Zondag 4 mei 2008
Vandaag, bezoek aan het wereldberoemde ‘Alhambra’. Het impressionante gebouw bevindt zich hoog in de heuvels boven Granada. Een wonderbaarlijk goed geconserveerde Moorse vesting. Honderden, duizenden mensen moeten voor dit bouwwerk zijn ingezet. De afwerking met hout en steensversieringen moet een eeuwigheid hebben geduurd.
De verschillende binnenpleinen en tuinen zijn ware meesterwerken. Waterpartijen, fonteinen, planten en prachtige beelden doen je wegdromen naar de vervlogen tijden van deze meesters. De overgang naar het ‘Generalife’, een ander meesterbouwwerk in dit domein, gebeurd via imposante rozentuinen. Het kunstzinnige waterhuishouden, levensbelangrijk voor deze plantengroei, is er subliem geregeld via stelsels van watervallen en kanaaltjes. ‘El Escala del Aqua’, de trap van het water, is hierin wel het hoogtepunt te noemen.
Dit bezoek betekende voor ons één van de vele hoogtepunten van deze reis en jullie kunnen we dit ten stelligste aanraden dit ooit ook te doen.
Voor ons was Zondag 4 mei niet echt ‘1 november’maar voor de Spanjaarden was dit de hoogdag! Alle inwoners leken te verzamelen bij het stedelijke kerkhof. Na het plezier van gisteren, de ingetogenheid. Pratend, maar duidelijk bedroefd. Na de gesprekken, zeulen met ladders, emmers en poetsgerei recht naar het graf van hun dierbaren. De ingetogen bloemenhulde even later toverde het hele kerkhof om tot een ware bloemenzee. Ook voor ons was het even stilstaan… en nadenken over onze overleden dierbaren.
Maandag 5 mei 2008
Deze morgen vertrokken in Beas de Granada richting Motril, gelegen aan de Middellandse zee. Een omweg via het skistation van de Sierra Nevada op 2143m hoogte gaf ons schitterende vergezichten over de Sierra met zijn besneeuwde bergtoppen en de vallei van Granada. Het skistation met verschillende kabelbanen naar 3000 meter en hoger lag er verlaten bij. In deze periode van het jaar is er blijkbaar niet voldoende sneeuw meer om de sportievelingen te lokken. De enkele toeristen die er rond hingen, waaronder wijzelf, genoten van het zonnetje op het enige open terrasje.
Bij de afdaling constateerden we een technisch probleem met de motor. Uit de handleiding konden we opmaken dat er een probleem zou zijn ontstaan met de injectie van de brandstof. Verder rijden kon, eigenlijk zonder merkbare problemen, maar we dienden zo gauw mogelijk een Fiat service station te contacteren. De verdere afdaling naar de kust verliep zonder problemen. Een leuk afwisselend landschap, met rotsachtige heuvels en breder wordende ravijnen en met de lentebloesems als gezelschap. De zoektocht naar een overnachtingplaats was weer een ramp. We dienden tot voorbij Malaga te rijden om op een iets meer landinwaarts gelegen camping te kunnen overnachten.
Dinsdag 6 mei 2008
Van deze erbarmelijke camping konden we niet snel genoeg weg zijn. We besloten om de in de gids opgegeven Fiat garage in Malaga te bezoeken. Vruchteloos bleek later, want net vandaag was de diagnose computer defect. Na een geruststellend telefoontje aan Peter Lambrechts, onze steun- en toeverlaat garagist in Hoboken, toch maar besloten om onze tocht verder te zetten tot ‘Playa de Marbella’. Hier, op deze eerste klasse camping, willen we enkele dagen uitrusten en gewoon genieten van het zonnetje. Vakantie dus!
Graag zouden we, bij deze misschien toch wel saaie teksten, enkele foto’s plaatsen. Doch onze trage GPRs connectie maakt dit haast niet mogelijk. Om mee te genieten van ons beeldmateriaal zullen jullie nog even geduld moeten uitoefenen dus!
