Zaterdag 31 mei 2008
Santiago de Compostela, bedevaartsoort voor duizenden pelgrims uit de hele wereld. Een gigantische kathedraal en heel veel kerken. De omringende pleinen zijn werkelijk uniek te noemen. Het majestueuze plein voor de kathedraal, ‘De Praza do Obradoiro’, wordt als één der mooiste uit de hele wereld beschouwd en dat is volgens mij ook wel zo. Het is het eerste doel van alle pelgrims. Daarna sleffen ze de kathedraal binnen om het beeld van ‘De Santo dos Croques’, (de heilige van de kopstoot) te kunnen aanraken. Dit brengt naar verluid geluk en wijsheid. Zelf kunnen we ons wel geen pelgrims noemen, maar als je daar tussen staat voelt dat wel zo! Voor de diepere gronden achter een pelgrimstocht kregen we meer respect na een bezoek aan het ‘pelgrims museum’. Een zeer verzorgd, informatief museum waardoor je begrip en respect krijgt voor deze mensen! Later liet ik me door Eddy overhalen om de heilige mis van kwart over zes, achttien uur vijftien wel te verstaan, mee te volgen. Er zou met de ‘Botafumeiro’, een reusachtig wierookvat, gezwaaid worden en dit gebeurd enkel bij speciale gelegenheden. Ik opperde of wij misschien de reden waren? Blijkbaar niet… We waren nog geen tien minuten binnen of… mijn gsm-deuntje weergalmde. Kennen jullie mijn deuntje. ‘TELEFOON, FRANK TELEFOON’ keihard, want mijn gehoor wordt er niet beter op!! Ben nog nooit, nog nooit zo snel geweest om dat ding af te zetten. Eddy bleek me plots niet meer te kennen. Heb me de rest van de mis verscholen achter de pilaren en incognito genoten van de hemelse gezangen!
Ps: geen gezwaai met het wierookvat gezien, was het een list om me mee te lokken?
Zondag 1 juni 2008
Meer dan tweeduizend kilometer van België en rond half juni terug thuis aankomen! Stilaan tijd om de terugweg aan te vatten dus. Noord Spanje, het lijkt een ander land. Groen, bergen en zee! Wondermooi! Noord Spanje willen we later zeker beter leren kennen.
Toch was alles weer niet ‘wondermooi’ vandaag!
Onderweg…een parking, ergens in een dorpje in Noord Spanje! Naast een pittoresk kerkje en begraafplaats. Een parking, tussenstop en even proberen te rusten. DIT LUKTE NIET ECHT!
Stel je eens voor: je bent vrachtwagen chauffeur en op vrijdagavond om half vijf heb je nog net een lading koeien kunnen ophalen. Te laat om ze af te zetten bij het slachthuis! Wat doe je dan? Simpel toch! Je pikt de laadbak af op een parking en je rijd naar huis. Maandagmorgen haal je hem gewoon weer op. Dieren opgesloten in een laadbak, zonder eten en drinken!
Er wordt dikwijls gelachen of honend gepraat over onze vegetarische ingesteldheid. Elke dag komt dit onderwerp wel op één of andere manier aan bod. Als jullie er een reden achter zoeken, wel voorgaande ervaring is er één van!
DIERENMISHANDELING
vrijdag 30 mei 2008
Vrijdag 30 mei 2008
Het is echt niet te doen. Ook op deze camping werden we geconfronteerd met twee achtergelaten honden, waarvan eentje met gebroken poot.
Een pensioen gerechtigd koppel, onderhoud de groenvoorzieningen en sanitaire installaties. Ze zijn zeer lief voor deze dieren maar niet in de mogelijkheid om deze te adopteren. Ze verwachten dat eerstdaags de gemeentediensten zullen langskomen om beide dieren te vangen en te laten inslapen. Ik heb het er verdomd moeilijk mee. Dierenellende de hele weg lang!
Na het douchen en opruimen zelfs zonder ontbijt vertrokken richting Chaves. Een mooie route grotendeels in de regen afgelegd. Van de luttele zonnestraaltjes maakten we gebruik om het stadje te verkennen. De plaatselijke musea en warmwaterbronnen waren pas vanaf twee uur te bezichtigen en we verlieten het stadje dan ook in gezelschap van de volgende bui!
