebreid over de geschiedenis van het gebouw en de tuinen.
De befaamde wijnen van het gelijknamige merk worden er gemaakt en gebotteld. De oplage is zeer beperkt en het zijn bijna uitsluitend Scandinavische landen die deze wijnen importeren. De mousserende Mateus wijnen die wij kennen, worden wel van de streekdruiven geperst, maar industrieel verwerkt en hebben daardoor eigenlijk een minderwaardige kwaliteit. Zo vertelde onze gidse!
Uiteraard werd er geproefd en… goed bevonden. Na de nodige inkopen trokken we stilaan terug naar de campers. Wij overnachten nu op de stadscamping van Vila Real, welke een iets veiliger gevoel geeft dan de plaatsjes welke we eigenlijk liever zouden verkiezen. Morgen vertrekken we richting Chaves en later verder door naar Santiago de Compostela. Lieve groetjes van ons allen.
Op 125 km ten oosten van Porto ligt het bergstadje Vila Real. Mooi weer vandaag volgens Eddy, helemaal geen ijzel of sneeuw! Alleen koude noordenwind, mist en een paar buitjes, die uren duurden. Zelfs onze foto-stops vielen in het water. De stemming begint er stilaan onder te lijden. Maar goed dus dat er een bezoek gepland was aan het Casa de Mateus. Een Duitse studente, archeologie, was onze gids. Ze vertelde ons uitgebreid over de geschiedenis van het gebouw en de tuinen.
De befaamde wijnen van het gelijknamige merk worden er gemaakt en gebotteld. De oplage is zeer beperkt en het zijn bijna uitsluitend Scandinavische landen die deze wijnen importeren. De mousserende Mateus wijnen die wij kennen, worden wel van de streekdruiven geperst, maar industrieel verwerkt en hebben daardoor eigenlijk een minderwaardige kwaliteit. Zo vertelde onze gidse!
Uiteraard werd er geproefd en… goed bevonden. Na de nodige inkopen trokken we stilaan terug naar de campers. Wij overnachten nu op de stadscamping van Vila Real, welke een iets veiliger gevoel geeft dan de plaatsjes welke we eigenlijk liever zouden verkiezen. Morgen vertrekken we richting Chaves en later verder door naar Santiago de Compostela. Lieve groetjes van ons allen.
woensdag 28 mei 2008
Woensdag 28 mei 2008
Villa Chá, nabij Porto. Niet echt een toeristische trekpleister. De eisen van de hedendaagse toerist liggen hoger dan vier meter zandstrand en rotsen om de zee in te lopen.
Oude vissershuisjes en ‘Portugese villa bouw’ staan er kris kras door mekaar. De oude huisjes worden stilaan afgebroken en vervangen door buitenverblijven voor de stads mens. Toeristen zijn er momenteel niet. De enkele dorpsbewoners die we ontmoeten zijn bedachtzaam afwachtend. Nadat we hen een voorzichtige maar duidelijk vriendelijk ogende ‘bon dia’ toewensen reageren ze. Hun stoere, eerder norse blik verandert ogenblikkelijk als ze wederkerige groeten toe wensen. Sommigen proberen direct een gesprekje aan te knopen. Ja, in het engels zelfs en gelukkig maar! Portugees is voor ons totaal onverstaanbaar. Zo komen we te weten dat nog slechts een klein deel van de bevolking hier van de visvangst leeft. Ze gebruiken hier dan ook nog kleine sloepjes om hun netten uit te zetten. Dit is nog echt, artisanale visvangst! Niet uit weelde, maar omdat het gewoon niet mogelijk is om grotere schepen te kopen. De reden voor jongeren om in loondienst gaan werken. Het dorpje ondergaat een metamorfose en sterft eigenlijk uit!
Vandaag vieren we Eddy’s éénenzestigste lentedag! Vers geperste appelsientjes op bed en de voorbereidingen voor zijn verjaardagsbuffet werden getroffen. Het werd een uitgebreid ontbijt in het zonnetje. De opstekende koude noordwesten wind maakte er al snel een onaangenaam weertje van. Grijze bewolking kwam opzetten en even later viel het water weer met bakken uit de hemel. We hebben van de nood dan maar een deugd gemaakt. Inkopen bij de plaatselijke kruidenier, de was ophalen bij de ‘lavaderia’, diesel tanken aan een record bedrag van 1€43 en de ‘Gelateria’ bezocht voor taartjesin plaats van ijsjes. Tarifa moest zijn tweede inenting nog krijgen en dus hebben we de dierenarts opgezocht. Vijf kilogram en vijf gram, twee kilogram meer dan twee weken geleden! Alle noodzakelijkheden gepleegd, we zijn weer klaar voor het vervolg van onze reis, het Portugese binnenland! Maar ook Porto lonkt nog! We zien morgenvroeg wel of de weergoden zo ontstemt blijven!
Villa Chá, nabij Porto. Niet echt een toeristische trekpleister. De eisen van de hedendaagse toerist liggen hoger dan vier meter zandstrand en rotsen om de zee in te lopen.
Oude vissershuisjes en ‘Portugese villa bouw’ staan er kris kras door mekaar. De oude huisjes worden stilaan afgebroken en vervangen door buitenverblijven voor de stads mens. Toeristen zijn er momenteel niet. De enkele dorpsbewoners die we ontmoeten zijn bedachtzaam afwachtend. Nadat we hen een voorzichtige maar duidelijk vriendelijk ogende ‘bon dia’ toewensen reageren ze. Hun stoere, eerder norse blik verandert ogenblikkelijk als ze wederkerige groeten toe wensen. Sommigen proberen direct een gesprekje aan te knopen. Ja, in het engels zelfs en gelukkig maar! Portugees is voor ons totaal onverstaanbaar. Zo komen we te weten dat nog slechts een klein deel van de bevolking hier van de visvangst leeft. Ze gebruiken hier dan ook nog kleine sloepjes om hun netten uit te zetten. Dit is nog echt, artisanale visvangst! Niet uit weelde, maar omdat het gewoon niet mogelijk is om grotere schepen te kopen. De reden voor jongeren om in loondienst gaan werken. Het dorpje ondergaat een metamorfose en sterft eigenlijk uit!
Vandaag vieren we Eddy’s éénenzestigste lentedag! Vers geperste appelsientjes op bed en de voorbereidingen voor zijn verjaardagsbuffet werden getroffen. Het werd een uitgebreid ontbijt in het zonnetje. De opstekende koude noordwesten wind maakte er al snel een onaangenaam weertje van. Grijze bewolking kwam opzetten en even later viel het water weer met bakken uit de hemel. We hebben van de nood dan maar een deugd gemaakt. Inkopen bij de plaatselijke kruidenier, de was ophalen bij de ‘lavaderia’, diesel tanken aan een record bedrag van 1€43 en de ‘Gelateria’ bezocht voor taartjesin plaats van ijsjes. Tarifa moest zijn tweede inenting nog krijgen en dus hebben we de dierenarts opgezocht. Vijf kilogram en vijf gram, twee kilogram meer dan twee weken geleden! Alle noodzakelijkheden gepleegd, we zijn weer klaar voor het vervolg van onze reis, het Portugese binnenland! Maar ook Porto lonkt nog! We zien morgenvroeg wel of de weergoden zo ontstemt blijven!
dinsdag 27 mei 2008
Dinsdag 27 mei 2008
Onze vrienden Linda en Robert hebben we gisteren veilig en wel op de luchthaven van Porto afgezet. Vijf toffe dagen zijn het geworden met variatie in alle mogelijke facetten. Het klimaat speelde soms wel parten maar we hebben samen toch een aardig stukje Portugal kunnen verkennen.
Zoals eerder beschreven zijn we gestart in Faro. Een stukje Algarve tot Lagos, en het meest zuidwestelijk deel van Europa, Sagres en de Cabo de Sao Vicente. De ruige kust is er wonder mooi, een stuk haast ongeschonden natuur. Een evenwicht bewaren tussen natuur en mens is hier een prioritaire opdracht voor de overheid! De aan de gang zijnde verkavelingen lopen nu al bijna tot aan de randen van de kliffen! De velden met natuurlijke plantengroei, momenteel in volle bloei, zullen binnen een aantal jaar voor het grootste deel zijn verdwenen. M’n foto’s worden relikwieën, om nooit te vergeten! Gewoon heel, heel erg jammer! Onze tocht verliep verder door kustwouden en dorpjes, valleien en ravijnen! Van de kust tot de meer landinwaarts gelegen routes, ongelofelijke vergezichten en schoonheid! Velden met kurkeik en eucalyptus, niet te geloven! Soms stopte de tijd even bij het bezoek aan een kerkhof. Moment om even na te denken en stil te staan! Verdomme, wat is de wereld mooi en tegelijkertijd onverbiddelijk!
Het bezoek aan Lissabon zelf hebben we uitgesteld. Slechte ervaringen, om met de motorhome grote steden te bezoeken, en tijdsgebrek waren aanleiding om plannen te maken voor een latere city trip. De baai van Figueira da Foz met de uitlopers van de Rio Mondego was de moeite waard. Schitterende ligging en we vonden er een zalig restaurantje! De stranden van Aveiro daar en tegen konden ons echt niet bekoren en het stadsbezoek werd diagonaal afgelegd wegens gebrek aan parkeerplaatsen. Onze geïmproviseerde overnachtingplaatsen werden telkens een succes. Strandparkings of bijvoorbeeld de stadsparking in Alcaser do Sal. Een stadje gelegen aan de Rio Sado en z’n zoutmeren. Schitterend gewoon!
Het laatste stuk van de trip naar de luchthaven moest nog in ijltempo worden afgelegd, maar net op tijd dus. Twee uurtjes later vernamen we de goede landing en wij konden met een gerust gevoel naar bed.
Vandaag rust op een camping net voorbij Porto, en de machines doen ondertussen de was. Het zonnetje schijnt af en toe, maar met een fris windje.
Ook de hondjes genieten van dit heerlijke dagje niks doen. Tarifa tergt Apollo tot het uiterste! Zo nu en dan worden grenzen verlegd en Tarifa terecht gewezen! Er wordt dan al eens gepiept of geschreeuwd. Waaauwww, wat een honden opvoeding. Ook voor ons heel erg leerrijk!
Onze vrienden Linda en Robert hebben we gisteren veilig en wel op de luchthaven van Porto afgezet. Vijf toffe dagen zijn het geworden met variatie in alle mogelijke facetten. Het klimaat speelde soms wel parten maar we hebben samen toch een aardig stukje Portugal kunnen verkennen.
Zoals eerder beschreven zijn we gestart in Faro. Een stukje Algarve tot Lagos, en het meest zuidwestelijk deel van Europa, Sagres en de Cabo de Sao Vicente. De ruige kust is er wonder mooi, een stuk haast ongeschonden natuur. Een evenwicht bewaren tussen natuur en mens is hier een prioritaire opdracht voor de overheid! De aan de gang zijnde verkavelingen lopen nu al bijna tot aan de randen van de kliffen! De velden met natuurlijke plantengroei, momenteel in volle bloei, zullen binnen een aantal jaar voor het grootste deel zijn verdwenen. M’n foto’s worden relikwieën, om nooit te vergeten! Gewoon heel, heel erg jammer! Onze tocht verliep verder door kustwouden en dorpjes, valleien en ravijnen! Van de kust tot de meer landinwaarts gelegen routes, ongelofelijke vergezichten en schoonheid! Velden met kurkeik en eucalyptus, niet te geloven! Soms stopte de tijd even bij het bezoek aan een kerkhof. Moment om even na te denken en stil te staan! Verdomme, wat is de wereld mooi en tegelijkertijd onverbiddelijk!
Het bezoek aan Lissabon zelf hebben we uitgesteld. Slechte ervaringen, om met de motorhome grote steden te bezoeken, en tijdsgebrek waren aanleiding om plannen te maken voor een latere city trip. De baai van Figueira da Foz met de uitlopers van de Rio Mondego was de moeite waard. Schitterende ligging en we vonden er een zalig restaurantje! De stranden van Aveiro daar en tegen konden ons echt niet bekoren en het stadsbezoek werd diagonaal afgelegd wegens gebrek aan parkeerplaatsen. Onze geïmproviseerde overnachtingplaatsen werden telkens een succes. Strandparkings of bijvoorbeeld de stadsparking in Alcaser do Sal. Een stadje gelegen aan de Rio Sado en z’n zoutmeren. Schitterend gewoon!
Het laatste stuk van de trip naar de luchthaven moest nog in ijltempo worden afgelegd, maar net op tijd dus. Twee uurtjes later vernamen we de goede landing en wij konden met een gerust gevoel naar bed.
Vandaag rust op een camping net voorbij Porto, en de machines doen ondertussen de was. Het zonnetje schijnt af en toe, maar met een fris windje.
Ook de hondjes genieten van dit heerlijke dagje niks doen. Tarifa tergt Apollo tot het uiterste! Zo nu en dan worden grenzen verlegd en Tarifa terecht gewezen! Er wordt dan al eens gepiept of geschreeuwd. Waaauwww, wat een honden opvoeding. Ook voor ons heel erg leerrijk!
zondag 25 mei 2008
vrijdag 23 mei 2008
Woensdag 21 mei 2008
Vanmorgen Dos Hermades verlaten. De weg richting Portugal is een slingerende ‘autovia’ tot we konden overschakelen op de kustweg richting Faro. Het was prettig rijden, in een afwisselend glooiend landschap van olijf, appelsien en mandarijn plantages. We waren nog maar net over de grens en de transformatie in cultuur was frappant. Het landschap, de wegen en bebouwing werden ruwer. De kleuren opvallender! Tijdens deze tocht heb ik al dikwijls gedacht ‘Mekka’ te hebben gevonden, maar telkens weer… nieuwe verassingen! Ook dit is weerom fotografen-land!
De grijsgrauwe bewolking trok langzaam open en we arriveerden in Faro onder een stralend zonnetje. Geen camperplaats in Faro gevonden dus hebben we die maar zelf ingewijd. Een grote parkeerplaats aan zee, net naast de oude stadsvesting is echt de ideale overnachtingplaats. De politie doet duidelijk een oogje toe! Voor de aanvliegzone van Faro Airport hebben we begrip, omdat morgen onze vrienden daar aankomen. En de sneltrein die hier net op de zeerand voorbij snelt kunnen we toch niet tegen houden. Maar, de geur van de zee daar vergeet je alles bij! Het zilte van Zeeland, maar extremer!
Dit wordt dus een superleuke overnachtingplaats na al die gecultiveerde campings. De eerste verkenningen van het stadje en jachthaven zien er veel belovend uit. Op één van de jachthaven terrasjes vonden we superlekkere chocolade taart en cappucino. Over gecultiveerd of verwent gesproken, toch hebben we ervan genoten!