Heel lieve groetjes van Patricia, Myriam, Eddy, Frank en onzen Apollo natuurlijk!!
dinsdag 6 mei 2008
zaterdag 3 mei 2008
Vrijdag 2 mei 2008
Beas de Granada, een klein typisch Spaans dorpje. De voorlopers van de Sierra Nevada, op 20km ten noord-westen van Granada. Ook hier worden, door het zuidelijke klimaat en de aard van de bodem, alle ingrediënten voor de olijventeelt gevonden. Alle bruikbare hellingen worden hier dan ook ingenomen door olijfbomen. De massa teelt en het geringe onderhoud zijn waarschijnlijk de reden voor een rendabel bestaan voor de plaatselijke bevolking. Zij die niet in de olijf industrie werken vinden hun inkomen in de plaatselijke steengroeven
Heel erg jammer voor het plaatselijke landschap, want dit wordt voor altijd vernietigd.
Tijdens een wandeling door het dorpje bemerkte ik de plaatselijke geitenherder. Leunend op zijn stok, omringd door zijn kudde en bijhorende honden. Vanaf een hele afstand riep ik hem toe: ‘es permesso?’, en toonde hem mijn camera. Duidelijk enthousiast over mijn interesse deed hij teken om naderbij te komen. ‘Yo soy fotografo de Belgica’ begon ik en,… heu…de rest van de conversatie gebeurde met handen en voeten. Maar, ik had duidelijk de toelating gekregen, en daar was het me om te doen. Enkele plaatjes van de herder en de honden die, na een demonstratie commando, als pijlen en accuraat hun opdracht uitvoerden. De kudde geiten met de honden en de hoeder tegen de achtergrond van de Sierra Nevada met hun besneeuwde toppen. Enfin, gewoon geweldig voor een fotograaf!
Na een tijdje nam ik afscheid van de herder. Het plan om één van de hondjes ook te danken, door een aai over zijn kopje, zal ik niet gauw vergeten. Want,… mijn vriendelijkheid werd begroet met een stevige hondenbeet. Eigen schuld, dikke bult!! Hevig bloedend, maar helemaal voldaan terug naar de camping en een stevige portie ontsmetting.
Zaterdag 3 mei 2008
Deze morgen werden niet alleen in Beas maar ook in Granade, alle voorbereidingen voor een groot jaarlijkse bevolkingsfeest getroffen. Het ‘Fiesta del Cruz’, het Hemelvaartsfeest wordt hier nog in grootse glorie herdacht en gevierd. En wij waren erbij!! Honderden, duizenden, tienduizenden mensen waren deze middag in de straten van Granada toegestroomd, om deze jaarlijkse traditie te vieren. De hele stad stond in rep en roer. Ver uit de omliggende omgeving kwamen mensen hier naar toe om de optocht te bewonderen en te vieren. Praalwagens en mensen in typische klederdracht doorkruisten de stad tot ’s avonds laat. Als buitenlander wordt je meegezogen in deze vrolijke bedoening. Je kan niet anders dan mee lachen en genieten van deze Spaanse uitbundigheid. Overal werd er gedanst en de drank vloeide er natuurlijk rijkelijk.
De steile beklimming, door een wirwar aan steegjes, naar de wijk ‘Albaicín’ werd beloond met een schitterend uitzicht over deze gigantische stad. Op een tegenover gelegen heuvel ligt het ‘Alhambra’ en het ‘Generallife’ op ons te wachten. Omschrijvingen van dit architecturaal monument spreken boekdelen over wat we er morgen kunnen verwachten. Moe maar voldaan…naar onze warme (letterlijke) nestjes…
Beas de Granada, een klein typisch Spaans dorpje. De voorlopers van de Sierra Nevada, op 20km ten noord-westen van Granada. Ook hier worden, door het zuidelijke klimaat en de aard van de bodem, alle ingrediënten voor de olijventeelt gevonden. Alle bruikbare hellingen worden hier dan ook ingenomen door olijfbomen. De massa teelt en het geringe onderhoud zijn waarschijnlijk de reden voor een rendabel bestaan voor de plaatselijke bevolking. Zij die niet in de olijf industrie werken vinden hun inkomen in de plaatselijke steengroeven
Heel erg jammer voor het plaatselijke landschap, want dit wordt voor altijd vernietigd.