Op een viertal kilometer ten noordwesten van Chaves bezochten we het dorpje Soutelo en dit werd het hoogtepunt van de dag. Onze parkeerplaats net voor het kerkje zorgde voor ongekende ervaringen. Dit, was wat we gedurende onze hele reis door Portugal gezocht hadden. Het ‘echte’ Portugese dorp en zijn bevolking leren kennen! Onvergetelijk! Ongelofelijk zelfs, in deze tijd! De vriendelijkheid kent er ongekende hoogtes! Op een heel korte tijd stonden we omringd door locale mensen. Communiceren deden we via één vrouw die de Franse taal machtig is. Uiteindelijk kregen we zelfs een gemeentearbeider met ons mee om de toeristische trekpleister van de streek te kunnen vinden. Een onmogelijke opgave indien deze man niet met ons zou zijn meegegaan. Een ellipsvormige rots van wel vijftig meter doormeter, vol met Keltische tekeningen, ligt er verscholen in de bossen. Via een bospad, dankzij onze gids, konden we deze zelfs met onze motorhomes bereiken. De Keltische hiërogliefen voor ons ontcijferen onze gids niet maar ook de wetenschap staat hier voor een raadsel. Een stuk geschiedenis ligt er gewoon te eroderen in het woud.
Onze aanwezigheid en latere vertrek zal in het dorp nog lang nabesproken worden. Maar ook voor ons blijft dit een unieke ervaring tijdens deze vakantie die we nooit zullen vergeten.
Ondertussen zijn we net over de Portugese grens op een parking in Spanje aan het afkikken van deze schitterende dag. De plannen om te slapen als rozen zullen zeker worden verstoord door de mooiste dromen!
Het is echt niet te doen. Ook op deze camping werden we geconfronteerd met twee achtergelaten honden, waarvan eentje met gebroken poot.
Een pensioen gerechtigd koppel, onderhoud de groenvoorzieningen en sanitaire installaties. Ze zijn zeer lief voor deze dieren maar niet in de mogelijkheid om deze te adopteren. Ze verwachten dat eerstdaags de gemeentediensten zullen langskomen om beide dieren te vangen en te laten inslapen. Ik heb het er verdomd moeilijk mee. Dierenellende de hele weg lang!
Na het douchen en opruimen zelfs zonder ontbijt vertrokken richting Chaves. Een mooie route grotendeels in de regen afgelegd. Van de luttele zonnestraaltjes maakten we gebruik om het stadje te verkennen. De plaatselijke musea en warmwaterbronnen waren pas vanaf twee uur te bezichtigen en we verlieten het stadje dan ook in gezelschap van de volgende bui!
Op een viertal kilometer ten noordwesten van Chaves bezochten we het dorpje Soutelo en dit werd het hoogtepunt van de dag. Onze parkeerplaats net voor het kerkje zorgde voor ongekende ervaringen. Dit, was wat we gedurende onze hele reis door Portugal gezocht hadden. Het ‘echte’ Portugese dorp en zijn bevolking leren kennen! Onvergetelijk! Ongelofelijk zelfs, in deze tijd! De vriendelijkheid kent er ongekende hoogtes! Op een heel korte tijd stonden we omringd door locale mensen. Communiceren deden we via één vrouw die de Franse taal machtig is. Uiteindelijk kregen we zelfs een gemeentearbeider met ons mee om de toeristische trekpleister van de streek te kunnen vinden. Een onmogelijke opgave indien deze man niet met ons zou zijn meegegaan. Een ellipsvormige rots van wel vijftig meter doormeter, vol met Keltische tekeningen, ligt er verscholen in de bossen. Via een bospad, dankzij onze gids, konden we deze zelfs met onze motorhomes bereiken. De Keltische hiërogliefen voor ons ontcijferen onze gids niet maar ook de wetenschap staat hier voor een raadsel. Een stuk geschiedenis ligt er gewoon te eroderen in het woud.
Onze aanwezigheid en latere vertrek zal in het dorp nog lang nabesproken worden. Maar ook voor ons blijft dit een unieke ervaring tijdens deze vakantie die we nooit zullen vergeten.
Ondertussen zijn we net over de Portugese grens op een parking in Spanje aan het afkikken van deze schitterende dag. De plannen om te slapen als rozen zullen zeker worden verstoord door de mooiste dromen!
donderdag 29 mei 2008
Donderdag 29 mei 2008
Op 125 km ten oosten van Porto ligt het bergstadje Vila Real. Mooi weer vandaag volgens Eddy, helemaal geen ijzel of sneeuw! Alleen koude noordenwind, mist en een paar buitjes, die uren duurden. Zelfs onze foto-stops vielen in het water. De stemming begint er stilaan onder te lijden. Maar goed dus dat er een bezoek gepland was aan het Casa de Mateus. Een Duitse studente, archeologie, was onze gids. Ze vertelde ons uitgebreid over de geschiedenis van het gebouw en de tuinen.