Donderdag 22 mei 2008
Vanmorgen vroeg op, en om 9u15 waren we al paraat op de luchthaven in Faro. Onze aanpassing aan de locale Portugese tijd waren we echter uit het oog verloren. Kwart over acht dus en de landing stond geplant om 9u35. Anderhalf uurtje op een zonnig terrasje met koffie en croissantje, er zijn ergere dingen die je kunnen overkomen.
Het welkoms comité stond paraat. Net als de andere touroperators met naambordje. ‘Welcome to Miss&Mister Brentjens’! Hilariteit en veel plezier bij het weerzien en samen trokken we terug naar onze stelplaats in het dorp. Na het ontbijt stond iedereen te popelen om het stadje te verkennen. Het werd een ontdekkingstocht op zoek naar de verschillende historische gebouwen en kerken. In de late namiddag, en enkele gezellige terrasjes later, werden de motorhomes rijklaar gemaakt. Met ons zessen trokken we verder richting Lagos. ‘Porto de Mos’, werd onze overnachtingplaats aan het strand en het feest kon beginnen!
Vrijdag 23 mei 2008
Vanmorgen, grijs-grauw en windstil.Het werd echter een zeer mooie morgen. Ons bezoekje met visserssloep, aan de grotten bij ‘Ponta de Piedade’ was wondermooi.
Verder naar Sagres en de ‘Cabo de Sao Vicente, het meest zuid-westelijk gelegen deel van Europa. Veel verder dan het opzoeken van de camping viel er niet te verkennen. Water viel er uren lang met bakken uit de hemel.
Vanmorgen Dos Hermades verlaten. De weg richting Portugal is een slingerende ‘autovia’ tot we konden overschakelen op de kustweg richting Faro. Het was prettig rijden, in een afwisselend glooiend landschap van olijf, appelsien en mandarijn plantages. We waren nog maar net over de grens en de transformatie in cultuur was frappant. Het landschap, de wegen en bebouwing werden ruwer. De kleuren opvallender! Tijdens deze tocht heb ik al dikwijls gedacht ‘Mekka’ te hebben gevonden, maar telkens weer… nieuwe verassingen! Ook dit is weerom fotografen-land!
De grijsgrauwe bewolking trok langzaam open en we arriveerden in Faro onder een stralend zonnetje. Geen camperplaats in Faro gevonden dus hebben we die maar zelf ingewijd. Een grote parkeerplaats aan zee, net naast de oude stadsvesting is echt de ideale overnachtingplaats. De politie doet duidelijk een oogje toe! Voor de aanvliegzone van Faro Airport hebben we begrip, omdat morgen onze vrienden daar aankomen. En de sneltrein die hier net op de zeerand voorbij snelt kunnen we toch niet tegen houden. Maar, de geur van de zee daar vergeet je alles bij! Het zilte van Zeeland, maar extremer!
Dit wordt dus een superleuke overnachtingplaats na al die gecultiveerde campings. De eerste verkenningen van het stadje en jachthaven zien er veel belovend uit. Op één van de jachthaven terrasjes vonden we superlekkere chocolade taart en cappucino. Over gecultiveerd of verwent gesproken, toch hebben we ervan genoten!
Donderdag 22 mei 2008
Vanmorgen vroeg op, en om 9u15 waren we al paraat op de luchthaven in Faro. Onze aanpassing aan de locale Portugese tijd waren we echter uit het oog verloren. Kwart over acht dus en de landing stond geplant om 9u35. Anderhalf uurtje op een zonnig terrasje met koffie en croissantje, er zijn ergere dingen die je kunnen overkomen.
Het welkoms comité stond paraat. Net als de andere touroperators met naambordje. ‘Welcome to Miss&Mister Brentjens’! Hilariteit en veel plezier bij het weerzien en samen trokken we terug naar onze stelplaats in het dorp. Na het ontbijt stond iedereen te popelen om het stadje te verkennen. Het werd een ontdekkingstocht op zoek naar de verschillende historische gebouwen en kerken. In de late namiddag, en enkele gezellige terrasjes later, werden de motorhomes rijklaar gemaakt. Met ons zessen trokken we verder richting Lagos. ‘Porto de Mos’, werd onze overnachtingplaats aan het strand en het feest kon beginnen!
Vrijdag 23 mei 2008
Vanmorgen, grijs-grauw en windstil.Het werd echter een zeer mooie morgen. Ons bezoekje met visserssloep, aan de grotten bij ‘Ponta de Piedade’ was wondermooi.
Verder naar Sagres en de ‘Cabo de Sao Vicente, het meest zuid-westelijk gelegen deel van Europa. Veel verder dan het opzoeken van de camping viel er niet te verkennen. Water viel er uren lang met bakken uit de hemel.
dinsdag 20 mei 2008
Zaterdag 17 mei 2008
Een bewogen dag!
Onderweg naar Jerez stopten we nog even aan een supermarkt. Tijdens het parkeren knalde er een scooter achteraan tegen de motorhome. De bestuurster zat gekneld tussen de motorhome en haar scootertje. Even stonden we allen perplex! Hoe is dit kunnen gebeuren? Gelukkig, bleven we koelbloedig en konden haar snel bevrijden. Een dokter, die er door de buurtbewoners werd bijgeroepen, diende de eerste zorgen toe. Al snel verschenen de eerste politiewagens en het meisje werd voor alle zekerheid afgevoerd naar het ziekenhuis. De plaatselijke politie was zeer vriendelijk en begripvol. Niet tegenstaande het taalprobleem, werd ons duidelijk gemaakt dat er niks ernstig aan de hand was en na het afleggen van een korte verklaring op het politiebureau konden we onze reis verder zetten. Alles nog goed afgelopen dus!
Rond 14u bereikten we dan uiteindelijk Jerez de la Frontera.
Patricia, Myriam en Eddy bezochten het Sherry producerende bedrijf van ‘Sandeman’. Zelf maakte ik een stadswandeling doorheen de volksbuurten van Jerez met mijn camera en de hondjes als gezelschap. Het deed goed om even alleen af te kikken, na de ervaring van deze morgen.
Laat op de avond arriveerden we op de camping in Dos Hermades, een twintigtal kilometer voor Sevilla. Dit wordt de uitvalsbasis voor onze stadsbezoeken, aan wat men de mooiste stad van Spanje noemt. Gauw slapen nu en liefst zonder angstdromen!
Zondag 18 mei 2008
Een blauwe hemel en een stralend zonnetje waren de start van deze nieuwe dag! En, een mooie werd het zeker! Myriam en Eddy speelden ‘hondjesit’ en wij beidjes vertrokken met de bus naar Sevilla. Het werd ons al gauw duidelijk dat dit wel de mooiste stad van Spanje is. De ‘Plaza de Espana’ vergeleek ik met het St-Pietersplein in Rome maar, veel mooier! Daar adem, ruik en zie je gewoon ‘Spanje’! Al je zintuigen staan onder hoogspanning! Duidelijker is dit echt niet te omschrijven. Patricia overhaalde me om een rondrit te maken met een toeristische dubbeldek bus. Zelf ben ik hier nooit voorstander van geweest, maar ik moet toegeven, dit is de enige manier om op korte tijd een stadsoverzicht te krijgen. Wat we anders zeker zouden gemist hebben waren de wijken uit de tijd van de Iberica tentoonstelling in 1929 en deze van de wereldtentoonstelling in 1992. Impressionant! Een lange wandeling doorheen het oude stadscentrum bracht ons tot bij de ‘Giralda Cathedral’. Vanuit de majestueuze kerktoren kregen we een indrukwekkend uitzicht over deze gigantische stad. Toen we aanklopten op de poorten van het .‘Reales Alcàzares’, het koninklijke verblijf, werd ons duidelijk gemaakt dat Juan al lang was vertrokken en dat een bezoek niet meer mogelijk was. We genoten des te meer van de tuinen en de Joodse wijken omheen het paleis. Aan deze vermoeiende dag kwam stilaan een einde op een locale markt. Maar storm en onweer dwongen ons om op te krassen!
De terug tocht, met onze privé busdienst, verliep vlekkeloos en een uurtje later konden we onze vrienden honderduit vertellen over de afgelopen dag.
Maandag 19 mei 2008
Vandaag zouden onze vrienden de stad bezoeken en wij voor de hondjes zorgen. Maar wegens een opkomend griepje bij Myriam werden deze plannen gewijzigd? Nogmaals een rustdag ingelast dus. Tijd voor ons om het elektronische probleempje aan de motorhome bij een Fiat garage te laten oplossen. Er zou een probleem zijn met de diesel injectie. Er werd echter enkel nieuwe software geïnstalleerd op de boordcomputer en alle problemen zouden moeten opgelost zijn.
Later hebben we de achterstand ingehaald met het kopiëren van de geheugenkaarten van de fototoestellen naar de nas server. Voor de kenners, een back-up systeem met twee harde schijven van 1 Terra in raidconfiguratie.
Dinsdag 20 mei 2008
Vandaag voor ons nog een rust en wasdag. Eddy en Myriam zijn vanmorgen naar Sevilla vertrokken voor hun bezoek aan deze wondermooie stad. Na het wassen zou het drogen moeten volgen. Drogen in de buitenlucht in Spanje, geen probleem zou je denken! Vergeet het maar, het begint alweer te regenen! Alles ziet er hier grijs uit, windstil en amper 15°.
‘EL SOL’, waar ben je naar toe?
Ons Tarifke groeit als kool. Als hij wakker wordt eist hij ieders volle aandacht. Spelen en vechten, ravotten, staartje bijt, ondeugend zijn tot hij compleet is uitgeput. Apollo, is de ideale hond om dat kleine grut van ons een echte hondenopvoeding mee te geven. Hij heeft er alle geduld en begrip voor. Zalig om zien! We wisten al uit ervaring dat het een superhond was maar dit gaat alle verwachtingen te boven. Van de rust-slaap pauzes maakt Tarifke gebruik om te groeien, telkens hij wakker wordt lijkt hij alweer groter!
Morgen vertrekken we van hieruit naar Portugal. Onze bestemming, Faro. Donderdag ochtend verwelkomen we daar onze vrienden Linda en Robert op de plaatselijke luchthaven. Zij zullen een paar daagjes met ons rondtrekken tot in Porto.
Een bewogen dag!
Onderweg naar Jerez stopten we nog even aan een supermarkt. Tijdens het parkeren knalde er een scooter achteraan tegen de motorhome. De bestuurster zat gekneld tussen de motorhome en haar scootertje. Even stonden we allen perplex! Hoe is dit kunnen gebeuren? Gelukkig, bleven we koelbloedig en konden haar snel bevrijden. Een dokter, die er door de buurtbewoners werd bijgeroepen, diende de eerste zorgen toe. Al snel verschenen de eerste politiewagens en het meisje werd voor alle zekerheid afgevoerd naar het ziekenhuis. De plaatselijke politie was zeer vriendelijk en begripvol. Niet tegenstaande het taalprobleem, werd ons duidelijk gemaakt dat er niks ernstig aan de hand was en na het afleggen van een korte verklaring op het politiebureau konden we onze reis verder zetten. Alles nog goed afgelopen dus!
Rond 14u bereikten we dan uiteindelijk Jerez de la Frontera.
Patricia, Myriam en Eddy bezochten het Sherry producerende bedrijf van ‘Sandeman’. Zelf maakte ik een stadswandeling doorheen de volksbuurten van Jerez met mijn camera en de hondjes als gezelschap. Het deed goed om even alleen af te kikken, na de ervaring van deze morgen.
Laat op de avond arriveerden we op de camping in Dos Hermades, een twintigtal kilometer voor Sevilla. Dit wordt de uitvalsbasis voor onze stadsbezoeken, aan wat men de mooiste stad van Spanje noemt. Gauw slapen nu en liefst zonder angstdromen!
Zondag 18 mei 2008
Een blauwe hemel en een stralend zonnetje waren de start van deze nieuwe dag! En, een mooie werd het zeker! Myriam en Eddy speelden ‘hondjesit’ en wij beidjes vertrokken met de bus naar Sevilla. Het werd ons al gauw duidelijk dat dit wel de mooiste stad van Spanje is. De ‘Plaza de Espana’ vergeleek ik met het St-Pietersplein in Rome maar, veel mooier! Daar adem, ruik en zie je gewoon ‘Spanje’! Al je zintuigen staan onder hoogspanning! Duidelijker is dit echt niet te omschrijven. Patricia overhaalde me om een rondrit te maken met een toeristische dubbeldek bus. Zelf ben ik hier nooit voorstander van geweest, maar ik moet toegeven, dit is de enige manier om op korte tijd een stadsoverzicht te krijgen. Wat we anders zeker zouden gemist hebben waren de wijken uit de tijd van de Iberica tentoonstelling in 1929 en deze van de wereldtentoonstelling in 1992. Impressionant! Een lange wandeling doorheen het oude stadscentrum bracht ons tot bij de ‘Giralda Cathedral’. Vanuit de majestueuze kerktoren kregen we een indrukwekkend uitzicht over deze gigantische stad. Toen we aanklopten op de poorten van het .‘Reales Alcàzares’, het koninklijke verblijf, werd ons duidelijk gemaakt dat Juan al lang was vertrokken en dat een bezoek niet meer mogelijk was. We genoten des te meer van de tuinen en de Joodse wijken omheen het paleis. Aan deze vermoeiende dag kwam stilaan een einde op een locale markt. Maar storm en onweer dwongen ons om op te krassen!
De terug tocht, met onze privé busdienst, verliep vlekkeloos en een uurtje later konden we onze vrienden honderduit vertellen over de afgelopen dag.
Maandag 19 mei 2008
Vandaag zouden onze vrienden de stad bezoeken en wij voor de hondjes zorgen. Maar wegens een opkomend griepje bij Myriam werden deze plannen gewijzigd? Nogmaals een rustdag ingelast dus. Tijd voor ons om het elektronische probleempje aan de motorhome bij een Fiat garage te laten oplossen. Er zou een probleem zijn met de diesel injectie. Er werd echter enkel nieuwe software geïnstalleerd op de boordcomputer en alle problemen zouden moeten opgelost zijn.
Later hebben we de achterstand ingehaald met het kopiëren van de geheugenkaarten van de fototoestellen naar de nas server. Voor de kenners, een back-up systeem met twee harde schijven van 1 Terra in raidconfiguratie.
Dinsdag 20 mei 2008
Vandaag voor ons nog een rust en wasdag. Eddy en Myriam zijn vanmorgen naar Sevilla vertrokken voor hun bezoek aan deze wondermooie stad. Na het wassen zou het drogen moeten volgen. Drogen in de buitenlucht in Spanje, geen probleem zou je denken! Vergeet het maar, het begint alweer te regenen! Alles ziet er hier grijs uit, windstil en amper 15°.