Tijdens een wandeling door het dorpje bemerkte ik de plaatselijke geitenherder. Leunend op zijn stok, omringd door zijn kudde en bijhorende honden. Vanaf een hele afstand riep ik hem toe: ‘es permesso?’, en toonde hem mijn camera. Duidelijk enthousiast over mijn interesse deed hij teken om naderbij te komen. ‘Yo soy fotografo de Belgica’ begon ik en,… heu…de rest van de conversatie gebeurde met handen en voeten. Maar, ik had duidelijk de toelating gekregen, en daar was het me om te doen. Enkele plaatjes van de herder en de honden die, na een demonstratie commando, als pijlen en accuraat hun opdracht uitvoerden. De kudde geiten met de honden en de hoeder tegen de achtergrond van de Sierra Nevada met hun besneeuwde toppen. Enfin, gewoon geweldig voor een fotograaf!
Na een tijdje nam ik afscheid van de herder. Het plan om één van de hondjes ook te danken, door een aai over zijn kopje, zal ik niet gauw vergeten. Want,… mijn vriendelijkheid werd begroet met een stevige hondenbeet. Eigen schuld, dikke bult!! Hevig bloedend, maar helemaal voldaan terug naar de camping en een stevige portie ontsmetting.
Zaterdag 3 mei 2008
Deze morgen werden niet alleen in Beas maar ook in Granade, alle voorbereidingen voor een groot jaarlijkse bevolkingsfeest getroffen. Het ‘Fiesta del Cruz’, het Hemelvaartsfeest wordt hier nog in grootse glorie herdacht en gevierd. En wij waren erbij!! Honderden, duizenden, tienduizenden mensen waren deze middag in de straten van Granada toegestroomd, om deze jaarlijkse traditie te vieren. De hele stad stond in rep en roer. Ver uit de omliggende omgeving kwamen mensen hier naar toe om de optocht te bewonderen en te vieren. Praalwagens en mensen in typische klederdracht doorkruisten de stad tot ’s avonds laat. Als buitenlander wordt je meegezogen in deze vrolijke bedoening. Je kan niet anders dan mee lachen en genieten van deze Spaanse uitbundigheid. Overal werd er gedanst en de drank vloeide er natuurlijk rijkelijk.
De steile beklimming, door een wirwar aan steegjes, naar de wijk ‘Albaicín’ werd beloond met een schitterend uitzicht over deze gigantische stad. Op een tegenover gelegen heuvel ligt het ‘Alhambra’ en het ‘Generallife’ op ons te wachten. Omschrijvingen van dit architecturaal monument spreken boekdelen over wat we er morgen kunnen verwachten. Moe maar voldaan…naar onze warme (letterlijke) nestjes…
donderdag 1 mei 2008
Donderdag 1 mei 2008
De laatste dag van april kondigde zich aan onder een stralend blauwe hemel. Na het ontbijt en het dagelijkse opruimen van de motorhome verlieten we Úbeda. Nooit zullen we het uitzicht vergeten over de sierra’s, olijfbomen plantages en omliggende bergen. Een klein, mooi statig dorp midden deze enorme natuurpracht.
Maar …
Nooit zullen we de mensen vergeten die we er ontmoet hebben. De vriendelijke plaatselijke bevolking. Maar ook de door hen opgevangen vluchtelingen. De rand van de ‘Úbeda’ maatschappij. Spelende, maar door ondervoeding, en wie weet wat nog allemaal, fysiek en mentaal getekende kinderen. Overgelukkig met hun bal spelend zoals alleen een kind zorgen kan vergeten.
Tijdens het fotograferen van enkele huisjes werd ik door een trotse, mollige vrouw nageroepen. Na m’n prevelend ‘no hablé espanol’, lachte ze wijder. Ze stak der duim op en wees naar de huisjes met een herhalend …‘Bonissimo’ …‘Bonissimo’ …
Si, si ‘Bonissimo’, was jammer genoeg de enige conversatie die ik met haar kon voeren. Weer maar eens het voornemen genomen om nu eens eindelijk met die cursus Spaans te beginnen.
Via enkele, nog kleinere, dorpjes en de ‘Sierra de Cazorla’ bereikten we de ingang van het gelijknamige nationaal park. Het smalle asfaltweg leidde ons via honderden haarspeldbochten tot hoog in het gebergte. Het leek echt of we heel alleen dit prachtige gebied doorkruisten. Het tegenliggend verkeer was schaars en op de soms toch moeilijke momenten lijkt eenieder te beseffen dat ‘vriendelijkheid’ hier de enige oplossing brengt. Het geheel aan immense uitzichten, wilde bloemenpracht, rotspartijen, valleien en ‘stilte’, was overweldigend indrukwekkend.