De befaamde wijnen van het gelijknamige merk worden er gemaakt en gebotteld. De oplage is zeer beperkt en het zijn bijna uitsluitend Scandinavische landen die deze wijnen importeren. De mousserende Mateus wijnen die wij kennen, worden wel van de streekdruiven geperst, maar industrieel verwerkt en hebben daardoor eigenlijk een minderwaardige kwaliteit. Zo vertelde onze gidse!
Uiteraard werd er geproefd en… goed bevonden. Na de nodige inkopen trokken we stilaan terug naar de campers. Wij overnachten nu op de stadscamping van Vila Real, welke een iets veiliger gevoel geeft dan de plaatsjes welke we eigenlijk liever zouden verkiezen. Morgen vertrekken we richting Chaves en later verder door naar Santiago de Compostela. Lieve groetjes van ons allen.
Op 125 km ten oosten van Porto ligt het bergstadje Vila Real. Mooi weer vandaag volgens Eddy, helemaal geen ijzel of sneeuw! Alleen koude noordenwind, mist en een paar buitjes, die uren duurden. Zelfs onze foto-stops vielen in het water. De stemming begint er stilaan onder te lijden. Maar goed dus dat er een bezoek gepland was aan het Casa de Mateus. Een Duitse studente, archeologie, was onze gids. Ze vertelde ons uitgebreid over de geschiedenis van het gebouw en de tuinen.
De befaamde wijnen van het gelijknamige merk worden er gemaakt en gebotteld. De oplage is zeer beperkt en het zijn bijna uitsluitend Scandinavische landen die deze wijnen importeren. De mousserende Mateus wijnen die wij kennen, worden wel van de streekdruiven geperst, maar industrieel verwerkt en hebben daardoor eigenlijk een minderwaardige kwaliteit. Zo vertelde onze gidse!
Uiteraard werd er geproefd en… goed bevonden. Na de nodige inkopen trokken we stilaan terug naar de campers. Wij overnachten nu op de stadscamping van Vila Real, welke een iets veiliger gevoel geeft dan de plaatsjes welke we eigenlijk liever zouden verkiezen. Morgen vertrekken we richting Chaves en later verder door naar Santiago de Compostela. Lieve groetjes van ons allen.
woensdag 28 mei 2008
Woensdag 28 mei 2008
Villa Chá, nabij Porto. Niet echt een toeristische trekpleister. De eisen van de hedendaagse toerist liggen hoger dan vier meter zandstrand en rotsen om de zee in te lopen.
Oude vissershuisjes en ‘Portugese villa bouw’ staan er kris kras door mekaar. De oude huisjes worden stilaan afgebroken en vervangen door buitenverblijven voor de stads mens. Toeristen zijn er momenteel niet. De enkele dorpsbewoners die we ontmoeten zijn bedachtzaam afwachtend. Nadat we hen een voorzichtige maar duidelijk vriendelijk ogende ‘bon dia’ toewensen reageren ze. Hun stoere, eerder norse blik verandert ogenblikkelijk als ze wederkerige groeten toe wensen. Sommigen proberen direct een gesprekje aan te knopen. Ja, in het engels zelfs en gelukkig maar! Portugees is voor ons totaal onverstaanbaar. Zo komen we te weten dat nog slechts een klein deel van de bevolking hier van de visvangst leeft. Ze gebruiken hier dan ook nog kleine sloepjes om hun netten uit te zetten. Dit is nog echt, artisanale visvangst! Niet uit weelde, maar omdat het gewoon niet mogelijk is om grotere schepen te kopen. De reden voor jongeren om in loondienst gaan werken. Het dorpje ondergaat een metamorfose en sterft eigenlijk uit!
Vandaag vieren we Eddy’s éénenzestigste lentedag! Vers geperste appelsientjes op bed en de voorbereidingen voor zijn verjaardagsbuffet werden getroffen. Het werd een uitgebreid ontbijt in het zonnetje. De opstekende koude noordwesten wind maakte er al snel een onaangenaam weertje van. Grijze bewolking kwam opzetten en even later viel het water weer met bakken uit de hemel. We hebben van de nood dan maar een deugd gemaakt. Inkopen bij de plaatselijke kruidenier, de was ophalen bij de ‘lavaderia’, diesel tanken aan een record bedrag van 1€43 en de ‘Gelateria’ bezocht voor taartjesin plaats van ijsjes. Tarifa moest zijn tweede inenting nog krijgen en dus hebben we de dierenarts opgezocht. Vijf kilogram en vijf gram, twee kilogram meer dan twee weken geleden! Alle noodzakelijkheden gepleegd, we zijn weer klaar voor het vervolg van onze reis, het Portugese binnenland! Maar ook Porto lonkt nog! We zien morgenvroeg wel of de weergoden zo ontstemt blijven!
