dinsdag 10 juni 2008
Dinsdag 10 juni 2008
Heu, eerst wil ik hier één en ander recht zetten. Op vrijdag ll. schreef ik over de springvloed op de Mont St-Michel. Onze goeie vriend Rik, maakte ons attent op het volgende.
‘er is vandaag wassende maan van 36% vol
dus groeiende naar doodtij
springtij is een paar dagen na nieuwe of volle maan
ik ben ergens niet mee,
gisteren was het 10 dagen na nieuwe maan?’
Heu, met een dergelijk technische uitleg zal je wel gelijk gehad hebben Rikske.
Het zal de felle noordwesten wind dan wel geweest zijn die het water te sterk liet opzetten. Misschien sluiten ze de parkings soms gewoon uit voorzorg om geen enkel risico te nemen. Zelf zijn we die avond niet op het strand geweest dus we hebben het niet zelf kunnen constateren.
We vervolgden vanmorgen onze reis langs de kusten van de geallieerde landingsplaatsen van 6 juni 1944. Onze eerste stopplaats was de Pointe du Hoc, bij het dorpje St-Pierre-du-Mont. De gigantische resten van een Duits bunkercomplex liggen er boven op de kliffen. Naar verluid is er aan de toestand van deze ruïnes weinig veranderd na 8 juni 1944. Een irreële locatie!
Ook de Amerikaanse begraafplaats ter hoogte van Omaha Beach is indrukwekkend. Stel je voor, (nee, niet voor te stellen, moet je zelf gezien hebben), 70ha groot, met 9387 witte kruisen (of Davidsterren), lieten ook ons niet onberoerd. Verder onderweg bezochten we nog verschillende kleine dorpjes en hun Romaanse kerkjes. Nu hier aan ‘Gold Beach’ bij het dorpje Asnelles overnachten we op de camping municipal. Een camping, om een nachtje aangesloten op het elektriciteitsnet alle batterijen voor de camera’s en dergelijke te kunnen opladen. Ook kunnen we morgenvroeg met de stofzuiger de motorhome eens een grondiger poetsbeurt geven. Aaiii !! Morgen…. WERKEN!!! We mogen er niet aan denken!!
In de late namiddag kregen we nog een telefoontje van onze vrienden, Myriam en Eddy. Ze waren net aangekomen op de plaats van ons vertrek, een parking op de Brusselse ring, nu twee maanden geleden. Hun terugreis was vlekkeloos verlopen. Uit hun stemmen konden we een stukje heimwee horen. Heimwee naar Apollo, naar onze afgelopen reis en ook een stukje naar ons hopen we. Enkele uurtjes later het bericht dat ze veilig en wel thuis waren aangekomen. Verdorie wat is de tijd toch weer snel voorbij gegaan, haast niet te geloven!
Heu, eerst wil ik hier één en ander recht zetten. Op vrijdag ll. schreef ik over de springvloed op de Mont St-Michel. Onze goeie vriend Rik, maakte ons attent op het volgende.
‘er is vandaag wassende maan van 36% vol
dus groeiende naar doodtij
springtij is een paar dagen na nieuwe of volle maan
ik ben ergens niet mee,
gisteren was het 10 dagen na nieuwe maan?’
Heu, met een dergelijk technische uitleg zal je wel gelijk gehad hebben Rikske.
Het zal de felle noordwesten wind dan wel geweest zijn die het water te sterk liet opzetten. Misschien sluiten ze de parkings soms gewoon uit voorzorg om geen enkel risico te nemen. Zelf zijn we die avond niet op het strand geweest dus we hebben het niet zelf kunnen constateren.
We vervolgden vanmorgen onze reis langs de kusten van de geallieerde landingsplaatsen van 6 juni 1944. Onze eerste stopplaats was de Pointe du Hoc, bij het dorpje St-Pierre-du-Mont. De gigantische resten van een Duits bunkercomplex liggen er boven op de kliffen. Naar verluid is er aan de toestand van deze ruïnes weinig veranderd na 8 juni 1944. Een irreële locatie!