Een locatie voor de overnachting vinden was niet simpel, zoals verwacht. Het prachtige meer met bijhorende stuwdam, en prachtige parkeerplaats zou mooi geweest zijn. Patrouillerende parkwachters maakten ons echter duidelijk dat overnachten niet gewenst was.
Tijdens onze verdere zoektocht naar een overnachting plaats naderden we, sneller dan verwacht, de ‘Sierra Nevada’. De eerste blikken op de besneeuwde bergtoppen waren haast irreëel. Het is raar om besneeuwde bergtoppen te zien bij temperaturen van 30° en meer. Logisch, bij bergketens van drieduizend meter en meer, maar gevoelsmatig niet normaal.
Ondertussen is het Donderdag 1 mei geworden en verblijven we op een camping op een dertigtal kilometer voor Granada. Die bergtoppen zijn nog aardig dichterbij gekomen. Van hieruit lijkt het wel of je ze kan aanraken. We hebben dan ook de hele verdere dag genoten van dit uitzonderlijk uitzicht.
Ondertussen slaapt hier iedereen! Stil, is het hier … enorm stil. Of toch niet? In de verte hoor ik, het lijken wel alle Spanjaarden , 1 mei nog lang na vieren!
Nog even proberen om alles online te krijgen en jullie commentaren op dit blog te lezen.
Hele lieve groetjes van ons allen! Patricia, Myriam, Eddy en Frank
De laatste dag van april kondigde zich aan onder een stralend blauwe hemel. Na het ontbijt en het dagelijkse opruimen van de motorhome verlieten we Úbeda. Nooit zullen we het uitzicht vergeten over de sierra’s, olijfbomen plantages en omliggende bergen. Een klein, mooi statig dorp midden deze enorme natuurpracht.
Maar …
Nooit zullen we de mensen vergeten die we er ontmoet hebben. De vriendelijke plaatselijke bevolking. Maar ook de door hen opgevangen vluchtelingen. De rand van de ‘Úbeda’ maatschappij. Spelende, maar door ondervoeding, en wie weet wat nog allemaal, fysiek en mentaal getekende kinderen. Overgelukkig met hun bal spelend zoals alleen een kind zorgen kan vergeten.
Tijdens het fotograferen van enkele huisjes werd ik door een trotse, mollige vrouw nageroepen. Na m’n prevelend ‘no hablé espanol’, lachte ze wijder. Ze stak der duim op en wees naar de huisjes met een herhalend …‘Bonissimo’ …‘Bonissimo’ …
Si, si ‘Bonissimo’, was jammer genoeg de enige conversatie die ik met haar kon voeren. Weer maar eens het voornemen genomen om nu eens eindelijk met die cursus Spaans te beginnen.
Via enkele, nog kleinere, dorpjes en de ‘Sierra de Cazorla’ bereikten we de ingang van het gelijknamige nationaal park. Het smalle asfaltweg leidde ons via honderden haarspeldbochten tot hoog in het gebergte. Het leek echt of we heel alleen dit prachtige gebied doorkruisten. Het tegenliggend verkeer was schaars en op de soms toch moeilijke momenten lijkt eenieder te beseffen dat ‘vriendelijkheid’ hier de enige oplossing brengt. Het geheel aan immense uitzichten, wilde bloemenpracht, rotspartijen, valleien en ‘stilte’, was overweldigend indrukwekkend.
Een locatie voor de overnachting vinden was niet simpel, zoals verwacht. Het prachtige meer met bijhorende stuwdam, en prachtige parkeerplaats zou mooi geweest zijn. Patrouillerende parkwachters maakten ons echter duidelijk dat overnachten niet gewenst was.
Tijdens onze verdere zoektocht naar een overnachting plaats naderden we, sneller dan verwacht, de ‘Sierra Nevada’. De eerste blikken op de besneeuwde bergtoppen waren haast irreëel. Het is raar om besneeuwde bergtoppen te zien bij temperaturen van 30° en meer. Logisch, bij bergketens van drieduizend meter en meer, maar gevoelsmatig niet normaal.
Ondertussen is het Donderdag 1 mei geworden en verblijven we op een camping op een dertigtal kilometer voor Granada. Die bergtoppen zijn nog aardig dichterbij gekomen. Van hieruit lijkt het wel of je ze kan aanraken. We hebben dan ook de hele verdere dag genoten van dit uitzonderlijk uitzicht.