‘EL SOL’, waar ben je naar toe?
Ons Tarifke groeit als kool. Als hij wakker wordt eist hij ieders volle aandacht. Spelen en vechten, ravotten, staartje bijt, ondeugend zijn tot hij compleet is uitgeput. Apollo, is de ideale hond om dat kleine grut van ons een echte hondenopvoeding mee te geven. Hij heeft er alle geduld en begrip voor. Zalig om zien! We wisten al uit ervaring dat het een superhond was maar dit gaat alle verwachtingen te boven. Van de rust-slaap pauzes maakt Tarifke gebruik om te groeien, telkens hij wakker wordt lijkt hij alweer groter!
Morgen vertrekken we van hieruit naar Portugal. Onze bestemming, Faro. Donderdag ochtend verwelkomen we daar onze vrienden Linda en Robert op de plaatselijke luchthaven. Zij zullen een paar daagjes met ons rondtrekken tot in Porto.
vrijdag 16 mei 2008
Vrijdag 16 mei 2008
Vandaag zeker tot 15u in de gietende regen doorgebracht op de camping. Niet te doen! Spelletjes gespeeld en geslapen. Even een verkenningstochtje naar Jerez de la Frontera gemaakt en dat was het dan voor vandaag.
Morgenvroeg staat er een bezoek in Jerez op het programma van de wereldberoemde paardendressuur school: Real Escuala Andaluza de Arte Ecuestre, en de bodega van Sandeman Sherry.
We zijn benieuwd en vol verwachting.
Vandaag zeker tot 15u in de gietende regen doorgebracht op de camping. Niet te doen! Spelletjes gespeeld en geslapen. Even een verkenningstochtje naar Jerez de la Frontera gemaakt en dat was het dan voor vandaag.
Morgenvroeg staat er een bezoek in Jerez op het programma van de wereldberoemde paardendressuur school: Real Escuala Andaluza de Arte Ecuestre, en de bodega van Sandeman Sherry.
We zijn benieuwd en vol verwachting.
donderdag 15 mei 2008
Donderdag 15 mei 2008
De dag kondigde zich vrij rustig aan. Een lichte bewolking, weinig wind maar je voelde dat het zonnetje probeerde door te dringen. Blijkbaar was iedereen nog moe van de afgelopen dagen en de stilzwijgende beslissing om het vandaag rustig aan te doen was voor ieder van ons welkom. Tussen de slaapbeurten door werd er gewassen, gedroogd en gepoetst. De voorraden werden aangevuld in de plaatselijke supermarkt en er werd lekker gekookt. Morgen kunnen we der weer tegenaan!
Tarifa, ligt momenteel in coma na een vermoeiende dag. Hij begint zich duidelijk thuis te voelen! Als een grote staat hij bij momenten blaffend in de deuropening van de motorhome om zijn domein te verdedigen. Verdedigen tegen wie…. dat speelt voorlopig nog geen rol. Apollo, onze Duitse herder, heeft continu de dwaze streken van dit jonge geweld te verduren. Hij ondergaat dit als een echte vader en heeft er duidelijk plezier in.
Heel veel liefs en tot morgen,
Myriam, Eddy, Patricia en Frank
De dag kondigde zich vrij rustig aan. Een lichte bewolking, weinig wind maar je voelde dat het zonnetje probeerde door te dringen. Blijkbaar was iedereen nog moe van de afgelopen dagen en de stilzwijgende beslissing om het vandaag rustig aan te doen was voor ieder van ons welkom. Tussen de slaapbeurten door werd er gewassen, gedroogd en gepoetst. De voorraden werden aangevuld in de plaatselijke supermarkt en er werd lekker gekookt. Morgen kunnen we der weer tegenaan!
Tarifa, ligt momenteel in coma na een vermoeiende dag. Hij begint zich duidelijk thuis te voelen! Als een grote staat hij bij momenten blaffend in de deuropening van de motorhome om zijn domein te verdedigen. Verdedigen tegen wie…. dat speelt voorlopig nog geen rol. Apollo, onze Duitse herder, heeft continu de dwaze streken van dit jonge geweld te verduren. Hij ondergaat dit als een echte vader en heeft er duidelijk plezier in.
Heel veel liefs en tot morgen,
Myriam, Eddy, Patricia en Frank
woensdag 14 mei 2008
Woensdag 14 mei 2008
Tarifa is al aardig zindelijk, al moeten we der soms zeer snel bij zijn. Wakker worden en buiten zetten, simpel toch! Eigenlijk de eenvoudigste manier om hondjes, manieren aan te leren. Of zijn het hondjesmanieren? Daarna stop je hem in de rugzak en… wandelen maar! Had je gedacht! Een stadsbezoekje aan Arcos kreeg wel een heel andere wending dan je van een culturele uitstap zou verwachten. In en uit de rugzak kan hij nu als de beste. Drinken, eten en … onderweg, geen probleem. Van de tientallen scooters die, met een hels lawaai, de smalle steegjes van het stadje doorkruisten keek ie nog nauwelijks op. De lieveling van alle schoolkinderen en zelfs de meest norse Spanjaard fronste even de wenkbrauwen.
Onderweg is zijn roepnaam er enigszins door gewijzigd, ‘Tarif’, ‘Tarifke’ of soms ‘Taarftnieie!!!’. Enfin, veel lol gehad onderweg!
Rond 15u zijn we aangekomen in ‘Puerto de Santa Maria’. Gezien de schare camper overnachtingsplaatsen dienden we ook hier te kiezen voor één van de weinige campings .Dit toeristisch kust dorpje wordt dan ook onze uitvalsbasis voor de bezoeken aan ‘Jerez de la Frontera’ en ‘Sevilla’.
Het zonnetje speelt ondertussen nog rustig met onze voeten. We zijn blij als we ze zien, maar even snel is ze weer achter het wolkendek verdwenen. Temperaturen volgen gedwee deze weerswisselingen en zijn dus onvoorspelbaar. De zomer in België, we snakken ernaar!
Tarifa is al aardig zindelijk, al moeten we der soms zeer snel bij zijn. Wakker worden en buiten zetten, simpel toch! Eigenlijk de eenvoudigste manier om hondjes, manieren aan te leren. Of zijn het hondjesmanieren? Daarna stop je hem in de rugzak en… wandelen maar! Had je gedacht! Een stadsbezoekje aan Arcos kreeg wel een heel andere wending dan je van een culturele uitstap zou verwachten. In en uit de rugzak kan hij nu als de beste. Drinken, eten en … onderweg, geen probleem. Van de tientallen scooters die, met een hels lawaai, de smalle steegjes van het stadje doorkruisten keek ie nog nauwelijks op. De lieveling van alle schoolkinderen en zelfs de meest norse Spanjaard fronste even de wenkbrauwen.
Onderweg is zijn roepnaam er enigszins door gewijzigd, ‘Tarif’, ‘Tarifke’ of soms ‘Taarftnieie!!!’. Enfin, veel lol gehad onderweg!
Rond 15u zijn we aangekomen in ‘Puerto de Santa Maria’. Gezien de schare camper overnachtingsplaatsen dienden we ook hier te kiezen voor één van de weinige campings .Dit toeristisch kust dorpje wordt dan ook onze uitvalsbasis voor de bezoeken aan ‘Jerez de la Frontera’ en ‘Sevilla’.
Het zonnetje speelt ondertussen nog rustig met onze voeten. We zijn blij als we ze zien, maar even snel is ze weer achter het wolkendek verdwenen. Temperaturen volgen gedwee deze weerswisselingen en zijn dus onvoorspelbaar. De zomer in België, we snakken ernaar!
dinsdag 13 mei 2008
Maandag 12 mei 2008
Vanmorgen eerst op zoek naar de plaatselijke dierenarts. In Ronda, een centraal gelegen stadje op onze route zouden we de nodige documenten en eerste injectie’s voor onze ‘Tarifa’ in orde kunnen laten maken. Tijdens onze zoektocht naar de ‘veterinario’ kregen we een zeer mooi beeld van dit stadje. Een gigantische kloof snijdt deze stad doormidden en is werkelijk spectaculair te noemen. Deze stad was het laatste Moorse bastion en ook hier zijn de invloeden ervan nog steeds duidelijk merkbaar. De klassieke ‘Pueblo Blanco’, met smalle klinkerstraatjes, hekken voor ramen en deuren en verblindend witte muren. De dierenarts vonden we aan de overzijde van de kloof in het nieuwere stadsgedeelte.
Na alle nodige formaliteiten te hebben vervuld hebben we onze ‘Witte Dorpen’ ontdekkingstocht verder gezet. Eén van de hoogtepunten was zeker het dorpje, ‘Setenil’.Het op een steile helling gelegen witte dorpje is beroemd om zijn rotswoningen. Huisjes uitgehouwen uit de rotswand zijn van in de hoogste straatjes van Setenil het best te bekijken. Ongeloofelijk hoe mensen in deze tijdsperiode nog steeds in deze toch wel armzalige woningen kunnen blijven leven. Het was een zeer mooie dag vandaag, jammer genoeg waren de weersomstandigheden niet altijd optimaal maar toch hebben we heerlijk genoten. Onze overnachtingsplaats in Torre-Alhaquime, naast een klooster, was een ware oase van rust, na deze vermoeiende dag.
Dinsdag 13 mei 2008
Vanmorgen vroeg gewekt door de kerkklokken. Aanstormende auto’s kondigden de dorpsgelovigen aan. En even later, minstens een uur lang, gezangen die zelfs tot diep onder het donsdekbed hoorbaar waren. Maar, het belangrijkste was dat de door ons zo aanbeden blauwe hemel en stralend zonnetje er ook weer waren.
Vandaag ettelijke bergcols gereden. Onder de tientallen witte dorpen die we passeerden, bezochten we‘Zarah’ en ‘Grazalema’ tot in de kleinste hoekjes. Wit en blauw, blauw en wit! Mooi, mooi, onbeschrijfelijk mooi! Bergketens, dorpen en heuvels wisselden het landschap af tot we onze veel te korte ‘witte dorpen route’ moesten verlaten. Hier moeten we zeker terug komen met veel, veel meer tijd! Fleurige groene velden volgden ons tijdens het verdere verloop van onze trip. Lente, lente, lente … gaat er door je heen. Een super-formidas-tisch gevoel!
Arcos de la Fronterra werd vanavond onze volgende halteplaats. Nog even een korte wandeling door de oude stad gemaakt om de eerste sfeer op te snuiven. En... die sfeer ruikt naar MEER!!
Vanmorgen eerst op zoek naar de plaatselijke dierenarts. In Ronda, een centraal gelegen stadje op onze route zouden we de nodige documenten en eerste injectie’s voor onze ‘Tarifa’ in orde kunnen laten maken. Tijdens onze zoektocht naar de ‘veterinario’ kregen we een zeer mooi beeld van dit stadje. Een gigantische kloof snijdt deze stad doormidden en is werkelijk spectaculair te noemen. Deze stad was het laatste Moorse bastion en ook hier zijn de invloeden ervan nog steeds duidelijk merkbaar. De klassieke ‘Pueblo Blanco’, met smalle klinkerstraatjes, hekken voor ramen en deuren en verblindend witte muren. De dierenarts vonden we aan de overzijde van de kloof in het nieuwere stadsgedeelte.
Na alle nodige formaliteiten te hebben vervuld hebben we onze ‘Witte Dorpen’ ontdekkingstocht verder gezet. Eén van de hoogtepunten was zeker het dorpje, ‘Setenil’.Het op een steile helling gelegen witte dorpje is beroemd om zijn rotswoningen. Huisjes uitgehouwen uit de rotswand zijn van in de hoogste straatjes van Setenil het best te bekijken. Ongeloofelijk hoe mensen in deze tijdsperiode nog steeds in deze toch wel armzalige woningen kunnen blijven leven. Het was een zeer mooie dag vandaag, jammer genoeg waren de weersomstandigheden niet altijd optimaal maar toch hebben we heerlijk genoten. Onze overnachtingsplaats in Torre-Alhaquime, naast een klooster, was een ware oase van rust, na deze vermoeiende dag.
Dinsdag 13 mei 2008
Vanmorgen vroeg gewekt door de kerkklokken. Aanstormende auto’s kondigden de dorpsgelovigen aan. En even later, minstens een uur lang, gezangen die zelfs tot diep onder het donsdekbed hoorbaar waren. Maar, het belangrijkste was dat de door ons zo aanbeden blauwe hemel en stralend zonnetje er ook weer waren.
Vandaag ettelijke bergcols gereden. Onder de tientallen witte dorpen die we passeerden, bezochten we‘Zarah’ en ‘Grazalema’ tot in de kleinste hoekjes. Wit en blauw, blauw en wit! Mooi, mooi, onbeschrijfelijk mooi! Bergketens, dorpen en heuvels wisselden het landschap af tot we onze veel te korte ‘witte dorpen route’ moesten verlaten. Hier moeten we zeker terug komen met veel, veel meer tijd! Fleurige groene velden volgden ons tijdens het verdere verloop van onze trip. Lente, lente, lente … gaat er door je heen. Een super-formidas-tisch gevoel!
Arcos de la Fronterra werd vanavond onze volgende halteplaats. Nog even een korte wandeling door de oude stad gemaakt om de eerste sfeer op te snuiven. En... die sfeer ruikt naar MEER!!
maandag 12 mei 2008
zondag 11 mei 2008
Zaterdag 10 mei 2008
Een dagtochtje Gibraltar,‘The Rock’! En een kolossaal grote rots is het echt! De grensovergang Spanje–Engeland is bijna irreëel! Het lijkt zo serieus allemaal. Met paspoort controle en alles erop en eraan. Buiten het feit dat je aan de rechter kant van de weg blijft rijden, ben je in een Engelse stad. Alles is er Brittish, straatnamen, bouwstijl, winkels, pubs en de ‘English Pounds’ prijslijsten. Daar boven op krijg je er alles taxfree! Nee, we hebben de gekende' toeristische pleisterplaatsen op Gibraltar niet bezocht. Het ging er ons meer om de sfeer op te snuiven. Een gesprekje met een vriendelijke inwoonster leerde ons meer over Gibraltar, dan enig toeristisch bezoek je ooit kan opleveren. Ze vertelde honderduit over haar familie geschiedenis ten tijde van Franco en de gelukkiger periode waarin ze nu leefde. Ze was er trots op om ‘bi langual’ te zijn. Niet Spaans maar ook niet Engels. ‘I am Gibraltar’ vertelde ze. ‘My whole family history is Gibraltar! I am proud to live here, and it doesn’t matter witch country is ruling us now.’ Later toen we door de stad kuierden begrepen we wat deze vrouw bedoelde. Een mix aan rassen waarbij iedereen, iedereen kent. En de fascinerende uitzichten over de Middellandse zee, vanuit de meest ondenkbare plaatsjes in de stad, moeten je een trots gevoel geven. Heel, heel mooi!