Ook de Amerikaanse begraafplaats ter hoogte van Omaha Beach is indrukwekkend. Stel je voor, (nee, niet voor te stellen, moet je zelf gezien hebben), 70ha groot, met 9387 witte kruisen (of Davidsterren), lieten ook ons niet onberoerd. Verder onderweg bezochten we nog verschillende kleine dorpjes en hun Romaanse kerkjes. Nu hier aan ‘Gold Beach’ bij het dorpje Asnelles overnachten we op de camping municipal. Een camping, om een nachtje aangesloten op het elektriciteitsnet alle batterijen voor de camera’s en dergelijke te kunnen opladen. Ook kunnen we morgenvroeg met de stofzuiger de motorhome eens een grondiger poetsbeurt geven. Aaiii !! Morgen…. WERKEN!!! We mogen er niet aan denken!!
In de late namiddag kregen we nog een telefoontje van onze vrienden, Myriam en Eddy. Ze waren net aangekomen op de plaats van ons vertrek, een parking op de Brusselse ring, nu twee maanden geleden. Hun terugreis was vlekkeloos verlopen. Uit hun stemmen konden we een stukje heimwee horen. Heimwee naar Apollo, naar onze afgelopen reis en ook een stukje naar ons hopen we. Enkele uurtjes later het bericht dat ze veilig en wel thuis waren aangekomen. Verdorie wat is de tijd toch weer snel voorbij gegaan, haast niet te geloven!
maandag 9 juni 2008
Maandag 9 juni 2008
Vandaag genoten we van een zomers weertje. Buiten een bezoekje aan het museum, ’Utah Beach Memorial Museum’, hier net over onze parkeerplaats, gewoon lekker niks gedaan. Boekje gelezen, een beetje geslapen, en lekker gegeten. Een poging tot strandwandeling was er voor Apollo teveel aan. Hij keerde telkens weer, richting motorhome, en had er duidelijk geen zin in. Niet moeilijk! Rond de motorhome konijntjes genoeg om met te spelen! Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!
Vandaag genoten we van een zomers weertje. Buiten een bezoekje aan het museum, ’Utah Beach Memorial Museum’, hier net over onze parkeerplaats, gewoon lekker niks gedaan. Boekje gelezen, een beetje geslapen, en lekker gegeten. Een poging tot strandwandeling was er voor Apollo teveel aan. Hij keerde telkens weer, richting motorhome, en had er duidelijk geen zin in. Niet moeilijk! Rond de motorhome konijntjes genoeg om met te spelen! Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!
zondag 8 juni 2008
Zondag 8 juni 2008
Goed zo Jeannine, jij hebt het gevonden! Normandië met onder andere De Mont St-Michel! Vandaar die springvloed natuurlijk! We kenden het al van foto’s, maar de werkelijkheid is impressionanter! Aan de voet van de rots is een parkeerplaats voorzien voor honderden motorhomes, zonder enige nutsvoorziening maar op een unieke locatie. Onze voorwielen stonden bijna in de zee! Niet helemaal onbevreesd, maar gisteren was het springvloed, dus… We wandelden met ons viertjes over de dijk en beklommen samen met honderden andere toeristen de trappen van de rots en zijn uniek dorpje. Iedereen keidood toen we boven kwamen, Tarifa’s tongetje leek alweer gegroeid. Patricia bezocht kathedraal en musea, en de beestekes vergezelden mij op de foto tocht. Later op de avond had Tarifa zijn eerste zwemles. Niet helemaal vrijwillig, maar als je als kleine dreumes grote honden wil volgen die over de sloot springen, kom je dikwijls…tekort. Kopje onder, en zwemmen dan maar! Eerst zwemdiploma is binnen! Stinkend naar de moor, maar verder kerngezond. De ondergaande zon en de verlichting van de berg hielden ons tot middernacht op het strand om te fotograferen. Vanmorgen naar Ste-Marie-Eglise, (parachutist aan de kerktoren weet je wel) gereden via Normandische binnenwegen. Het was er iets minder rustig dan verwacht. De herdenking van 64 jaar D-day was er nog volop bezig. Veel te druk en veel teveel volk, we maakten dat we der wegkwamen! Utah-beach wordt onze overnachtingplaats voor vanavond. Niet echt op het strand, maar toch… Schitterend gelegen en veel minder volk!
Enne, eindelijk. We hebben bij een redelijk aangenaam temperatuurtje kunnen genieten van een mooie zonsondergang!