Ondertussen slaapt hier iedereen! Stil, is het hier … enorm stil. Of toch niet? In de verte hoor ik, het lijken wel alle Spanjaarden , 1 mei nog lang na vieren!
Nog even proberen om alles online te krijgen en jullie commentaren op dit blog te lezen.
Hele lieve groetjes van ons allen! Patricia, Myriam, Eddy en Frank
dinsdag 29 april 2008
Dinsdag 29 april 2008
Een camping in het dorpje Villafranca, werd zondagavond onze overnachtingplaats net voor Cordoba.
Maandagochtend leidde de Gps-navigatie ons feilloos naar een geschikte openlucht parking net buiten, de verder autovrije stad, Cordoba. Via een mooie wandelbrug over de ‘Rio Guadalquivir’ bereikten we de smalle keienstraatjes van het centrum. Enkel de belangrijkste bezienswaardigheden stonden op het programma. De grote Moskee van Cordoba, met zijn kolossale zuilen galerijen en binnen in gebouwde kathedraal. Moeilijk voor te stellen als je de immensheid van dit bouwwerk niet zelf hebt kunnen bewonderen. Deze moskee is dan ook het mooiste voorbeeld van heersers met verschillende geloofsovertuigingen door de eeuwen heen.
Onze wandeling leidde ons verder door de smalle steegjes langs restaurantjes, tabernas en inkijk patio’s. Met hun doorkijk, ‘indoor’ tuintjes lijken de bewoners te willen pronken met hun creaties van kleuren, geuren en Mediterrane bloemenpracht.
Jammer genoeg stonden we vanmorgen voor gesloten deuren aan het ‘Museo de Bellas Artes’ en ‘Museo Arqueolôgio’. We zijn nog steeds niet gewend aan de zuiders openingsuren en ons programma liet niet toe hier verder tijd aan te verliezen.
Vanmiddag leidde onze trip ons verder tot de rand van het ‘Parque Natural de Cazorla’.
Van in het dorpje ‘Úbeda’, op 740m hoogte gelegen hebben we nu al een schitterend uitzicht op dit immense natuurmonument. Van op een stenen muurtje, naast je motorhome, de zon zien ondergaan over deze vallei is zeker niet slaapverwekkend. Maar, we zijn van plan om morgen voor 100% te genieten, gauw onder de wol dus!
Een camping in het dorpje Villafranca, werd zondagavond onze overnachtingplaats net voor Cordoba.
Maandagochtend leidde de Gps-navigatie ons feilloos naar een geschikte openlucht parking net buiten, de verder autovrije stad, Cordoba. Via een mooie wandelbrug over de ‘Rio Guadalquivir’ bereikten we de smalle keienstraatjes van het centrum. Enkel de belangrijkste bezienswaardigheden stonden op het programma. De grote Moskee van Cordoba, met zijn kolossale zuilen galerijen en binnen in gebouwde kathedraal. Moeilijk voor te stellen als je de immensheid van dit bouwwerk niet zelf hebt kunnen bewonderen. Deze moskee is dan ook het mooiste voorbeeld van heersers met verschillende geloofsovertuigingen door de eeuwen heen.
Onze wandeling leidde ons verder door de smalle steegjes langs restaurantjes, tabernas en inkijk patio’s. Met hun doorkijk, ‘indoor’ tuintjes lijken de bewoners te willen pronken met hun creaties van kleuren, geuren en Mediterrane bloemenpracht.
Jammer genoeg stonden we vanmorgen voor gesloten deuren aan het ‘Museo de Bellas Artes’ en ‘Museo Arqueolôgio’. We zijn nog steeds niet gewend aan de zuiders openingsuren en ons programma liet niet toe hier verder tijd aan te verliezen.
Vanmiddag leidde onze trip ons verder tot de rand van het ‘Parque Natural de Cazorla’.
Van in het dorpje ‘Úbeda’, op 740m hoogte gelegen hebben we nu al een schitterend uitzicht op dit immense natuurmonument. Van op een stenen muurtje, naast je motorhome, de zon zien ondergaan over deze vallei is zeker niet slaapverwekkend. Maar, we zijn van plan om morgen voor 100% te genieten, gauw onder de wol dus!
zondag 27 april 2008
Zondag 27 april 2008
Gisteren zaterdag in de voormiddag lui niks gedaan. In de namiddag met Eddy, de smalle steegjes van Toledo bezocht die hij zich nog herinnerde uit zijn jeugd. Werkelijk ongelofelijk hoe mensen daar in deze tijd nog kunnen leven. Er waren dan ook nog steeds voldoende onderwerpen om te fotograferen en ondertussen… niet teveel na denken.