Zondag 11 mei 2008
Deze morgen wisten we ook niet dat dit een heel speciale dag zou worden? Zo één met een staartje met een wit puntje. Verder in deze tekst begrijp je wel wat we daar mee bedoelen. Na het overweldigende Tarifa, waren we van plan om de ‘Witte Dorpen Route’ aan te vatten. Maar, door de zalige stranddagen en het bezoek aan Gibraltar, waren we zelfs nog vergeten het stadje, Tarifa, zelf te bezoeken. Dit gebeurde dus vanmorgen.
Na een stormachtige nacht met alles wat er bij hoort stonden we deze morgen op onder een donkergrijze hemel. Na de inpak en een snel ontbijtje vertrokken we met de motorhomes naar de parking in de haven van Tarifa. We parkeerden er achter een busje met Belgische nummerplaat en dit voorval zal ons leventje weerom drastisch veranderen.
De jonge dame, eigenares van het busje, was vergezelt van een klein hondje. En jullie kunnen het nu al wel raden zeker.
Stephanie, de jonge dame, werkt in Tarifa bij de ‘Whale Watch’. Een organisatie die begeleide boottochten organiseert om de walvis en dolfijnen populatie in de ‘Straat van Gibraltar’ te bezoeken. Eén van de begeleidsters had langs de kant van een weg twee puppy hondjes gevonden en deze meegebracht naar het werk. Stephanie zelf heeft er eentje onder haar hoede genomen en…yep…’t is al weer zover. Wij hebben ‘Tarifa’ geadopteerd. Een tot hiertoe ongedefinieerd ras, maar een flink mannetjes hondje voor zijn, waarschijnlijke, leeftijd van ongeveer zes weken. We kunnen het gewoon niet laten. Enne, het staartje heeft inderdaad een wit puntje!
Een beetje later dan voorzien hebben we dan onze geplande ‘Witte Dorpen Route’ aangevat. Onze route voor vandaag, van deze drie honderd kilometer lange tocht, liep van Castellar de la Fronterra tot Ronda. Hiervoor doorkruisen we een wild landschap van bergen en dalen met hoogtes tot +/- 1250 meter. Jammer genoeg bleef het een grijze nevelige dag. In Jimena de la Fronterra maakten we een Spaans Volksfeest mee. Mensen in plaatselijke klederdracht vierden …? Wat? Doet er niet toe, ’t was heel, heel leuk! Met een heuse kermis, verkoopskraampjes en paardenspelen. De hondenshow was er voor ons teveel aan. Als je weet dat dieren hier in Spanje nog steeds slecht behandeld worden was dit er wel een beetje over . Nu tijdens de communie periode worden jonge pups aan de kinderen als geschenk uitgedeeld. Als de pret van het speeltje voorbij is, enkele dagen later, langs de kant van de weg gewoon achtergelaten. Letterlijk zelf ondervonden met heel veel pijn in het hart! Graat magere, mishandelde dieren zomaar achtergelaten, in ‘the middle of nowhere! De ‘Witte Dorpen Route’, toeristische trekpleister is hier zeer geschikt voor. Vandaar dat elke dag in dit zeer mooie land telkens met een ‘Ying-Yang’ gevoel wordt afgesloten. We hopen dat we met de adoptie van onze ‘Tarifa’ toch een klein steentje kunnen bijdragen in dit dierenleed.
Morgen zijn de weersvoorspellingen iets Spaanser en dat mag ook wel. We zien wel wat morgen ons brengt…
Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!
Een dagtochtje Gibraltar,‘The Rock’! En een kolossaal grote rots is het echt! De grensovergang Spanje–Engeland is bijna irreëel! Het lijkt zo serieus allemaal. Met paspoort controle en alles erop en eraan. Buiten het feit dat je aan de rechter kant van de weg blijft rijden, ben je in een Engelse stad. Alles is er Brittish, straatnamen, bouwstijl, winkels, pubs en de ‘English Pounds’ prijslijsten. Daar boven op krijg je er alles taxfree! Nee, we hebben de gekende' toeristische pleisterplaatsen op Gibraltar niet bezocht. Het ging er ons meer om de sfeer op te snuiven. Een gesprekje met een vriendelijke inwoonster leerde ons meer over Gibraltar, dan enig toeristisch bezoek je ooit kan opleveren. Ze vertelde honderduit over haar familie geschiedenis ten tijde van Franco en de gelukkiger periode waarin ze nu leefde. Ze was er trots op om ‘bi langual’ te zijn. Niet Spaans maar ook niet Engels. ‘I am Gibraltar’ vertelde ze. ‘My whole family history is Gibraltar! I am proud to live here, and it doesn’t matter witch country is ruling us now.’ Later toen we door de stad kuierden begrepen we wat deze vrouw bedoelde. Een mix aan rassen waarbij iedereen, iedereen kent. En de fascinerende uitzichten over de Middellandse zee, vanuit de meest ondenkbare plaatsjes in de stad, moeten je een trots gevoel geven. Heel, heel mooi!
Zondag 11 mei 2008
Deze morgen wisten we ook niet dat dit een heel speciale dag zou worden? Zo één met een staartje met een wit puntje. Verder in deze tekst begrijp je wel wat we daar mee bedoelen. Na het overweldigende Tarifa, waren we van plan om de ‘Witte Dorpen Route’ aan te vatten. Maar, door de zalige stranddagen en het bezoek aan Gibraltar, waren we zelfs nog vergeten het stadje, Tarifa, zelf te bezoeken. Dit gebeurde dus vanmorgen.
Na een stormachtige nacht met alles wat er bij hoort stonden we deze morgen op onder een donkergrijze hemel. Na de inpak en een snel ontbijtje vertrokken we met de motorhomes naar de parking in de haven van Tarifa. We parkeerden er achter een busje met Belgische nummerplaat en dit voorval zal ons leventje weerom drastisch veranderen.
De jonge dame, eigenares van het busje, was vergezelt van een klein hondje. En jullie kunnen het nu al wel raden zeker.
Stephanie, de jonge dame, werkt in Tarifa bij de ‘Whale Watch’. Een organisatie die begeleide boottochten organiseert om de walvis en dolfijnen populatie in de ‘Straat van Gibraltar’ te bezoeken. Eén van de begeleidsters had langs de kant van een weg twee puppy hondjes gevonden en deze meegebracht naar het werk. Stephanie zelf heeft er eentje onder haar hoede genomen en…yep…’t is al weer zover. Wij hebben ‘Tarifa’ geadopteerd. Een tot hiertoe ongedefinieerd ras, maar een flink mannetjes hondje voor zijn, waarschijnlijke, leeftijd van ongeveer zes weken. We kunnen het gewoon niet laten. Enne, het staartje heeft inderdaad een wit puntje!
Een beetje later dan voorzien hebben we dan onze geplande ‘Witte Dorpen Route’ aangevat. Onze route voor vandaag, van deze drie honderd kilometer lange tocht, liep van Castellar de la Fronterra tot Ronda. Hiervoor doorkruisen we een wild landschap van bergen en dalen met hoogtes tot +/- 1250 meter. Jammer genoeg bleef het een grijze nevelige dag. In Jimena de la Fronterra maakten we een Spaans Volksfeest mee. Mensen in plaatselijke klederdracht vierden …? Wat? Doet er niet toe, ’t was heel, heel leuk! Met een heuse kermis, verkoopskraampjes en paardenspelen. De hondenshow was er voor ons teveel aan. Als je weet dat dieren hier in Spanje nog steeds slecht behandeld worden was dit er wel een beetje over . Nu tijdens de communie periode worden jonge pups aan de kinderen als geschenk uitgedeeld. Als de pret van het speeltje voorbij is, enkele dagen later, langs de kant van de weg gewoon achtergelaten. Letterlijk zelf ondervonden met heel veel pijn in het hart! Graat magere, mishandelde dieren zomaar achtergelaten, in ‘the middle of nowhere! De ‘Witte Dorpen Route’, toeristische trekpleister is hier zeer geschikt voor. Vandaar dat elke dag in dit zeer mooie land telkens met een ‘Ying-Yang’ gevoel wordt afgesloten. We hopen dat we met de adoptie van onze ‘Tarifa’ toch een klein steentje kunnen bijdragen in dit dierenleed.
Morgen zijn de weersvoorspellingen iets Spaanser en dat mag ook wel. We zien wel wat morgen ons brengt…
Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!
zaterdag 10 mei 2008
Vrijdag 9 mei 2008
Gisteren ‘Marbella Plage’ verlaten. Onze plan om daar enkele daagjes rust te nemen werd al gauw één grote ergernis. De marginale uitstraling van de camping laten we nog even terzijde. Het strand stelt er niks voor, de aanpalende verkavelingen verpesten het karakter van de streek en de onvriendelijke loopt er door de straatgoten. Toppunt van dit alles een camping bar, annex restaurant, waar Franco van de muren loopt en de Hitler gezindheid nog steeds hoogtij viert. Dit schept een beeld en is meer literatuur echt niet waard.
Het ergste deel hebben we nu dus wel achter de rug, optimistisch vatten we het laatste stuk aan in zuidelijke richting. Tarifa, op slechts enkele kilometers voorbij Gibraltar en 15 kilometer van Afrika. Het mekka voor windsurfers, het werd ons gauw duidelijk waarom. De dreigende onweerswolken verdwenen als sneeuw voor de zon toen we onze eindbestemming naderden. Boven de oneindige lijkende stranden een blauwe, haast wolkenloze, hemel met stralende zon en lichte zeewind. Het omringende gebergte bedekt met donkere, onweerswolken leek zo dichtbij maar Tarifa zelf bleef gespaard van elk spatje regen. De rest van de middag gewoon GENOTEN!
Vanmorgen, een lichte zeewind uit westelijke richting welke in de loop van de dag aanwakkerde tot een stevige 6 beaufort. Een stevig windje dus! De kitesurfers streken plotseling met bosjes neer op de lange zandstranden. Tientallen, honderden gekleurde zeilen bevolkten de lucht boven Tarifa. Tijd voor een flinke strandwandeling dus en met de camera’s paraat! Spectaculaire fotografie! Waaaww…
Gisteren ‘Marbella Plage’ verlaten. Onze plan om daar enkele daagjes rust te nemen werd al gauw één grote ergernis. De marginale uitstraling van de camping laten we nog even terzijde. Het strand stelt er niks voor, de aanpalende verkavelingen verpesten het karakter van de streek en de onvriendelijke loopt er door de straatgoten. Toppunt van dit alles een camping bar, annex restaurant, waar Franco van de muren loopt en de Hitler gezindheid nog steeds hoogtij viert. Dit schept een beeld en is meer literatuur echt niet waard.
Het ergste deel hebben we nu dus wel achter de rug, optimistisch vatten we het laatste stuk aan in zuidelijke richting. Tarifa, op slechts enkele kilometers voorbij Gibraltar en 15 kilometer van Afrika. Het mekka voor windsurfers, het werd ons gauw duidelijk waarom. De dreigende onweerswolken verdwenen als sneeuw voor de zon toen we onze eindbestemming naderden. Boven de oneindige lijkende stranden een blauwe, haast wolkenloze, hemel met stralende zon en lichte zeewind. Het omringende gebergte bedekt met donkere, onweerswolken leek zo dichtbij maar Tarifa zelf bleef gespaard van elk spatje regen. De rest van de middag gewoon GENOTEN!
Vanmorgen, een lichte zeewind uit westelijke richting welke in de loop van de dag aanwakkerde tot een stevige 6 beaufort. Een stevig windje dus! De kitesurfers streken plotseling met bosjes neer op de lange zandstranden. Tientallen, honderden gekleurde zeilen bevolkten de lucht boven Tarifa. Tijd voor een flinke strandwandeling dus en met de camera’s paraat! Spectaculaire fotografie! Waaaww…
woensdag 7 mei 2008
Woensdag 7 mei 2008
Vandaag kraaaaaak, boem, petat, klingel, sjink, en we sprongen gezwind ons beddeken uit, vuilbakkendag in Playa de Marbella !!! Hmmm, ja, ja….die Spanjaarden toch, ze beseffen het niet maar, wij zijn wel in vakantie hoor ! Apollo vliegt en springt met zijn vriendin Labella, een teefje dat sprekend op t’Sjakka lijkt ! Even een flash back ? Wauw,… het geluk te zien van die spelende beesten ! Mooi,… t’leven is mooi ! Even denk ik “ hoe zou t’met (Dora) Henrytje zijn ? en met (Jacoba) Lientje , met (Carla 1) Lucky en met (Carla 2) Albert ? Ik denk de hele dag maar aan die,…..En neurie het liedje van toen, van Martine Bijl.
Maar nee, Bompa, Linda ons buurtje, Vera, Carine, Katrien en Phillipeke we weten dat onze beesten perfect verzorgt worden door jullie!!! Heel veeeeel dank en dikke kussen aan jullie hé. En onze Henry kan geen betere moeder en vader hebben dus,….. hier zitten 2 geruste zielen te genieten van alles wat op ons afkomt. En dat is heel wat,……
Vandaag kraaaaaak, boem, petat, klingel, sjink, en we sprongen gezwind ons beddeken uit, vuilbakkendag in Playa de Marbella !!! Hmmm, ja, ja….die Spanjaarden toch, ze beseffen het niet maar, wij zijn wel in vakantie hoor ! Apollo vliegt en springt met zijn vriendin Labella, een teefje dat sprekend op t’Sjakka lijkt ! Even een flash back ? Wauw,… het geluk te zien van die spelende beesten ! Mooi,… t’leven is mooi ! Even denk ik “ hoe zou t’met (Dora) Henrytje zijn ? en met (Jacoba) Lientje , met (Carla 1) Lucky en met (Carla 2) Albert ? Ik denk de hele dag maar aan die,…..En neurie het liedje van toen, van Martine Bijl.
Maar nee, Bompa, Linda ons buurtje, Vera, Carine, Katrien en Phillipeke we weten dat onze beesten perfect verzorgt worden door jullie!!! Heel veeeeel dank en dikke kussen aan jullie hé. En onze Henry kan geen betere moeder en vader hebben dus,….. hier zitten 2 geruste zielen te genieten van alles wat op ons afkomt. En dat is heel wat,……
dinsdag 6 mei 2008
Zondag 4 mei 2008
Vandaag, bezoek aan het wereldberoemde ‘Alhambra’. Het impressionante gebouw bevindt zich hoog in de heuvels boven Granada. Een wonderbaarlijk goed geconserveerde Moorse vesting. Honderden, duizenden mensen moeten voor dit bouwwerk zijn ingezet. De afwerking met hout en steensversieringen moet een eeuwigheid hebben geduurd.