Villa Chá, nabij Porto. Niet echt een toeristische trekpleister. De eisen van de hedendaagse toerist liggen hoger dan vier meter zandstrand en rotsen om de zee in te lopen.
Oude vissershuisjes en ‘Portugese villa bouw’ staan er kris kras door mekaar. De oude huisjes worden stilaan afgebroken en vervangen door buitenverblijven voor de stads mens. Toeristen zijn er momenteel niet. De enkele dorpsbewoners die we ontmoeten zijn bedachtzaam afwachtend. Nadat we hen een voorzichtige maar duidelijk vriendelijk ogende ‘bon dia’ toewensen reageren ze. Hun stoere, eerder norse blik verandert ogenblikkelijk als ze wederkerige groeten toe wensen. Sommigen proberen direct een gesprekje aan te knopen. Ja, in het engels zelfs en gelukkig maar! Portugees is voor ons totaal onverstaanbaar. Zo komen we te weten dat nog slechts een klein deel van de bevolking hier van de visvangst leeft. Ze gebruiken hier dan ook nog kleine sloepjes om hun netten uit te zetten. Dit is nog echt, artisanale visvangst! Niet uit weelde, maar omdat het gewoon niet mogelijk is om grotere schepen te kopen. De reden voor jongeren om in loondienst gaan werken. Het dorpje ondergaat een metamorfose en sterft eigenlijk uit!
Vandaag vieren we Eddy’s éénenzestigste lentedag! Vers geperste appelsientjes op bed en de voorbereidingen voor zijn verjaardagsbuffet werden getroffen. Het werd een uitgebreid ontbijt in het zonnetje. De opstekende koude noordwesten wind maakte er al snel een onaangenaam weertje van. Grijze bewolking kwam opzetten en even later viel het water weer met bakken uit de hemel. We hebben van de nood dan maar een deugd gemaakt. Inkopen bij de plaatselijke kruidenier, de was ophalen bij de ‘lavaderia’, diesel tanken aan een record bedrag van 1€43 en de ‘Gelateria’ bezocht voor taartjesin plaats van ijsjes. Tarifa moest zijn tweede inenting nog krijgen en dus hebben we de dierenarts opgezocht. Vijf kilogram en vijf gram, twee kilogram meer dan twee weken geleden! Alle noodzakelijkheden gepleegd, we zijn weer klaar voor het vervolg van onze reis, het Portugese binnenland! Maar ook Porto lonkt nog! We zien morgenvroeg wel of de weergoden zo ontstemt blijven!
dinsdag 27 mei 2008
Dinsdag 27 mei 2008
Onze vrienden Linda en Robert hebben we gisteren veilig en wel op de luchthaven van Porto afgezet. Vijf toffe dagen zijn het geworden met variatie in alle mogelijke facetten. Het klimaat speelde soms wel parten maar we hebben samen toch een aardig stukje Portugal kunnen verkennen.
Zoals eerder beschreven zijn we gestart in Faro. Een stukje Algarve tot Lagos, en het meest zuidwestelijk deel van Europa, Sagres en de Cabo de Sao Vicente. De ruige kust is er wonder mooi, een stuk haast ongeschonden natuur. Een evenwicht bewaren tussen natuur en mens is hier een prioritaire opdracht voor de overheid! De aan de gang zijnde verkavelingen lopen nu al bijna tot aan de randen van de kliffen! De velden met natuurlijke plantengroei, momenteel in volle bloei, zullen binnen een aantal jaar voor het grootste deel zijn verdwenen. M’n foto’s worden relikwieën, om nooit te vergeten! Gewoon heel, heel erg jammer! Onze tocht verliep verder door kustwouden en dorpjes, valleien en ravijnen! Van de kust tot de meer landinwaarts gelegen routes, ongelofelijke vergezichten en schoonheid! Velden met kurkeik en eucalyptus, niet te geloven! Soms stopte de tijd even bij het bezoek aan een kerkhof. Moment om even na te denken en stil te staan! Verdomme, wat is de wereld mooi en tegelijkertijd onverbiddelijk!