Vanmorgen om elf uur Toledo verlaten richting Cordoba. Wie en wat we in Toledo hebben achtergelaten zullen we nooit vergeten. Ons Ginneke was voor ons beiden heel, heel speciaal. Het is niet alleen het afscheid van een dierbare vriendin maar ook het afsluiten van een tijdsperiode in ons leven.
De route die ons uit Castilië-La Mancha leidde was fascinerend. Onze eerste stop bij de bekende witte windmolens van Consuegra, gelegen op één van de talloze heuvelruggen bood ons een eindeloos vergezicht. Het bezoek, aan de ook aldaar gelegen, ruïnes van het ‘Castillo de Consuegra’ bleken hun bezoek meer dan waard.
Siërra’s en heuvelruggen volgden elkaar op, en zo bereikten we stilaan het echte zuid-Spanje. Het binnenrijden van Andalusië via de verschillende nationale parken was echt adembenemend mooi. We voelen het zuiderse Cordoba lonken door ons te vergasten op tropische temperaturen. Deze nacht alle ramen open en proberen te slaapdromen over paradijzen in alle mogelijke vormen.
Gisteren zaterdag in de voormiddag lui niks gedaan. In de namiddag met Eddy, de smalle steegjes van Toledo bezocht die hij zich nog herinnerde uit zijn jeugd. Werkelijk ongelofelijk hoe mensen daar in deze tijd nog kunnen leven. Er waren dan ook nog steeds voldoende onderwerpen om te fotograferen en ondertussen… niet teveel na denken.
Vanmorgen om elf uur Toledo verlaten richting Cordoba. Wie en wat we in Toledo hebben achtergelaten zullen we nooit vergeten. Ons Ginneke was voor ons beiden heel, heel speciaal. Het is niet alleen het afscheid van een dierbare vriendin maar ook het afsluiten van een tijdsperiode in ons leven.
De route die ons uit Castilië-La Mancha leidde was fascinerend. Onze eerste stop bij de bekende witte windmolens van Consuegra, gelegen op één van de talloze heuvelruggen bood ons een eindeloos vergezicht. Het bezoek, aan de ook aldaar gelegen, ruïnes van het ‘Castillo de Consuegra’ bleken hun bezoek meer dan waard.
Siërra’s en heuvelruggen volgden elkaar op, en zo bereikten we stilaan het echte zuid-Spanje. Het binnenrijden van Andalusië via de verschillende nationale parken was echt adembenemend mooi. We voelen het zuiderse Cordoba lonken door ons te vergasten op tropische temperaturen. Deze nacht alle ramen open en proberen te slaapdromen over paradijzen in alle mogelijke vormen.
vrijdag 25 april 2008
Woensdag 23 april 2008
Deze morgen, met pijn in het hart, toch maar uit Cuenca vertrokken richting Toledo. Niet zonder de geplande omweg via het gigantische natuurpark, Serrania de Cuenca.. De rivier de ‘Jucar’ heeft hier een kloof uitgesleten om van te duizelen. ‘De Ventana del Diabolo’, een openluchtgrot, op één der hoogste punten van de vallei is werkelijk een schitterend uitzichtspunt . Indrukwekkend!!
De korte tussenstops, om te fotograferen, leerden ons dat dit bezoek veel te kort was om alle schoonheden van dit gebied te kunnen bewonderen. Zeker de moeite waard om hier ooit terug te komen. Tijdens onze rit richting Toledo bemerkten we dat er op de 280km afstand en vijfhonderd meter hoogte verschil er een duidelijk klimaatswijziging optrad. De heerlijke 25 graden die we hier als welkom kregen was een heerlijke gewaarwording na, de grillen van de afgelopen dagen. De eerste indrukken van de stad gaven een ‘WAAW’ effekt,…. We zijn allen heel erg benieuwd naar onze ervaringen van morgen!!!