De verschillende binnenpleinen en tuinen zijn ware meesterwerken. Waterpartijen, fonteinen, planten en prachtige beelden doen je wegdromen naar de vervlogen tijden van deze meesters. De overgang naar het ‘Generalife’, een ander meesterbouwwerk in dit domein, gebeurd via imposante rozentuinen. Het kunstzinnige waterhuishouden, levensbelangrijk voor deze plantengroei, is er subliem geregeld via stelsels van watervallen en kanaaltjes. ‘El Escala del Aqua’, de trap van het water, is hierin wel het hoogtepunt te noemen.
Dit bezoek betekende voor ons één van de vele hoogtepunten van deze reis en jullie kunnen we dit ten stelligste aanraden dit ooit ook te doen.
Voor ons was Zondag 4 mei niet echt ‘1 november’maar voor de Spanjaarden was dit de hoogdag! Alle inwoners leken te verzamelen bij het stedelijke kerkhof. Na het plezier van gisteren, de ingetogenheid. Pratend, maar duidelijk bedroefd. Na de gesprekken, zeulen met ladders, emmers en poetsgerei recht naar het graf van hun dierbaren. De ingetogen bloemenhulde even later toverde het hele kerkhof om tot een ware bloemenzee. Ook voor ons was het even stilstaan… en nadenken over onze overleden dierbaren.
Maandag 5 mei 2008
Deze morgen vertrokken in Beas de Granada richting Motril, gelegen aan de Middellandse zee. Een omweg via het skistation van de Sierra Nevada op 2143m hoogte gaf ons schitterende vergezichten over de Sierra met zijn besneeuwde bergtoppen en de vallei van Granada. Het skistation met verschillende kabelbanen naar 3000 meter en hoger lag er verlaten bij. In deze periode van het jaar is er blijkbaar niet voldoende sneeuw meer om de sportievelingen te lokken. De enkele toeristen die er rond hingen, waaronder wijzelf, genoten van het zonnetje op het enige open terrasje.
Bij de afdaling constateerden we een technisch probleem met de motor. Uit de handleiding konden we opmaken dat er een probleem zou zijn ontstaan met de injectie van de brandstof. Verder rijden kon, eigenlijk zonder merkbare problemen, maar we dienden zo gauw mogelijk een Fiat service station te contacteren. De verdere afdaling naar de kust verliep zonder problemen. Een leuk afwisselend landschap, met rotsachtige heuvels en breder wordende ravijnen en met de lentebloesems als gezelschap. De zoektocht naar een overnachtingplaats was weer een ramp. We dienden tot voorbij Malaga te rijden om op een iets meer landinwaarts gelegen camping te kunnen overnachten.
Dinsdag 6 mei 2008
Van deze erbarmelijke camping konden we niet snel genoeg weg zijn. We besloten om de in de gids opgegeven Fiat garage in Malaga te bezoeken. Vruchteloos bleek later, want net vandaag was de diagnose computer defect. Na een geruststellend telefoontje aan Peter Lambrechts, onze steun- en toeverlaat garagist in Hoboken, toch maar besloten om onze tocht verder te zetten tot ‘Playa de Marbella’. Hier, op deze eerste klasse camping, willen we enkele dagen uitrusten en gewoon genieten van het zonnetje. Vakantie dus!
Graag zouden we, bij deze misschien toch wel saaie teksten, enkele foto’s plaatsen. Doch onze trage GPRs connectie maakt dit haast niet mogelijk. Om mee te genieten van ons beeldmateriaal zullen jullie nog even geduld moeten uitoefenen dus!
Heel lieve groetjes van Patricia, Myriam, Eddy, Frank en onzen Apollo natuurlijk!!
Vandaag, bezoek aan het wereldberoemde ‘Alhambra’. Het impressionante gebouw bevindt zich hoog in de heuvels boven Granada. Een wonderbaarlijk goed geconserveerde Moorse vesting. Honderden, duizenden mensen moeten voor dit bouwwerk zijn ingezet. De afwerking met hout en steensversieringen moet een eeuwigheid hebben geduurd.
De verschillende binnenpleinen en tuinen zijn ware meesterwerken. Waterpartijen, fonteinen, planten en prachtige beelden doen je wegdromen naar de vervlogen tijden van deze meesters. De overgang naar het ‘Generalife’, een ander meesterbouwwerk in dit domein, gebeurd via imposante rozentuinen. Het kunstzinnige waterhuishouden, levensbelangrijk voor deze plantengroei, is er subliem geregeld via stelsels van watervallen en kanaaltjes. ‘El Escala del Aqua’, de trap van het water, is hierin wel het hoogtepunt te noemen.
Dit bezoek betekende voor ons één van de vele hoogtepunten van deze reis en jullie kunnen we dit ten stelligste aanraden dit ooit ook te doen.
Voor ons was Zondag 4 mei niet echt ‘1 november’maar voor de Spanjaarden was dit de hoogdag! Alle inwoners leken te verzamelen bij het stedelijke kerkhof. Na het plezier van gisteren, de ingetogenheid. Pratend, maar duidelijk bedroefd. Na de gesprekken, zeulen met ladders, emmers en poetsgerei recht naar het graf van hun dierbaren. De ingetogen bloemenhulde even later toverde het hele kerkhof om tot een ware bloemenzee. Ook voor ons was het even stilstaan… en nadenken over onze overleden dierbaren.
Maandag 5 mei 2008
Deze morgen vertrokken in Beas de Granada richting Motril, gelegen aan de Middellandse zee. Een omweg via het skistation van de Sierra Nevada op 2143m hoogte gaf ons schitterende vergezichten over de Sierra met zijn besneeuwde bergtoppen en de vallei van Granada. Het skistation met verschillende kabelbanen naar 3000 meter en hoger lag er verlaten bij. In deze periode van het jaar is er blijkbaar niet voldoende sneeuw meer om de sportievelingen te lokken. De enkele toeristen die er rond hingen, waaronder wijzelf, genoten van het zonnetje op het enige open terrasje.
Bij de afdaling constateerden we een technisch probleem met de motor. Uit de handleiding konden we opmaken dat er een probleem zou zijn ontstaan met de injectie van de brandstof. Verder rijden kon, eigenlijk zonder merkbare problemen, maar we dienden zo gauw mogelijk een Fiat service station te contacteren. De verdere afdaling naar de kust verliep zonder problemen. Een leuk afwisselend landschap, met rotsachtige heuvels en breder wordende ravijnen en met de lentebloesems als gezelschap. De zoektocht naar een overnachtingplaats was weer een ramp. We dienden tot voorbij Malaga te rijden om op een iets meer landinwaarts gelegen camping te kunnen overnachten.
Dinsdag 6 mei 2008
Van deze erbarmelijke camping konden we niet snel genoeg weg zijn. We besloten om de in de gids opgegeven Fiat garage in Malaga te bezoeken. Vruchteloos bleek later, want net vandaag was de diagnose computer defect. Na een geruststellend telefoontje aan Peter Lambrechts, onze steun- en toeverlaat garagist in Hoboken, toch maar besloten om onze tocht verder te zetten tot ‘Playa de Marbella’. Hier, op deze eerste klasse camping, willen we enkele dagen uitrusten en gewoon genieten van het zonnetje. Vakantie dus!
Graag zouden we, bij deze misschien toch wel saaie teksten, enkele foto’s plaatsen. Doch onze trage GPRs connectie maakt dit haast niet mogelijk. Om mee te genieten van ons beeldmateriaal zullen jullie nog even geduld moeten uitoefenen dus!
Heel lieve groetjes van Patricia, Myriam, Eddy, Frank en onzen Apollo natuurlijk!!
zaterdag 3 mei 2008
Vrijdag 2 mei 2008
Beas de Granada, een klein typisch Spaans dorpje. De voorlopers van de Sierra Nevada, op 20km ten noord-westen van Granada. Ook hier worden, door het zuidelijke klimaat en de aard van de bodem, alle ingrediënten voor de olijventeelt gevonden. Alle bruikbare hellingen worden hier dan ook ingenomen door olijfbomen. De massa teelt en het geringe onderhoud zijn waarschijnlijk de reden voor een rendabel bestaan voor de plaatselijke bevolking. Zij die niet in de olijf industrie werken vinden hun inkomen in de plaatselijke steengroeven
Heel erg jammer voor het plaatselijke landschap, want dit wordt voor altijd vernietigd.
Tijdens een wandeling door het dorpje bemerkte ik de plaatselijke geitenherder. Leunend op zijn stok, omringd door zijn kudde en bijhorende honden. Vanaf een hele afstand riep ik hem toe: ‘es permesso?’, en toonde hem mijn camera. Duidelijk enthousiast over mijn interesse deed hij teken om naderbij te komen. ‘Yo soy fotografo de Belgica’ begon ik en,… heu…de rest van de conversatie gebeurde met handen en voeten. Maar, ik had duidelijk de toelating gekregen, en daar was het me om te doen. Enkele plaatjes van de herder en de honden die, na een demonstratie commando, als pijlen en accuraat hun opdracht uitvoerden. De kudde geiten met de honden en de hoeder tegen de achtergrond van de Sierra Nevada met hun besneeuwde toppen. Enfin, gewoon geweldig voor een fotograaf!
Na een tijdje nam ik afscheid van de herder. Het plan om één van de hondjes ook te danken, door een aai over zijn kopje, zal ik niet gauw vergeten. Want,… mijn vriendelijkheid werd begroet met een stevige hondenbeet. Eigen schuld, dikke bult!! Hevig bloedend, maar helemaal voldaan terug naar de camping en een stevige portie ontsmetting.
Zaterdag 3 mei 2008
Deze morgen werden niet alleen in Beas maar ook in Granade, alle voorbereidingen voor een groot jaarlijkse bevolkingsfeest getroffen. Het ‘Fiesta del Cruz’, het Hemelvaartsfeest wordt hier nog in grootse glorie herdacht en gevierd. En wij waren erbij!! Honderden, duizenden, tienduizenden mensen waren deze middag in de straten van Granada toegestroomd, om deze jaarlijkse traditie te vieren. De hele stad stond in rep en roer. Ver uit de omliggende omgeving kwamen mensen hier naar toe om de optocht te bewonderen en te vieren. Praalwagens en mensen in typische klederdracht doorkruisten de stad tot ’s avonds laat. Als buitenlander wordt je meegezogen in deze vrolijke bedoening. Je kan niet anders dan mee lachen en genieten van deze Spaanse uitbundigheid. Overal werd er gedanst en de drank vloeide er natuurlijk rijkelijk.
De steile beklimming, door een wirwar aan steegjes, naar de wijk ‘Albaicín’ werd beloond met een schitterend uitzicht over deze gigantische stad. Op een tegenover gelegen heuvel ligt het ‘Alhambra’ en het ‘Generallife’ op ons te wachten. Omschrijvingen van dit architecturaal monument spreken boekdelen over wat we er morgen kunnen verwachten. Moe maar voldaan…naar onze warme (letterlijke) nestjes…
Beas de Granada, een klein typisch Spaans dorpje. De voorlopers van de Sierra Nevada, op 20km ten noord-westen van Granada. Ook hier worden, door het zuidelijke klimaat en de aard van de bodem, alle ingrediënten voor de olijventeelt gevonden. Alle bruikbare hellingen worden hier dan ook ingenomen door olijfbomen. De massa teelt en het geringe onderhoud zijn waarschijnlijk de reden voor een rendabel bestaan voor de plaatselijke bevolking. Zij die niet in de olijf industrie werken vinden hun inkomen in de plaatselijke steengroeven
Heel erg jammer voor het plaatselijke landschap, want dit wordt voor altijd vernietigd.
Tijdens een wandeling door het dorpje bemerkte ik de plaatselijke geitenherder. Leunend op zijn stok, omringd door zijn kudde en bijhorende honden. Vanaf een hele afstand riep ik hem toe: ‘es permesso?’, en toonde hem mijn camera. Duidelijk enthousiast over mijn interesse deed hij teken om naderbij te komen. ‘Yo soy fotografo de Belgica’ begon ik en,… heu…de rest van de conversatie gebeurde met handen en voeten. Maar, ik had duidelijk de toelating gekregen, en daar was het me om te doen. Enkele plaatjes van de herder en de honden die, na een demonstratie commando, als pijlen en accuraat hun opdracht uitvoerden. De kudde geiten met de honden en de hoeder tegen de achtergrond van de Sierra Nevada met hun besneeuwde toppen. Enfin, gewoon geweldig voor een fotograaf!
Na een tijdje nam ik afscheid van de herder. Het plan om één van de hondjes ook te danken, door een aai over zijn kopje, zal ik niet gauw vergeten. Want,… mijn vriendelijkheid werd begroet met een stevige hondenbeet. Eigen schuld, dikke bult!! Hevig bloedend, maar helemaal voldaan terug naar de camping en een stevige portie ontsmetting.
Zaterdag 3 mei 2008
Deze morgen werden niet alleen in Beas maar ook in Granade, alle voorbereidingen voor een groot jaarlijkse bevolkingsfeest getroffen. Het ‘Fiesta del Cruz’, het Hemelvaartsfeest wordt hier nog in grootse glorie herdacht en gevierd. En wij waren erbij!! Honderden, duizenden, tienduizenden mensen waren deze middag in de straten van Granada toegestroomd, om deze jaarlijkse traditie te vieren. De hele stad stond in rep en roer. Ver uit de omliggende omgeving kwamen mensen hier naar toe om de optocht te bewonderen en te vieren. Praalwagens en mensen in typische klederdracht doorkruisten de stad tot ’s avonds laat. Als buitenlander wordt je meegezogen in deze vrolijke bedoening. Je kan niet anders dan mee lachen en genieten van deze Spaanse uitbundigheid. Overal werd er gedanst en de drank vloeide er natuurlijk rijkelijk.
De steile beklimming, door een wirwar aan steegjes, naar de wijk ‘Albaicín’ werd beloond met een schitterend uitzicht over deze gigantische stad. Op een tegenover gelegen heuvel ligt het ‘Alhambra’ en het ‘Generallife’ op ons te wachten. Omschrijvingen van dit architecturaal monument spreken boekdelen over wat we er morgen kunnen verwachten. Moe maar voldaan…naar onze warme (letterlijke) nestjes…
donderdag 1 mei 2008
Donderdag 1 mei 2008
De laatste dag van april kondigde zich aan onder een stralend blauwe hemel. Na het ontbijt en het dagelijkse opruimen van de motorhome verlieten we Úbeda. Nooit zullen we het uitzicht vergeten over de sierra’s, olijfbomen plantages en omliggende bergen. Een klein, mooi statig dorp midden deze enorme natuurpracht.