Goed zo Jeannine, jij hebt het gevonden! Normandië met onder andere De Mont St-Michel! Vandaar die springvloed natuurlijk! We kenden het al van foto’s, maar de werkelijkheid is impressionanter! Aan de voet van de rots is een parkeerplaats voorzien voor honderden motorhomes, zonder enige nutsvoorziening maar op een unieke locatie. Onze voorwielen stonden bijna in de zee! Niet helemaal onbevreesd, maar gisteren was het springvloed, dus… We wandelden met ons viertjes over de dijk en beklommen samen met honderden andere toeristen de trappen van de rots en zijn uniek dorpje. Iedereen keidood toen we boven kwamen, Tarifa’s tongetje leek alweer gegroeid. Patricia bezocht kathedraal en musea, en de beestekes vergezelden mij op de foto tocht. Later op de avond had Tarifa zijn eerste zwemles. Niet helemaal vrijwillig, maar als je als kleine dreumes grote honden wil volgen die over de sloot springen, kom je dikwijls…tekort. Kopje onder, en zwemmen dan maar! Eerst zwemdiploma is binnen! Stinkend naar de moor, maar verder kerngezond. De ondergaande zon en de verlichting van de berg hielden ons tot middernacht op het strand om te fotograferen. Vanmorgen naar Ste-Marie-Eglise, (parachutist aan de kerktoren weet je wel) gereden via Normandische binnenwegen. Het was er iets minder rustig dan verwacht. De herdenking van 64 jaar D-day was er nog volop bezig. Veel te druk en veel teveel volk, we maakten dat we der wegkwamen! Utah-beach wordt onze overnachtingplaats voor vanavond. Niet echt op het strand, maar toch… Schitterend gelegen en veel minder volk!
Enne, eindelijk. We hebben bij een redelijk aangenaam temperatuurtje kunnen genieten van een mooie zonsondergang!
vrijdag 6 juni 2008
Vrijdag 6 juni 2008
Hallo allemaal! Vanavond kan ik jullie enkele bijkomende tips geven over het doel van het laatste stukje van onze reis. We hebben vandaag 345 kilometer afgelegd, min of meer richting België, en zijn nu in het dorpje ‘Curey’ toegekomen. Wij hebben daarstraks al een glimp kunnen opvangen van één van de toplocatie’s hier. Maar door de verwachte springvloed, dienden we een andere locatie op te zoeken om te overnachten. Gelukkig vonden we een leuk alternatiefje. Een veldweggetje tussen de graanvelden en de koetjes. Vooral de hondjes vinden het hier superleuk. Ze rennen, springen en spelen dat het een lieve lust is. Wij moeten ons weinig of geen zorgen over hen maken en zij zijn supertevreden.
Morgen, zo vroeg mogelijk, beginnen we hiervandaan de exploratie van dit voor ons ongekende gebied. We houden jullie op de hoogte! Lieve groetjes Patricia & Frank
Hallo allemaal! Vanavond kan ik jullie enkele bijkomende tips geven over het doel van het laatste stukje van onze reis. We hebben vandaag 345 kilometer afgelegd, min of meer richting België, en zijn nu in het dorpje ‘Curey’ toegekomen. Wij hebben daarstraks al een glimp kunnen opvangen van één van de toplocatie’s hier. Maar door de verwachte springvloed, dienden we een andere locatie op te zoeken om te overnachten. Gelukkig vonden we een leuk alternatiefje. Een veldweggetje tussen de graanvelden en de koetjes. Vooral de hondjes vinden het hier superleuk. Ze rennen, springen en spelen dat het een lieve lust is. Wij moeten ons weinig of geen zorgen over hen maken en zij zijn supertevreden.
Morgen, zo vroeg mogelijk, beginnen we hiervandaan de exploratie van dit voor ons ongekende gebied. We houden jullie op de hoogte! Lieve groetjes Patricia & Frank
donderdag 5 juni 2008
Donderdag 5 juni 2008
Vanmorgen, was degene waar we niet meer over spreken, er niet!
We douchten gewoon buiten!
Na een lang ontbijt, inpakken, omhelzingen, traantjes en vertrokken. Over deze vakantie zal er nog lang nagepraat worden, maar ons volgend stukje kon beginnen. Weten jullie al naar waar?
We houden het graag spannend, volgen dus maar.