Zaterdag 26 april 2008 - 6u57’
Als ik de laatste regel van de blog van woensdag herlees (’We zijn allen heel erg benieuwd naar onze ervaringen van morgen!!!’ ), wist ik echt niet dat dit zulke triestige ervaringen zouden worden. Donderdag hebben we onze hond, lieve en trouwe vriendin Ginia, moeten laten inslapen. Op het einde werden allerlei kwaaltjes en de vorig jaar geconstateerde leverziekte haar echt teveel. We konden haar niet langer laten lijden.
Twaalf jaar heeft ze trouw haar hondentaak op zich genomen. Honderden, wandeling uren samen. Gehoorzaam en trouw! Niet na opleiding, dreigementen of fysiek geweld maar begrijpend als ‘een hond’, zo slim! Net als je broer Tjaka, die dag op dag vorig jaar overleed, zullen we haar aanwezigheid,liefde, trouwheid en vriendschap MISSEN !!!
Ongelofelijk missen!!
Gisteren, vrijdag, de hele dag doorheen Toledo gedwaald. Maar de mooie rivier de ‘Tajo’, of invloeden van Christelijke, Islamitische, of Joodse culturen konden me allemaal geen bal schelen. Het enige wat me van die dag echt zal bij blijven was ‘licht’. Zonnestralen doorheen de hele stad veroorzaakten spectaculaire lichtinvallen. Toeval, normaal of …
Maniakaal fotograferen dan maar, proberen niet telkens om te kijken naar dat lege plekje achter ons…
Deze morgen, met pijn in het hart, toch maar uit Cuenca vertrokken richting Toledo. Niet zonder de geplande omweg via het gigantische natuurpark, Serrania de Cuenca.. De rivier de ‘Jucar’ heeft hier een kloof uitgesleten om van te duizelen. ‘De Ventana del Diabolo’, een openluchtgrot, op één der hoogste punten van de vallei is werkelijk een schitterend uitzichtspunt . Indrukwekkend!!
De korte tussenstops, om te fotograferen, leerden ons dat dit bezoek veel te kort was om alle schoonheden van dit gebied te kunnen bewonderen. Zeker de moeite waard om hier ooit terug te komen. Tijdens onze rit richting Toledo bemerkten we dat er op de 280km afstand en vijfhonderd meter hoogte verschil er een duidelijk klimaatswijziging optrad. De heerlijke 25 graden die we hier als welkom kregen was een heerlijke gewaarwording na, de grillen van de afgelopen dagen. De eerste indrukken van de stad gaven een ‘WAAW’ effekt,…. We zijn allen heel erg benieuwd naar onze ervaringen van morgen!!!
Zaterdag 26 april 2008 - 6u57’
Als ik de laatste regel van de blog van woensdag herlees (’We zijn allen heel erg benieuwd naar onze ervaringen van morgen!!!’ ), wist ik echt niet dat dit zulke triestige ervaringen zouden worden. Donderdag hebben we onze hond, lieve en trouwe vriendin Ginia, moeten laten inslapen. Op het einde werden allerlei kwaaltjes en de vorig jaar geconstateerde leverziekte haar echt teveel. We konden haar niet langer laten lijden.
Twaalf jaar heeft ze trouw haar hondentaak op zich genomen. Honderden, wandeling uren samen. Gehoorzaam en trouw! Niet na opleiding, dreigementen of fysiek geweld maar begrijpend als ‘een hond’, zo slim! Net als je broer Tjaka, die dag op dag vorig jaar overleed, zullen we haar aanwezigheid,liefde, trouwheid en vriendschap MISSEN !!!
Ongelofelijk missen!!
Gisteren, vrijdag, de hele dag doorheen Toledo gedwaald. Maar de mooie rivier de ‘Tajo’, of invloeden van Christelijke, Islamitische, of Joodse culturen konden me allemaal geen bal schelen. Het enige wat me van die dag echt zal bij blijven was ‘licht’. Zonnestralen doorheen de hele stad veroorzaakten spectaculaire lichtinvallen. Toeval, normaal of …
Maniakaal fotograferen dan maar, proberen niet telkens om te kijken naar dat lege plekje achter ons…
dinsdag 22 april 2008
Maandag 21 april 2008
Op de weg van Benicasim naar Toledo, werden we uiteraard weer achtervolgd door de, nu bijna traditionele onweders, schrille wind en erg lage temperaturen. Het Spaanse binnenland kwam naderbij met sterke lichtcontrasten, tussen de regenbuien in. Het landschap werd er wonderbaarlijk door.