Maar …
Nooit zullen we de mensen vergeten die we er ontmoet hebben. De vriendelijke plaatselijke bevolking. Maar ook de door hen opgevangen vluchtelingen. De rand van de ‘Úbeda’ maatschappij. Spelende, maar door ondervoeding, en wie weet wat nog allemaal, fysiek en mentaal getekende kinderen. Overgelukkig met hun bal spelend zoals alleen een kind zorgen kan vergeten.
Tijdens het fotograferen van enkele huisjes werd ik door een trotse, mollige vrouw nageroepen. Na m’n prevelend ‘no hablé espanol’, lachte ze wijder. Ze stak der duim op en wees naar de huisjes met een herhalend …‘Bonissimo’ …‘Bonissimo’ …
Si, si ‘Bonissimo’, was jammer genoeg de enige conversatie die ik met haar kon voeren. Weer maar eens het voornemen genomen om nu eens eindelijk met die cursus Spaans te beginnen.
Via enkele, nog kleinere, dorpjes en de ‘Sierra de Cazorla’ bereikten we de ingang van het gelijknamige nationaal park. Het smalle asfaltweg leidde ons via honderden haarspeldbochten tot hoog in het gebergte. Het leek echt of we heel alleen dit prachtige gebied doorkruisten. Het tegenliggend verkeer was schaars en op de soms toch moeilijke momenten lijkt eenieder te beseffen dat ‘vriendelijkheid’ hier de enige oplossing brengt. Het geheel aan immense uitzichten, wilde bloemenpracht, rotspartijen, valleien en ‘stilte’, was overweldigend indrukwekkend.
Een locatie voor de overnachting vinden was niet simpel, zoals verwacht. Het prachtige meer met bijhorende stuwdam, en prachtige parkeerplaats zou mooi geweest zijn. Patrouillerende parkwachters maakten ons echter duidelijk dat overnachten niet gewenst was.
Tijdens onze verdere zoektocht naar een overnachting plaats naderden we, sneller dan verwacht, de ‘Sierra Nevada’. De eerste blikken op de besneeuwde bergtoppen waren haast irreëel. Het is raar om besneeuwde bergtoppen te zien bij temperaturen van 30° en meer. Logisch, bij bergketens van drieduizend meter en meer, maar gevoelsmatig niet normaal.
Ondertussen is het Donderdag 1 mei geworden en verblijven we op een camping op een dertigtal kilometer voor Granada. Die bergtoppen zijn nog aardig dichterbij gekomen. Van hieruit lijkt het wel of je ze kan aanraken. We hebben dan ook de hele verdere dag genoten van dit uitzonderlijk uitzicht.
Ondertussen slaapt hier iedereen! Stil, is het hier … enorm stil. Of toch niet? In de verte hoor ik, het lijken wel alle Spanjaarden , 1 mei nog lang na vieren!
Nog even proberen om alles online te krijgen en jullie commentaren op dit blog te lezen.
Hele lieve groetjes van ons allen! Patricia, Myriam, Eddy en Frank
De laatste dag van april kondigde zich aan onder een stralend blauwe hemel. Na het ontbijt en het dagelijkse opruimen van de motorhome verlieten we Úbeda. Nooit zullen we het uitzicht vergeten over de sierra’s, olijfbomen plantages en omliggende bergen. Een klein, mooi statig dorp midden deze enorme natuurpracht.
Maar …
Nooit zullen we de mensen vergeten die we er ontmoet hebben. De vriendelijke plaatselijke bevolking. Maar ook de door hen opgevangen vluchtelingen. De rand van de ‘Úbeda’ maatschappij. Spelende, maar door ondervoeding, en wie weet wat nog allemaal, fysiek en mentaal getekende kinderen. Overgelukkig met hun bal spelend zoals alleen een kind zorgen kan vergeten.
Tijdens het fotograferen van enkele huisjes werd ik door een trotse, mollige vrouw nageroepen. Na m’n prevelend ‘no hablé espanol’, lachte ze wijder. Ze stak der duim op en wees naar de huisjes met een herhalend …‘Bonissimo’ …‘Bonissimo’ …
Si, si ‘Bonissimo’, was jammer genoeg de enige conversatie die ik met haar kon voeren. Weer maar eens het voornemen genomen om nu eens eindelijk met die cursus Spaans te beginnen.
Via enkele, nog kleinere, dorpjes en de ‘Sierra de Cazorla’ bereikten we de ingang van het gelijknamige nationaal park. Het smalle asfaltweg leidde ons via honderden haarspeldbochten tot hoog in het gebergte. Het leek echt of we heel alleen dit prachtige gebied doorkruisten. Het tegenliggend verkeer was schaars en op de soms toch moeilijke momenten lijkt eenieder te beseffen dat ‘vriendelijkheid’ hier de enige oplossing brengt. Het geheel aan immense uitzichten, wilde bloemenpracht, rotspartijen, valleien en ‘stilte’, was overweldigend indrukwekkend.
Een locatie voor de overnachting vinden was niet simpel, zoals verwacht. Het prachtige meer met bijhorende stuwdam, en prachtige parkeerplaats zou mooi geweest zijn. Patrouillerende parkwachters maakten ons echter duidelijk dat overnachten niet gewenst was.
Tijdens onze verdere zoektocht naar een overnachting plaats naderden we, sneller dan verwacht, de ‘Sierra Nevada’. De eerste blikken op de besneeuwde bergtoppen waren haast irreëel. Het is raar om besneeuwde bergtoppen te zien bij temperaturen van 30° en meer. Logisch, bij bergketens van drieduizend meter en meer, maar gevoelsmatig niet normaal.
Ondertussen is het Donderdag 1 mei geworden en verblijven we op een camping op een dertigtal kilometer voor Granada. Die bergtoppen zijn nog aardig dichterbij gekomen. Van hieruit lijkt het wel of je ze kan aanraken. We hebben dan ook de hele verdere dag genoten van dit uitzonderlijk uitzicht.
Ondertussen slaapt hier iedereen! Stil, is het hier … enorm stil. Of toch niet? In de verte hoor ik, het lijken wel alle Spanjaarden , 1 mei nog lang na vieren!
Nog even proberen om alles online te krijgen en jullie commentaren op dit blog te lezen.
Hele lieve groetjes van ons allen! Patricia, Myriam, Eddy en Frank
dinsdag 29 april 2008
Dinsdag 29 april 2008
Een camping in het dorpje Villafranca, werd zondagavond onze overnachtingplaats net voor Cordoba.
Maandagochtend leidde de Gps-navigatie ons feilloos naar een geschikte openlucht parking net buiten, de verder autovrije stad, Cordoba. Via een mooie wandelbrug over de ‘Rio Guadalquivir’ bereikten we de smalle keienstraatjes van het centrum. Enkel de belangrijkste bezienswaardigheden stonden op het programma. De grote Moskee van Cordoba, met zijn kolossale zuilen galerijen en binnen in gebouwde kathedraal. Moeilijk voor te stellen als je de immensheid van dit bouwwerk niet zelf hebt kunnen bewonderen. Deze moskee is dan ook het mooiste voorbeeld van heersers met verschillende geloofsovertuigingen door de eeuwen heen.
Onze wandeling leidde ons verder door de smalle steegjes langs restaurantjes, tabernas en inkijk patio’s. Met hun doorkijk, ‘indoor’ tuintjes lijken de bewoners te willen pronken met hun creaties van kleuren, geuren en Mediterrane bloemenpracht.
Jammer genoeg stonden we vanmorgen voor gesloten deuren aan het ‘Museo de Bellas Artes’ en ‘Museo Arqueolôgio’. We zijn nog steeds niet gewend aan de zuiders openingsuren en ons programma liet niet toe hier verder tijd aan te verliezen.
Vanmiddag leidde onze trip ons verder tot de rand van het ‘Parque Natural de Cazorla’.
Van in het dorpje ‘Úbeda’, op 740m hoogte gelegen hebben we nu al een schitterend uitzicht op dit immense natuurmonument. Van op een stenen muurtje, naast je motorhome, de zon zien ondergaan over deze vallei is zeker niet slaapverwekkend. Maar, we zijn van plan om morgen voor 100% te genieten, gauw onder de wol dus!
Een camping in het dorpje Villafranca, werd zondagavond onze overnachtingplaats net voor Cordoba.
Maandagochtend leidde de Gps-navigatie ons feilloos naar een geschikte openlucht parking net buiten, de verder autovrije stad, Cordoba. Via een mooie wandelbrug over de ‘Rio Guadalquivir’ bereikten we de smalle keienstraatjes van het centrum. Enkel de belangrijkste bezienswaardigheden stonden op het programma. De grote Moskee van Cordoba, met zijn kolossale zuilen galerijen en binnen in gebouwde kathedraal. Moeilijk voor te stellen als je de immensheid van dit bouwwerk niet zelf hebt kunnen bewonderen. Deze moskee is dan ook het mooiste voorbeeld van heersers met verschillende geloofsovertuigingen door de eeuwen heen.
Onze wandeling leidde ons verder door de smalle steegjes langs restaurantjes, tabernas en inkijk patio’s. Met hun doorkijk, ‘indoor’ tuintjes lijken de bewoners te willen pronken met hun creaties van kleuren, geuren en Mediterrane bloemenpracht.
Jammer genoeg stonden we vanmorgen voor gesloten deuren aan het ‘Museo de Bellas Artes’ en ‘Museo Arqueolôgio’. We zijn nog steeds niet gewend aan de zuiders openingsuren en ons programma liet niet toe hier verder tijd aan te verliezen.
Vanmiddag leidde onze trip ons verder tot de rand van het ‘Parque Natural de Cazorla’.
Van in het dorpje ‘Úbeda’, op 740m hoogte gelegen hebben we nu al een schitterend uitzicht op dit immense natuurmonument. Van op een stenen muurtje, naast je motorhome, de zon zien ondergaan over deze vallei is zeker niet slaapverwekkend. Maar, we zijn van plan om morgen voor 100% te genieten, gauw onder de wol dus!
zondag 27 april 2008
Zondag 27 april 2008
Gisteren zaterdag in de voormiddag lui niks gedaan. In de namiddag met Eddy, de smalle steegjes van Toledo bezocht die hij zich nog herinnerde uit zijn jeugd. Werkelijk ongelofelijk hoe mensen daar in deze tijd nog kunnen leven. Er waren dan ook nog steeds voldoende onderwerpen om te fotograferen en ondertussen… niet teveel na denken.
Vanmorgen om elf uur Toledo verlaten richting Cordoba. Wie en wat we in Toledo hebben achtergelaten zullen we nooit vergeten. Ons Ginneke was voor ons beiden heel, heel speciaal. Het is niet alleen het afscheid van een dierbare vriendin maar ook het afsluiten van een tijdsperiode in ons leven.
De route die ons uit Castilië-La Mancha leidde was fascinerend. Onze eerste stop bij de bekende witte windmolens van Consuegra, gelegen op één van de talloze heuvelruggen bood ons een eindeloos vergezicht. Het bezoek, aan de ook aldaar gelegen, ruïnes van het ‘Castillo de Consuegra’ bleken hun bezoek meer dan waard.
Siërra’s en heuvelruggen volgden elkaar op, en zo bereikten we stilaan het echte zuid-Spanje. Het binnenrijden van Andalusië via de verschillende nationale parken was echt adembenemend mooi. We voelen het zuiderse Cordoba lonken door ons te vergasten op tropische temperaturen. Deze nacht alle ramen open en proberen te slaapdromen over paradijzen in alle mogelijke vormen.
Gisteren zaterdag in de voormiddag lui niks gedaan. In de namiddag met Eddy, de smalle steegjes van Toledo bezocht die hij zich nog herinnerde uit zijn jeugd. Werkelijk ongelofelijk hoe mensen daar in deze tijd nog kunnen leven. Er waren dan ook nog steeds voldoende onderwerpen om te fotograferen en ondertussen… niet teveel na denken.
Vanmorgen om elf uur Toledo verlaten richting Cordoba. Wie en wat we in Toledo hebben achtergelaten zullen we nooit vergeten. Ons Ginneke was voor ons beiden heel, heel speciaal. Het is niet alleen het afscheid van een dierbare vriendin maar ook het afsluiten van een tijdsperiode in ons leven.
De route die ons uit Castilië-La Mancha leidde was fascinerend. Onze eerste stop bij de bekende witte windmolens van Consuegra, gelegen op één van de talloze heuvelruggen bood ons een eindeloos vergezicht. Het bezoek, aan de ook aldaar gelegen, ruïnes van het ‘Castillo de Consuegra’ bleken hun bezoek meer dan waard.
Siërra’s en heuvelruggen volgden elkaar op, en zo bereikten we stilaan het echte zuid-Spanje. Het binnenrijden van Andalusië via de verschillende nationale parken was echt adembenemend mooi. We voelen het zuiderse Cordoba lonken door ons te vergasten op tropische temperaturen. Deze nacht alle ramen open en proberen te slaapdromen over paradijzen in alle mogelijke vormen.
vrijdag 25 april 2008
Woensdag 23 april 2008
Deze morgen, met pijn in het hart, toch maar uit Cuenca vertrokken richting Toledo. Niet zonder de geplande omweg via het gigantische natuurpark, Serrania de Cuenca.. De rivier de ‘Jucar’ heeft hier een kloof uitgesleten om van te duizelen. ‘De Ventana del Diabolo’, een openluchtgrot, op één der hoogste punten van de vallei is werkelijk een schitterend uitzichtspunt . Indrukwekkend!!
De korte tussenstops, om te fotograferen, leerden ons dat dit bezoek veel te kort was om alle schoonheden van dit gebied te kunnen bewonderen. Zeker de moeite waard om hier ooit terug te komen. Tijdens onze rit richting Toledo bemerkten we dat er op de 280km afstand en vijfhonderd meter hoogte verschil er een duidelijk klimaatswijziging optrad. De heerlijke 25 graden die we hier als welkom kregen was een heerlijke gewaarwording na, de grillen van de afgelopen dagen. De eerste indrukken van de stad gaven een ‘WAAW’ effekt,…. We zijn allen heel erg benieuwd naar onze ervaringen van morgen!!!
Zaterdag 26 april 2008 - 6u57’
Als ik de laatste regel van de blog van woensdag herlees (’We zijn allen heel erg benieuwd naar onze ervaringen van morgen!!!’ ), wist ik echt niet dat dit zulke triestige ervaringen zouden worden. Donderdag hebben we onze hond, lieve en trouwe vriendin Ginia, moeten laten inslapen. Op het einde werden allerlei kwaaltjes en de vorig jaar geconstateerde leverziekte haar echt teveel. We konden haar niet langer laten lijden.