Bordeaux en wijn horen samen… niet,… wel die richting ging het in elk geval uit om te beginnen. Kilometers wijngaarden en chateau’s voorbij gereden (geloven of niet, ‘ voorbij’) tot… een kerktorentje onze aandacht trok. Een mooi kerkje, schitterende akkers, donkere onweerslucht en zon! We stoppen voor minder! Dichterbij ontdekten we een prachtig pleintje, verscholen tussen de bomen. Patricia bezocht de begraafplaats en zelf verkende ik met de hondjes de omgeving. Zo leerde ik M. Bernard Gibault kennen, gepensioneerd wijnbouwer! Een motorhome op zijn erf maakte het contact wel heel erg gemakkelijk. Op het pleintje overnachten zou geen enkel probleem zijn! Na een iets langer gesprekje werden we bij hem thuis uitgenodigd. Een rondleiding in de tuin, met zelf gekweekte groentjes en planten. We kregen een stukje geschiedenis over hun dorp te horen. St-Etienne La Cigogne, honderd dertig inwoners en eigen burgemeester. Hun levensverhaal! Over vier kinderen die niet geïnteresseerd waren om de zaak verder te zetten. En als kers op de taart, rondleiding in hun woning en aperitieven met vijftien jaar oude Pinot!
We slapen goed deze nacht, dat staat vast!
Vanmorgen, was degene waar we niet meer over spreken, er niet!
We douchten gewoon buiten!
Na een lang ontbijt, inpakken, omhelzingen, traantjes en vertrokken. Over deze vakantie zal er nog lang nagepraat worden, maar ons volgend stukje kon beginnen. Weten jullie al naar waar?
We houden het graag spannend, volgen dus maar.
Bordeaux en wijn horen samen… niet,… wel die richting ging het in elk geval uit om te beginnen. Kilometers wijngaarden en chateau’s voorbij gereden (geloven of niet, ‘ voorbij’) tot… een kerktorentje onze aandacht trok. Een mooi kerkje, schitterende akkers, donkere onweerslucht en zon! We stoppen voor minder! Dichterbij ontdekten we een prachtig pleintje, verscholen tussen de bomen. Patricia bezocht de begraafplaats en zelf verkende ik met de hondjes de omgeving. Zo leerde ik M. Bernard Gibault kennen, gepensioneerd wijnbouwer! Een motorhome op zijn erf maakte het contact wel heel erg gemakkelijk. Op het pleintje overnachten zou geen enkel probleem zijn! Na een iets langer gesprekje werden we bij hem thuis uitgenodigd. Een rondleiding in de tuin, met zelf gekweekte groentjes en planten. We kregen een stukje geschiedenis over hun dorp te horen. St-Etienne La Cigogne, honderd dertig inwoners en eigen burgemeester. Hun levensverhaal! Over vier kinderen die niet geïnteresseerd waren om de zaak verder te zetten. En als kers op de taart, rondleiding in hun woning en aperitieven met vijftien jaar oude Pinot!
We slapen goed deze nacht, dat staat vast!
woensdag 4 juni 2008
Dinsdag 3 juni 2008
Lequeitio, vissersdorpje aan de noordkust van Baskenland.
Hallo, allemaal! We zijn er nog! Geen problemen gehad deze nacht en door het gekletter van de regen zelfs lekker geslapen. Vanmorgen… gietende regen. Grrr…. We konden alleen maar afwachten om tussen de buien door ons overnachtingdorpje, Lequeitio, te bezoeken. Het dorp ziet er oud en verwaarloosd uit. Autonomie voor Baskenland is goed maar er schort nog wel één en ander blijkbaar. De toegangswegen naar het dorp zijn erbarmelijk te noemen. Wegenwerken zijn wel aan de gang en zullen hopelijk voor het dorp de noodzakelijke ontsluiting naar de buitenwereld maken. Hier is de tijd niet echt stil blijven staan maar heel wat renovatie- en nieuwbouw voorzieningen zijn hier noodzakelijk. Men is er duidelijk niet op toeristen gesteld! Elke affichering is uitsluitend in het Bask. Portugees was voor ons zeer moeilijk te begrijpen, maar het Bask is totaal onverstaanbaar.
We verlieten Lequeitio in de gietende regen, via de enig mogelijke kustweg richting Biarritz. Modderstromen liepen van de hellingen en veranderden de zee, enkele honderden meters, in een bruine kolkende massa. De erosie moet op deze momenten gigantisch zijn.
De rit verliep verder rimpelloos tot onze(niet voorziene) camping in de Landes in Frankrijk.