Om onze geplande tussenstop, Cuenca, te bereiken verlieten we de snelweg en volgden de provinciale wegen de ‘CM211’ en de ‘N320’. Als je ooit de kans krijgt om deze route te volgen, zeker doen! Uitgestrekte vergezichten, zonder hinder door de laagstammige druiventeelt, appelsienen - en mandarijnen boomgaarden. Tussen de plantages in, tot aan de horizon, de natuurlijke begroeiing van rozemarijn, marjolein en tijm. Bij de korte tussenstops om even te genieten en te fotograferen kwamen hun wilde geuren en kleuren zomaar op je af, heerlijk!
Als fotograaf, landschapsfotograaf is ‘this the place to be’!! Plannen voor morgen werden al snel aangepast, hier in Cuenca willen we langer blijven!! Liever nog langer, maar de lokroep van ongekende bestemmingen speelt parten!
Dinsdag, 22 april 2008
Cuenca is een stadje gelegen op een steile bergkam, omgeven door diepe kloven doorsneden bos- en weide gebied. Schitterende mooie uitzichten kregen we via de richels van de twee rivieren, de ‘Júcar’ en de ‘Huécar’ die het stadje omgeven. De frappante huizen, hangend of gebouwd op, de steile rotswanden zijn indrukwekkend. In het stadje zelf, op de plaza major’ valt de kathedraal met zijn nooit afgewerkte torens het meeste op. Het lijkt weerom, een van pracht en praal voorzien godshuis waarbij we ons het bezoek niet lieten welgevallen. De arme, gehandicapte vrouw voor de ‘tempel’ met open hand, smekend om een aalmoes veranderde ons geplande bezoekje.
Even later bemerkten we haar in één van de smalle straatjes van het stadje. Smullend van een droog stuk stokbrood… sh*t, sh*t, sh*t …..
De zoveelste keer in ons leven, ‘stof tot nadenken’, en proberen het morgen beter te doen!!
Op de weg van Benicasim naar Toledo, werden we uiteraard weer achtervolgd door de, nu bijna traditionele onweders, schrille wind en erg lage temperaturen. Het Spaanse binnenland kwam naderbij met sterke lichtcontrasten, tussen de regenbuien in. Het landschap werd er wonderbaarlijk door.
Om onze geplande tussenstop, Cuenca, te bereiken verlieten we de snelweg en volgden de provinciale wegen de ‘CM211’ en de ‘N320’. Als je ooit de kans krijgt om deze route te volgen, zeker doen! Uitgestrekte vergezichten, zonder hinder door de laagstammige druiventeelt, appelsienen - en mandarijnen boomgaarden. Tussen de plantages in, tot aan de horizon, de natuurlijke begroeiing van rozemarijn, marjolein en tijm. Bij de korte tussenstops om even te genieten en te fotograferen kwamen hun wilde geuren en kleuren zomaar op je af, heerlijk!
Als fotograaf, landschapsfotograaf is ‘this the place to be’!! Plannen voor morgen werden al snel aangepast, hier in Cuenca willen we langer blijven!! Liever nog langer, maar de lokroep van ongekende bestemmingen speelt parten!
Dinsdag, 22 april 2008
Cuenca is een stadje gelegen op een steile bergkam, omgeven door diepe kloven doorsneden bos- en weide gebied. Schitterende mooie uitzichten kregen we via de richels van de twee rivieren, de ‘Júcar’ en de ‘Huécar’ die het stadje omgeven. De frappante huizen, hangend of gebouwd op, de steile rotswanden zijn indrukwekkend. In het stadje zelf, op de plaza major’ valt de kathedraal met zijn nooit afgewerkte torens het meeste op. Het lijkt weerom, een van pracht en praal voorzien godshuis waarbij we ons het bezoek niet lieten welgevallen. De arme, gehandicapte vrouw voor de ‘tempel’ met open hand, smekend om een aalmoes veranderde ons geplande bezoekje.
Even later bemerkten we haar in één van de smalle straatjes van het stadje. Smullend van een droog stuk stokbrood… sh*t, sh*t, sh*t …..
De zoveelste keer in ons leven, ‘stof tot nadenken’, en proberen het morgen beter te doen!!
Abonneren op:
Posts (Atom)