Twaalf jaar heeft ze trouw haar hondentaak op zich genomen. Honderden, wandeling uren samen. Gehoorzaam en trouw! Niet na opleiding, dreigementen of fysiek geweld maar begrijpend als ‘een hond’, zo slim! Net als je broer Tjaka, die dag op dag vorig jaar overleed, zullen we haar aanwezigheid,liefde, trouwheid en vriendschap MISSEN !!!
Ongelofelijk missen!!
Gisteren, vrijdag, de hele dag doorheen Toledo gedwaald. Maar de mooie rivier de ‘Tajo’, of invloeden van Christelijke, Islamitische, of Joodse culturen konden me allemaal geen bal schelen. Het enige wat me van die dag echt zal bij blijven was ‘licht’. Zonnestralen doorheen de hele stad veroorzaakten spectaculaire lichtinvallen. Toeval, normaal of …
Maniakaal fotograferen dan maar, proberen niet telkens om te kijken naar dat lege plekje achter ons…
Deze morgen, met pijn in het hart, toch maar uit Cuenca vertrokken richting Toledo. Niet zonder de geplande omweg via het gigantische natuurpark, Serrania de Cuenca.. De rivier de ‘Jucar’ heeft hier een kloof uitgesleten om van te duizelen. ‘De Ventana del Diabolo’, een openluchtgrot, op één der hoogste punten van de vallei is werkelijk een schitterend uitzichtspunt . Indrukwekkend!!
De korte tussenstops, om te fotograferen, leerden ons dat dit bezoek veel te kort was om alle schoonheden van dit gebied te kunnen bewonderen. Zeker de moeite waard om hier ooit terug te komen. Tijdens onze rit richting Toledo bemerkten we dat er op de 280km afstand en vijfhonderd meter hoogte verschil er een duidelijk klimaatswijziging optrad. De heerlijke 25 graden die we hier als welkom kregen was een heerlijke gewaarwording na, de grillen van de afgelopen dagen. De eerste indrukken van de stad gaven een ‘WAAW’ effekt,…. We zijn allen heel erg benieuwd naar onze ervaringen van morgen!!!
Zaterdag 26 april 2008 - 6u57’
Als ik de laatste regel van de blog van woensdag herlees (’We zijn allen heel erg benieuwd naar onze ervaringen van morgen!!!’ ), wist ik echt niet dat dit zulke triestige ervaringen zouden worden. Donderdag hebben we onze hond, lieve en trouwe vriendin Ginia, moeten laten inslapen. Op het einde werden allerlei kwaaltjes en de vorig jaar geconstateerde leverziekte haar echt teveel. We konden haar niet langer laten lijden.
Twaalf jaar heeft ze trouw haar hondentaak op zich genomen. Honderden, wandeling uren samen. Gehoorzaam en trouw! Niet na opleiding, dreigementen of fysiek geweld maar begrijpend als ‘een hond’, zo slim! Net als je broer Tjaka, die dag op dag vorig jaar overleed, zullen we haar aanwezigheid,liefde, trouwheid en vriendschap MISSEN !!!
Ongelofelijk missen!!
Gisteren, vrijdag, de hele dag doorheen Toledo gedwaald. Maar de mooie rivier de ‘Tajo’, of invloeden van Christelijke, Islamitische, of Joodse culturen konden me allemaal geen bal schelen. Het enige wat me van die dag echt zal bij blijven was ‘licht’. Zonnestralen doorheen de hele stad veroorzaakten spectaculaire lichtinvallen. Toeval, normaal of …
Maniakaal fotograferen dan maar, proberen niet telkens om te kijken naar dat lege plekje achter ons…
dinsdag 22 april 2008
Maandag 21 april 2008
Op de weg van Benicasim naar Toledo, werden we uiteraard weer achtervolgd door de, nu bijna traditionele onweders, schrille wind en erg lage temperaturen. Het Spaanse binnenland kwam naderbij met sterke lichtcontrasten, tussen de regenbuien in. Het landschap werd er wonderbaarlijk door.
Om onze geplande tussenstop, Cuenca, te bereiken verlieten we de snelweg en volgden de provinciale wegen de ‘CM211’ en de ‘N320’. Als je ooit de kans krijgt om deze route te volgen, zeker doen! Uitgestrekte vergezichten, zonder hinder door de laagstammige druiventeelt, appelsienen - en mandarijnen boomgaarden. Tussen de plantages in, tot aan de horizon, de natuurlijke begroeiing van rozemarijn, marjolein en tijm. Bij de korte tussenstops om even te genieten en te fotograferen kwamen hun wilde geuren en kleuren zomaar op je af, heerlijk!
Als fotograaf, landschapsfotograaf is ‘this the place to be’!! Plannen voor morgen werden al snel aangepast, hier in Cuenca willen we langer blijven!! Liever nog langer, maar de lokroep van ongekende bestemmingen speelt parten!
Dinsdag, 22 april 2008
Cuenca is een stadje gelegen op een steile bergkam, omgeven door diepe kloven doorsneden bos- en weide gebied. Schitterende mooie uitzichten kregen we via de richels van de twee rivieren, de ‘Júcar’ en de ‘Huécar’ die het stadje omgeven. De frappante huizen, hangend of gebouwd op, de steile rotswanden zijn indrukwekkend. In het stadje zelf, op de plaza major’ valt de kathedraal met zijn nooit afgewerkte torens het meeste op. Het lijkt weerom, een van pracht en praal voorzien godshuis waarbij we ons het bezoek niet lieten welgevallen. De arme, gehandicapte vrouw voor de ‘tempel’ met open hand, smekend om een aalmoes veranderde ons geplande bezoekje.
Even later bemerkten we haar in één van de smalle straatjes van het stadje. Smullend van een droog stuk stokbrood… sh*t, sh*t, sh*t …..
De zoveelste keer in ons leven, ‘stof tot nadenken’, en proberen het morgen beter te doen!!
Op de weg van Benicasim naar Toledo, werden we uiteraard weer achtervolgd door de, nu bijna traditionele onweders, schrille wind en erg lage temperaturen. Het Spaanse binnenland kwam naderbij met sterke lichtcontrasten, tussen de regenbuien in. Het landschap werd er wonderbaarlijk door.
Om onze geplande tussenstop, Cuenca, te bereiken verlieten we de snelweg en volgden de provinciale wegen de ‘CM211’ en de ‘N320’. Als je ooit de kans krijgt om deze route te volgen, zeker doen! Uitgestrekte vergezichten, zonder hinder door de laagstammige druiventeelt, appelsienen - en mandarijnen boomgaarden. Tussen de plantages in, tot aan de horizon, de natuurlijke begroeiing van rozemarijn, marjolein en tijm. Bij de korte tussenstops om even te genieten en te fotograferen kwamen hun wilde geuren en kleuren zomaar op je af, heerlijk!
Als fotograaf, landschapsfotograaf is ‘this the place to be’!! Plannen voor morgen werden al snel aangepast, hier in Cuenca willen we langer blijven!! Liever nog langer, maar de lokroep van ongekende bestemmingen speelt parten!
Dinsdag, 22 april 2008
Cuenca is een stadje gelegen op een steile bergkam, omgeven door diepe kloven doorsneden bos- en weide gebied. Schitterende mooie uitzichten kregen we via de richels van de twee rivieren, de ‘Júcar’ en de ‘Huécar’ die het stadje omgeven. De frappante huizen, hangend of gebouwd op, de steile rotswanden zijn indrukwekkend. In het stadje zelf, op de plaza major’ valt de kathedraal met zijn nooit afgewerkte torens het meeste op. Het lijkt weerom, een van pracht en praal voorzien godshuis waarbij we ons het bezoek niet lieten welgevallen. De arme, gehandicapte vrouw voor de ‘tempel’ met open hand, smekend om een aalmoes veranderde ons geplande bezoekje.
Even later bemerkten we haar in één van de smalle straatjes van het stadje. Smullend van een droog stuk stokbrood… sh*t, sh*t, sh*t …..
De zoveelste keer in ons leven, ‘stof tot nadenken’, en proberen het morgen beter te doen!!
zondag 20 april 2008
Zaterdag 19 april 2008
Deze morgen opgestaan met een stralend blauwe hemel en een geschikt moment dus voor de geselecteerde toeristische bezienswaardigheden van Barcelona. Met het openbaar vervoer tot de Plaça de Catalunya. De Rambla’s, zeg maar de snoepstraatjes van Barcelona zijn van hieruit makkelijk te bereiken en een unieke belevenis. Winkels en verkoops stalletjes zijn in de winkel-wandelstraten een bonte mengeling van mediterane geuren en kleuren. Een leuke stadswandeling bracht ons tot aan de ‘Sagrada Familia’. Het o-zo beroemde, en nog steeds niet afgewerkte kerk-projekt van de wereldberoemde architekt Gaudi. Een modernistisch gebouw welk tot op heden nog steeds door steigers omringd is. Massa’s toeristen bezoeken jaarlijks dit fenomenale bouwwerk. Imposant, maar voor mij althans,met vele … ????
Daarna met de taxi tot aan het befaamde park Guel. Een plekje groen in een wereldstad, waar ook fenomenale architekturale werken van Gaudi te bewonderen zijn. Het gebouw waar hij twintig jaar van zijn leven doorbracht , leefde en werkte, is hier als museum ingericht. Aan de ingang van het park was het eenvoudig een taxi te vinden welke ons zonder veel moeite door het drukke stadsverkeer naar de Carrer Montcada leidde, museum van onze geliefkoosde schilder, Picasso! Wil je een overzicht krijgen van zijn leven en werken, dan ben je hier aan het juiste adres. Gewoon, de moeite !! Via een korte wandeling bereikten we van hieruit de haven van Barcelona. We vonden er een restaurantje met een heerlijke vegetarische paella en een super vriendelijke en grappige bediening!! Nog even naslenteren langs de super jachten in de haven en genieten van de exotische sfeer en daarna de bus terug, richting Gavà, Castelldefels, camping Très Estreljas. ( fonetisch correcte uitspraak volgens een ingeweken duitser !!!)
Myriam en Eddy, onze vrienden en babysit vandaag, voor ons Ginneke, ontvingen ons met open armen en vroegen ‘honderuit’ over onze belevenissen van de dag.
Moe, maar heel voldaan kruipen we nu in ons nesteke. Dromend over een schitterende dag en de belevenissen van morgen. Slaapwel ….
Zondag 20 april 2008
Vandaag de verjaardag van onze dochter, Katrien !!! Hiep, HIEP, HIEP HOERAAAA !!!! Van harte gefeliciteerd lieve dochter !!! We hebben je vandaag de hele dag in ons harteke gedragen zenne, want ook je vierentwintigste verjaardag geeft ons dat hele speciale gevoel van trots en fierheid over je !!
Waar is de tijd !!
Maar ondertussen hebben de weergoden ons helpen beslissen om onmiddellijk zuidelijke te reizen. De hele dag werden we vergezeld van donder en bliksem en hele bakken water kwamen op ons neer. De zuiderse bodem en rivieren zijn hierop niet voorzien. Sommigen waren buiten hun oevers getreden en overspoelden het anders zo dorre landschap. Bij onze aankomst in Benicasim (net onder Valencia) brak het zonnetje door en werden we nog verrast met een heerlijk twintig graden. Oef, eindelijk en hopelijk blijft het lekkere weertje ons nu ook volgen.
Morgen trekken we het Spaanse binnenland in, richting Toledo. Van hieruit trachten we via het openbaar vervoer de Spaanse hoofdtad Madrid te bezoeken. We houden jullie op de hoogte. Heel veel liefs en groetjes van ons allen !!!
Deze morgen opgestaan met een stralend blauwe hemel en een geschikt moment dus voor de geselecteerde toeristische bezienswaardigheden van Barcelona. Met het openbaar vervoer tot de Plaça de Catalunya. De Rambla’s, zeg maar de snoepstraatjes van Barcelona zijn van hieruit makkelijk te bereiken en een unieke belevenis. Winkels en verkoops stalletjes zijn in de winkel-wandelstraten een bonte mengeling van mediterane geuren en kleuren. Een leuke stadswandeling bracht ons tot aan de ‘Sagrada Familia’. Het o-zo beroemde, en nog steeds niet afgewerkte kerk-projekt van de wereldberoemde architekt Gaudi. Een modernistisch gebouw welk tot op heden nog steeds door steigers omringd is. Massa’s toeristen bezoeken jaarlijks dit fenomenale bouwwerk. Imposant, maar voor mij althans,met vele … ????
Daarna met de taxi tot aan het befaamde park Guel. Een plekje groen in een wereldstad, waar ook fenomenale architekturale werken van Gaudi te bewonderen zijn. Het gebouw waar hij twintig jaar van zijn leven doorbracht , leefde en werkte, is hier als museum ingericht. Aan de ingang van het park was het eenvoudig een taxi te vinden welke ons zonder veel moeite door het drukke stadsverkeer naar de Carrer Montcada leidde, museum van onze geliefkoosde schilder, Picasso! Wil je een overzicht krijgen van zijn leven en werken, dan ben je hier aan het juiste adres. Gewoon, de moeite !! Via een korte wandeling bereikten we van hieruit de haven van Barcelona. We vonden er een restaurantje met een heerlijke vegetarische paella en een super vriendelijke en grappige bediening!! Nog even naslenteren langs de super jachten in de haven en genieten van de exotische sfeer en daarna de bus terug, richting Gavà, Castelldefels, camping Très Estreljas. ( fonetisch correcte uitspraak volgens een ingeweken duitser !!!)
Myriam en Eddy, onze vrienden en babysit vandaag, voor ons Ginneke, ontvingen ons met open armen en vroegen ‘honderuit’ over onze belevenissen van de dag.
Moe, maar heel voldaan kruipen we nu in ons nesteke. Dromend over een schitterende dag en de belevenissen van morgen. Slaapwel ….
Zondag 20 april 2008
Vandaag de verjaardag van onze dochter, Katrien !!! Hiep, HIEP, HIEP HOERAAAA !!!! Van harte gefeliciteerd lieve dochter !!! We hebben je vandaag de hele dag in ons harteke gedragen zenne, want ook je vierentwintigste verjaardag geeft ons dat hele speciale gevoel van trots en fierheid over je !!
Waar is de tijd !!
Maar ondertussen hebben de weergoden ons helpen beslissen om onmiddellijk zuidelijke te reizen. De hele dag werden we vergezeld van donder en bliksem en hele bakken water kwamen op ons neer. De zuiderse bodem en rivieren zijn hierop niet voorzien. Sommigen waren buiten hun oevers getreden en overspoelden het anders zo dorre landschap. Bij onze aankomst in Benicasim (net onder Valencia) brak het zonnetje door en werden we nog verrast met een heerlijk twintig graden. Oef, eindelijk en hopelijk blijft het lekkere weertje ons nu ook volgen.