Het bezoek aan Lissabon zelf hebben we uitgesteld. Slechte ervaringen, om met de motorhome grote steden te bezoeken, en tijdsgebrek waren aanleiding om plannen te maken voor een latere city trip. De baai van Figueira da Foz met de uitlopers van de Rio Mondego was de moeite waard. Schitterende ligging en we vonden er een zalig restaurantje! De stranden van Aveiro daar en tegen konden ons echt niet bekoren en het stadsbezoek werd diagonaal afgelegd wegens gebrek aan parkeerplaatsen. Onze geïmproviseerde overnachtingplaatsen werden telkens een succes. Strandparkings of bijvoorbeeld de stadsparking in Alcaser do Sal. Een stadje gelegen aan de Rio Sado en z’n zoutmeren. Schitterend gewoon!
Het laatste stuk van de trip naar de luchthaven moest nog in ijltempo worden afgelegd, maar net op tijd dus. Twee uurtjes later vernamen we de goede landing en wij konden met een gerust gevoel naar bed.
Vandaag rust op een camping net voorbij Porto, en de machines doen ondertussen de was. Het zonnetje schijnt af en toe, maar met een fris windje.
Ook de hondjes genieten van dit heerlijke dagje niks doen. Tarifa tergt Apollo tot het uiterste! Zo nu en dan worden grenzen verlegd en Tarifa terecht gewezen! Er wordt dan al eens gepiept of geschreeuwd. Waaauwww, wat een honden opvoeding. Ook voor ons heel erg leerrijk!
Onze vrienden Linda en Robert hebben we gisteren veilig en wel op de luchthaven van Porto afgezet. Vijf toffe dagen zijn het geworden met variatie in alle mogelijke facetten. Het klimaat speelde soms wel parten maar we hebben samen toch een aardig stukje Portugal kunnen verkennen.
Zoals eerder beschreven zijn we gestart in Faro. Een stukje Algarve tot Lagos, en het meest zuidwestelijk deel van Europa, Sagres en de Cabo de Sao Vicente. De ruige kust is er wonder mooi, een stuk haast ongeschonden natuur. Een evenwicht bewaren tussen natuur en mens is hier een prioritaire opdracht voor de overheid! De aan de gang zijnde verkavelingen lopen nu al bijna tot aan de randen van de kliffen! De velden met natuurlijke plantengroei, momenteel in volle bloei, zullen binnen een aantal jaar voor het grootste deel zijn verdwenen. M’n foto’s worden relikwieën, om nooit te vergeten! Gewoon heel, heel erg jammer! Onze tocht verliep verder door kustwouden en dorpjes, valleien en ravijnen! Van de kust tot de meer landinwaarts gelegen routes, ongelofelijke vergezichten en schoonheid! Velden met kurkeik en eucalyptus, niet te geloven! Soms stopte de tijd even bij het bezoek aan een kerkhof. Moment om even na te denken en stil te staan! Verdomme, wat is de wereld mooi en tegelijkertijd onverbiddelijk!
Het bezoek aan Lissabon zelf hebben we uitgesteld. Slechte ervaringen, om met de motorhome grote steden te bezoeken, en tijdsgebrek waren aanleiding om plannen te maken voor een latere city trip. De baai van Figueira da Foz met de uitlopers van de Rio Mondego was de moeite waard. Schitterende ligging en we vonden er een zalig restaurantje! De stranden van Aveiro daar en tegen konden ons echt niet bekoren en het stadsbezoek werd diagonaal afgelegd wegens gebrek aan parkeerplaatsen. Onze geïmproviseerde overnachtingplaatsen werden telkens een succes. Strandparkings of bijvoorbeeld de stadsparking in Alcaser do Sal. Een stadje gelegen aan de Rio Sado en z’n zoutmeren. Schitterend gewoon!
Het laatste stuk van de trip naar de luchthaven moest nog in ijltempo worden afgelegd, maar net op tijd dus. Twee uurtjes later vernamen we de goede landing en wij konden met een gerust gevoel naar bed.
Vandaag rust op een camping net voorbij Porto, en de machines doen ondertussen de was. Het zonnetje schijnt af en toe, maar met een fris windje.
Ook de hondjes genieten van dit heerlijke dagje niks doen. Tarifa tergt Apollo tot het uiterste! Zo nu en dan worden grenzen verlegd en Tarifa terecht gewezen! Er wordt dan al eens gepiept of geschreeuwd. Waaauwww, wat een honden opvoeding. Ook voor ons heel erg leerrijk!
Abonneren op:
Posts (Atom)