Woensdag 4 juni 2008
Vandaag op de camping aan het Lac de Biscarosse werd het een heel speciale dag. De laatste dag samen, met onze vrienden! Na twee onvergetelijke maanden, zal het een pijnlijk afscheid worden! We hebben elkaar nog beter leren kennen, met alle eigenschappen die een relatie tussen mensen kan teweeg brengen. Wees maar zeker aan deze tocht houden we rijkdom over! Vriendschap!
Myriam en Eddy reizen rechtstreeks naar België. Hun kinderen en kleinkinderen verwachten hen voor het lang geplande familieweek-end. Zelf maken we nog een omweg langs een stukje Frankrijk waar we al lang van dromen. Enig idee? Weddenschapje?
Ps: Tarifa wordt echt een bengel! Daar zijn we nog niet mee aan de nieuwe patatjes! Hij begint stilaan de wijdere wereld te verkennen en eist onvoorwaardelijke aandacht van Apollo. Die ondergaat alles met plezier maar ook omdat het niet anders kan. (Apollo reist vanaf morgen met ons mee in de motorhome en blijft nog enkele weekjes bij ons). Voordeel voor Apollo is dat hij nu meer man geworden is. Hij verdedigt Tarifa tegen elke onverwachte bezoeker of passant. Luid blaffend en in gevechtshouding! Dit wordt niet altijd geapprecieerd door de voorbijganger maar wij weten beter en gniffelen!
Lequeitio, vissersdorpje aan de noordkust van Baskenland.
Hallo, allemaal! We zijn er nog! Geen problemen gehad deze nacht en door het gekletter van de regen zelfs lekker geslapen. Vanmorgen… gietende regen. Grrr…. We konden alleen maar afwachten om tussen de buien door ons overnachtingdorpje, Lequeitio, te bezoeken. Het dorp ziet er oud en verwaarloosd uit. Autonomie voor Baskenland is goed maar er schort nog wel één en ander blijkbaar. De toegangswegen naar het dorp zijn erbarmelijk te noemen. Wegenwerken zijn wel aan de gang en zullen hopelijk voor het dorp de noodzakelijke ontsluiting naar de buitenwereld maken. Hier is de tijd niet echt stil blijven staan maar heel wat renovatie- en nieuwbouw voorzieningen zijn hier noodzakelijk. Men is er duidelijk niet op toeristen gesteld! Elke affichering is uitsluitend in het Bask. Portugees was voor ons zeer moeilijk te begrijpen, maar het Bask is totaal onverstaanbaar.
We verlieten Lequeitio in de gietende regen, via de enig mogelijke kustweg richting Biarritz. Modderstromen liepen van de hellingen en veranderden de zee, enkele honderden meters, in een bruine kolkende massa. De erosie moet op deze momenten gigantisch zijn.
De rit verliep verder rimpelloos tot onze(niet voorziene) camping in de Landes in Frankrijk.
Woensdag 4 juni 2008
Vandaag op de camping aan het Lac de Biscarosse werd het een heel speciale dag. De laatste dag samen, met onze vrienden! Na twee onvergetelijke maanden, zal het een pijnlijk afscheid worden! We hebben elkaar nog beter leren kennen, met alle eigenschappen die een relatie tussen mensen kan teweeg brengen. Wees maar zeker aan deze tocht houden we rijkdom over! Vriendschap!
Myriam en Eddy reizen rechtstreeks naar België. Hun kinderen en kleinkinderen verwachten hen voor het lang geplande familieweek-end. Zelf maken we nog een omweg langs een stukje Frankrijk waar we al lang van dromen. Enig idee? Weddenschapje?
Ps: Tarifa wordt echt een bengel! Daar zijn we nog niet mee aan de nieuwe patatjes! Hij begint stilaan de wijdere wereld te verkennen en eist onvoorwaardelijke aandacht van Apollo. Die ondergaat alles met plezier maar ook omdat het niet anders kan. (Apollo reist vanaf morgen met ons mee in de motorhome en blijft nog enkele weekjes bij ons). Voordeel voor Apollo is dat hij nu meer man geworden is. Hij verdedigt Tarifa tegen elke onverwachte bezoeker of passant. Luid blaffend en in gevechtshouding! Dit wordt niet altijd geapprecieerd door de voorbijganger maar wij weten beter en gniffelen!
Abonneren op:
Posts (Atom)