Morgen trekken we het Spaanse binnenland in, richting Toledo. Van hieruit trachten we via het openbaar vervoer de Spaanse hoofdtad Madrid te bezoeken. We houden jullie op de hoogte. Heel veel liefs en groetjes van ons allen !!!
vrijdag 18 april 2008
Uit het ‘Laatste Nieuws’ krantenartikel van gisteren konden we opmaken dat we vandaag een lekkere 20° graden tegemoet gingen met overwegend zonneschijn. Dit bleek niet helemaal te kloppen !! De hele nacht en het grootste deel van de dag werden we overspoeld door buien en een fikse stormwind.
We maakten van de nood een deugd, en de vrijdag de zeventiende werd dan ook bekroond tot rust en wasdag !
donderdag 17 april 2008
De provincie Girona, de vakantie plaats in Spanje, waar zovelen de zon opzoeken leek vandaag wel ‘België in zijn donkerste dagen’. Het landschap werd de hele dag geteisterd door onweersbuien met temperaturen die ver beneden het gemiddelde lagen. De hevige stormwind die erbij hoorde, maakte het rijden met de motorhome er niet makkelijker op. Maar toch werd de tocht tot een goed einde gebracht, net ten westen van Barcelona. Alweer dienden we een camping op te zoeken bij gebrek aan, enige vorm van, camperplaatsen.
Vanaf morgen, willen we van hieruit de stad verkennen. Hoeveel tijd we hieraan spenderen zal afhangen van een aantal factoren.
Met de motorhome naar de stad is uit den boze. Busverbindingen lijken van hieruit geen probleem, alleen blijken onze hondjes niet erg welkom te zijn !! Hoe we dit oplossen zien we morgen wel !!
Mede door het slechte weer dwalen onze gedachten dikwijls af naar onze familie en vrienden. Hoe gaat het met bompa en de kinderen en schoonkinderen? En onze kleinzoon, Henry? Zal hij weer erg veranderd zijn tegen de tijd dat we hem terugzien? Nu reeds missen we vrienden en bekenden! En nog geen week van huis, straf hé !! Maar zoals ik al schreef, waarschijnlijk komt dit voor een groot deel door het slechte weer en de muziek van Herman Van Veen op de achtergrond.
Voor vandaag rest nu enkel de afwas nog, en…… pijpke uit !!
Vanaf morgen, willen we van hieruit de stad verkennen. Hoeveel tijd we hieraan spenderen zal afhangen van een aantal factoren.
Met de motorhome naar de stad is uit den boze. Busverbindingen lijken van hieruit geen probleem, alleen blijken onze hondjes niet erg welkom te zijn !! Hoe we dit oplossen zien we morgen wel !!
Mede door het slechte weer dwalen onze gedachten dikwijls af naar onze familie en vrienden. Hoe gaat het met bompa en de kinderen en schoonkinderen? En onze kleinzoon, Henry? Zal hij weer erg veranderd zijn tegen de tijd dat we hem terugzien? Nu reeds missen we vrienden en bekenden! En nog geen week van huis, straf hé !! Maar zoals ik al schreef, waarschijnlijk komt dit voor een groot deel door het slechte weer en de muziek van Herman Van Veen op de achtergrond.
Voor vandaag rest nu enkel de afwas nog, en…… pijpke uit !!
woensdag 16 april 2008
Deze middag toch maar verder getrokken richting Spanje. De geplande rustdag hebben we uitgesteld wegens de frisse, lees koude, zeewind die de aangename temperaturen van gisteren liet vergeten. Later op de dag liepen de temperaturen toch nog op tot een heerlijke zeventien graden met een stralend zonnetje maar… We vervolgden de kronkelende Pyreneeën kustweg en passeerden de Frans-Spaanse grens te Portbou van waaruit we verder trokken naar Figueres(as) het stadje waar Salvator Dali leefde en werkte. Het bezoek aan het, naar zijn naam genoemde, museum was echt het bezoek waard! Een prachtig overzicht van zijn leven en werken. Surealisme ten top !! Onze tijdelijke camperplaats in Figueres, bood ondertussen onderdak aan onze kok, Eddy, die voor ons een heerlijke ratatoeile maaltijd bereide. Later op de avond werd onze maaltijd verorberd op onze overnachtings-camping in Castello D’Empuries (Empuriabrava). Een camping gezien het strenge beleid, lees camper onvriendelijk beleid, ten opzichte van camperplaatsen in heel Spanje !! et is nu ondertussen 23u15 geworden en de hoogste tijd dus om ons bedje op te zoeken. Hele lieve groetjes van jullie ‘explorers’….. Myriam, Patricia, Eddy en Frank
dinsdag 15 april 2008
Argelès-sur-Mer
Na de voorspelde nachtvorst door onze gastheer en wijnboer klom het kwik reeds vroeg in de ochtend naar een zalige 15°onder een stralend blauwe hemel en een lekker lentezonnetje. Vertrokken om 10u45 richting Argelès-sur-Mer, net voor de Pyreneeën en grensovergang naar Spanje. Rijdend door het golvende landschap van de Languedoc-Roussilion genoten we de hele dag van het stralende weertje. Van chateau naar chateau ! Jonge, pas aangelegde druiven plantages of de velden met reeds oudere wijnranken.
Ons middageten met de eerste vergezichten op de Middellands zee met zijn oesterbanken in de buurt van Bezier en Perpignan. We werden achtervolgd door de bergen van de Roussilion en uiteindelijk gestopt op onze plaats van bestemming voor vandaag door de imposante Pyreneeën!! Het Middellandse zee effect op de omgeving is frapant en heel afwisselend te noemen. Enerzijds het jonge frisse van sommige planten en bloemensoorten en anderzijds de dorheid, restanten van de vorige zomers.
Vanavond maar vroeg onder de wol en heel waarschijnlijk morgen een rustdag.
(ps: foto's uploaden via de gprs connectie blijkt niet te werken, we proberen het later deze week via een wifi verbinding)
Na de voorspelde nachtvorst door onze gastheer en wijnboer klom het kwik reeds vroeg in de ochtend naar een zalige 15°onder een stralend blauwe hemel en een lekker lentezonnetje. Vertrokken om 10u45 richting Argelès-sur-Mer, net voor de Pyreneeën en grensovergang naar Spanje. Rijdend door het golvende landschap van de Languedoc-Roussilion genoten we de hele dag van het stralende weertje. Van chateau naar chateau ! Jonge, pas aangelegde druiven plantages of de velden met reeds oudere wijnranken.
Ons middageten met de eerste vergezichten op de Middellands zee met zijn oesterbanken in de buurt van Bezier en Perpignan. We werden achtervolgd door de bergen van de Roussilion en uiteindelijk gestopt op onze plaats van bestemming voor vandaag door de imposante Pyreneeën!! Het Middellandse zee effect op de omgeving is frapant en heel afwisselend te noemen. Enerzijds het jonge frisse van sommige planten en bloemensoorten en anderzijds de dorheid, restanten van de vorige zomers.
Vanavond maar vroeg onder de wol en heel waarschijnlijk morgen een rustdag.
(ps: foto's uploaden via de gprs connectie blijkt niet te werken, we proberen het later deze week via een wifi verbinding)
maandag 14 april 2008
Cormicy 12 april 2008
Om 14u vertrokken in Niel. Het eerste deel van de reis verliep langs de Belgische autobaan tot de 1° stop aan de parkeerplaats ‘Ruisbroek’, waar we afgesproken hadden met onze vrienden Myriam en Eddy. Aankomst in Cormicy om 18u55 na 268km te hebben afgelegd. Onze eerste degustatie van de Champagne, ‘Boulard-Bauquaire’. Een echte Champagne, geproduceerd door een familiebedrijf uit de zevende generatie. Bangelijk lekker !! Niet slecht dus voor onze eerste avond. Ginia (ons hondje) gelukkig met Apollo (een jonge Duitse Herder brachten we van onze vorige reis naar Italie mee uit Pompeji en werd geadopteerd door onze vrienden) en Apollo gelukkig en vrij!!, Apollo luistert al bangelijk goed, Eddy iets minder en Myriam heeft het warm water uitgevonden, door de kraan op warm te zetten !! Uw schrijver, Frank stond in voor de afwas en Madame, tralalalaaaa……En, nu vroeg in bed !!!
Aigueperse 13 april 2008-04-13
Tussen Cormicy en Aigueperse, regen, regen, ….kou, kou en regen…. storm en regen !!!
Het mooie landschap en cultuur van de Onze geplande stopplaats in Geraudot aan een meer gelegen viel letterlijk en figuurlijk in het water. Er werd beslist om maar rechtstreeks door te rijden naar Aigueperse maar onderweg hadden we een ontmoeting met ‘de zondvloet’ ! Lekker eten maken dan maar en vroeg onder de wol.
Maandag 14 april 2008
Geplande trip Aigueperse – Alès /Cardet Camperplaats op Domeine des Anasseaux in de‘Le Gard’ regio. Vertrek om 10u30 na een kort dorpswandeling in Aigueperse !! Nat en koud zoals we stilaan niet gewoon worden!!
Het werd een hectische trip met ongelofelijke hoogtepunten !! Het eerste deel verliep enorm vlot via de A75 autosnelweg. De toeristische gidsen omschrijven de snelweg als een der mooiste van Frankrijk doorheen het Auvergne gebied. Niks is minder waar!! Ongelofelijke uitzichten over het prachtige landschap !!! De George du Tarne was gewoonweg spectaculair! Enkele wegomleggingen zorgden voor de hoogtepunten van de trip !! De motorhome kreeg het extreem zwaar te verduren op de smalle zijwegen aan de overzijde van de vallei welke wij enkel konden bereiken via een smalle noodbrug en steile hellingen!!! ONVOORSTELBAAR, om nooit meer te vergeten !!
Later volgde de Circuit Corniche des Cevennes !! Met de verschillende cols en de meest prachtige, sublieme, extreme …. landschappen !! Na een lange tocht aankomst in Cardet omstreeks 20u30.
Gewoonweg een overdonderende dag meegemaakt !!
Om 14u vertrokken in Niel. Het eerste deel van de reis verliep langs de Belgische autobaan tot de 1° stop aan de parkeerplaats ‘Ruisbroek’, waar we afgesproken hadden met onze vrienden Myriam en Eddy. Aankomst in Cormicy om 18u55 na 268km te hebben afgelegd. Onze eerste degustatie van de Champagne, ‘Boulard-Bauquaire’. Een echte Champagne, geproduceerd door een familiebedrijf uit de zevende generatie. Bangelijk lekker !! Niet slecht dus voor onze eerste avond. Ginia (ons hondje) gelukkig met Apollo (een jonge Duitse Herder brachten we van onze vorige reis naar Italie mee uit Pompeji en werd geadopteerd door onze vrienden) en Apollo gelukkig en vrij!!, Apollo luistert al bangelijk goed, Eddy iets minder en Myriam heeft het warm water uitgevonden, door de kraan op warm te zetten !! Uw schrijver, Frank stond in voor de afwas en Madame, tralalalaaaa……En, nu vroeg in bed !!!
Aigueperse 13 april 2008-04-13
Tussen Cormicy en Aigueperse, regen, regen, ….kou, kou en regen…. storm en regen !!!
Het mooie landschap en cultuur van de Onze geplande stopplaats in Geraudot aan een meer gelegen viel letterlijk en figuurlijk in het water. Er werd beslist om maar rechtstreeks door te rijden naar Aigueperse maar onderweg hadden we een ontmoeting met ‘de zondvloet’ ! Lekker eten maken dan maar en vroeg onder de wol.
Maandag 14 april 2008
Geplande trip Aigueperse – Alès /Cardet Camperplaats op Domeine des Anasseaux in de‘Le Gard’ regio. Vertrek om 10u30 na een kort dorpswandeling in Aigueperse !! Nat en koud zoals we stilaan niet gewoon worden!!
Het werd een hectische trip met ongelofelijke hoogtepunten !! Het eerste deel verliep enorm vlot via de A75 autosnelweg. De toeristische gidsen omschrijven de snelweg als een der mooiste van Frankrijk doorheen het Auvergne gebied. Niks is minder waar!! Ongelofelijke uitzichten over het prachtige landschap !!! De George du Tarne was gewoonweg spectaculair! Enkele wegomleggingen zorgden voor de hoogtepunten van de trip !! De motorhome kreeg het extreem zwaar te verduren op de smalle zijwegen aan de overzijde van de vallei welke wij enkel konden bereiken via een smalle noodbrug en steile hellingen!!! ONVOORSTELBAAR, om nooit meer te vergeten !!
Later volgde de Circuit Corniche des Cevennes !! Met de verschillende cols en de meest prachtige, sublieme, extreme …. landschappen !! Na een lange tocht aankomst in Cardet omstreeks 20u30.
Gewoonweg een overdonderende dag meegemaakt !!
vrijdag 11 april 2008
Vandaag de laatste perikelen van het inpakken. Nog even naar de winkel, broodnodige voeding ingeslagen en drank niet vergeten natuurlijk!! Watertank bij gevuld, diesel ingeslagen enfin de laatste loodjes. Vertrek staat morgen rond veertien uur gepland. Eerste stop voorzien in Cormicy (Frankrijk)rond 20u morgenavond. We proberen de blog dagelijks bij te houden, doch dit zal ook voor een stuk afhangen van de internetverbindingen die we onderweg tegenkomen. Internetten via het GsM netwerk is nog steeds verschrikkelijk duur, daarom proberen we onderweg de Wifi verbindingen op te sporen. Enfin we zien wel hoever we dit in de realiteit kunnen waarmaken.Groetjes en tot 'Blogs'
dinsdag 8 april 2008
Nog vier nachtjes te gaan voor ons vertrek. Vandaag onze google blog via een link aan onze website gekoppeld. We proberen onderweg om jullie regelmatig op de hoogte houden van onze reuze vakantie!! Een rondreis doorheen Spanje en Portugal gedurende twee maanden maakt je niet elk jaar mee in je leven hé !!
De laatste daagjes worden nog erg druk! Nog van alles te regelen en te organiseren. Vooral de gezondheid van onze poesjes,die we 2 maanden zullen moeten missen, baren ons toch wel zorgen. We hopen ze gezond en wel alle drie terug te zien !
Graag krijgen we van jullie toch ook wel enkele reactie's via deze blog. Je dient wel een 'google account' aan te maken !!
Normaal gezien hebben we op 1 juli de sleutel van ons nieuw pand en fotostudio. Jullie begrijpen dat we er bij onze thuiskomst naar uitzien om terug aan de slag te kunnen !! Tot zover dit korte berichtje voor vandaag.
Abonneren op:
Posts (Atom)
