Beste bloglezer, eindelijk nog wat nieuws zullen jullie wel zeggen. De werkzaamheden aan de studio gaven me net niet die voldoende energie meer om ondertussen ook de blog nog te onderhouden. Anyway, de studio is volledig operationeel en bij de opening, nu zaterdag 27 september ll, kwamen een honderdtal nieuwsgierigen onze nieuwe locatie bewonderen. Van tientallen vrienden, bekenden, familie en collega's mochten we felicitaties en gelukwensen in ontvangst nemen. Hiermee sluiten we een toch weer een moeilijke periode in ons leven af en kunnen we ons nu gaan bezig houden met waar we echt goed in zijn, fotograferen! Werken kan je dit bij ons echt niet noemen. Het woordje 'passie' is hier eerder op zijn plaats. Van Rudi en Malee, uit het verre Thailand, kregen we nogmaals de bemerking om nu eindelijk eens wat foto's op de blog te plaatsen. Hierbij dus enkele sfeerbeelden van de openingsreceptie en enkele blikken in de studio.
Hele lieve vriendelijke groetjes van jullie fototeam en tot 'blogs'.

Eindelijk !! Onze studio nadert de afgewerkte fase. De eerste testopnames werden gemaakt en SUUUUUPER !!! Eerstdaags tonen we hier een filmpje met de eerste indrukken voor de buitenwereld!! Het werd alsnog een helse karwei. Wat we hoopten en dachten wat een maand in beslag zou nemen duurde bijna twee maanden, intensief werken. Het resultaat mag dan ook gezien worden. De officiële opening hebben we nu dan ook gepland op zaterdag 27 september. Inderdaad, tijdens 'de dag van de klant' houden we een groot opendeur week-end. Alle lezers en klanten zijn hiermede alvast uitgenodigd. Onze eerdere fotomodellen krijgen zeker een uitnodigings mailtje en worden ter plaatste letterlijk in de bloemetjes gezet.
Tot zeer binnenkort! Vriendelijke groetjes van jullie fototeam Patricia & Frank

Hallo, beste bloglezer. Lang geleden hé! Het is dan ook een erg drukke periode voor ons. De inrichting van de fotostudio vraagt meer tijd en energie dan we hadden verwacht. Maar stilaan krijgt alles vorm en worden onze dromen concreet. Nog even geduld en er wacht jullie een grote verrassing! Tot zeer binnenkort! Hele lieve groetjes van Patricia & Frank

Lang geleden, maar nu toch effe een snel wat nieuws van ons. We werken momenteel heel hard aan de inrichting van onze nieuwe studio, vandaar de weinige berichtjes die we kunnen posten. Soms hektische toestanden, maar plezant en daar is het ons om te doen! Bij zo'n inrichting komt toch heel wat kijken en niet alle leveranciers en bedrijven kunnen in onze euforie opgaan en onmiddellijk doen wat we van hen verlangen. Te begrijpen natuurlijk want wij vragen soms het onmogelijke! Maar, als alles verloopt zoals momenteel voorzien zullen we toch ergens begin augustus van start kunnen gaan met het echte fotograferen. Als jullie bij de gelukkigen zijn om samen met ons van de opening te kunnen genieten staat jullie dan ook heel wat te verwachten. Vooraf reeds een kijkje achter de schermen? Neen, sorry nog effe geduld!
Anders is de verrassing er niet meer natuurlijk!

Sinds we terug thuis zijn is de tijd voorbij gevlogen. We genieten van alle voorbereidingen voor onze nieuwe studio. Wat is er veel te organiseren zeg! Wij, maar ook onze klanten staan te trappelen. We kunnen haast niet wachten om de eerste opnames te kunnen maken. De vloeren in de studio zijn nog niet klaar maar de eerste afspraken staan reeds in de agenda. Waaww!! Doe zo verder jongens!

Onze Tarifa treurt nog steeds om zijn maatje Apollo en vraagt dan ook heel, veel aandacht. Spelen, eten, slapen en groeien aan een razend tempo. Zo tof om zien. Buiten trekt alles, maar dan ook alles zijn aandacht. Alles wat beweegt is te onderzoeken. Stappende voeten zijn uitdagend en te exploreren. Schoenen, veters, blote benen met rok of benen met lange broek! Alles wat daarboven zit bezorgt hem een streling over zijn bolleke, en daar is ie op uit. Uiterste inspanningen om de aandacht te trekken. Springen als een volwassen kangoeroe of met vier pootje de lucht in, alles wat helpt! Maar, soms ontvangt ie ook gewoon, koele minachting! Mensen naderen, kijken afwijzend recht voor zich en stappen door, niet wetend dat ze gevolgd worden door twee treurige oogjes. Beteuterd! Hij zit toch netjes rechtop! Probeert zich te gedragen zoals het hoort voor een puppy dog! Vraagt alleen een beetje aandacht! Maar neen, de voeten stappen verder. Bah, hoe kan je...
De voeten die stoppen en een aardig woordje zeggen worden echter dubbel en dik beloont! Totale extase krijgen ze der voor in de plaats! Mooi om zien!

Samen met enkele vrienden en collega's van de beroepsvereniging bezochten we de eindejaars werken van de Antwerpse fotoscholen. Tijdens de proclamtie en receptie van de tentoonstellingen merkten we dat er weer een hele reeks goede fotografen een degelijke opleiding hebben genoten. De werken toonden een hoge technische kwaliteit en straalden van creativiteit.

De afgelopen dagen verliepen hier nogal hektisch. Ze herinneren aan de afgelopen jaren, dus even wat gas terug nemen! We zijn volop aan het werk met de voorbereidingen voor de inrichting van de fotostudio. Hmm, er komt nog heel wat bij kijken. Vloeren en verwarming dienen nog geinstalleerd, bureel inrichting en nog zoveel meer. Maar we zitten te springen om er vanaf 1 juli echt aan te kunnen beginnen. Onze Tarifa groeit als kool en de apekuren swingen soms de pan uit. Zalig om hem met Apollo, als surrogaat papa, te zien opgroeien en spelen. Vandaag komen Eddy en Myriam Apollo terug ophalen. Tarifa en wijzelf zullen hem enorm missen!

Donderdag 19 juni 2008

De laatste dagen niet echt veel aan de foto's van de reis kunnen doen. Zoals juliie hebben kunnen merken op de site hebben we ondertussen onze nieuwe locatie gemeld. Er is nogal wat tijd gekropen in het administratieve gedeelte van de verdere organisatie, maar het schiet lekker op nu. Vanaf 1 juli hebben we toegang tot het pand en dan kan het echte werk pas echt beginnen. Aan onze batterijen zal het helemaal niet liggen, ze zijn 100% opgeladen en we zullen het tof vinden om der terug te kunnen invliegen.
Jongens, jongens ... krijg hier net een telefoontje van een goede vriend met verschrikkelijke nieuws! Ben der kapot van! Kan er hier nu niet meer over schrijven maar...sh*t! Verdomme, wat kan er veel gebeuren op twee maanden tijd! En wij maar plezier maken, leuk doen ... Het leven is soms gewoon sh*t!

Zaterdag 14 juni 2008

Hmmm..., misschien een beetje zoals verwacht..., we zijn terug thuis sinds gisteravond. We brachten al een blitsbezoekje aan onze kinderen Katrien & Philippe, Elke & Sammy en kleinzoon Henrytje (die al sliep), aan vake en aan zus Carine en schoonbroer Willy. Zalig om ze terug te zien en in onze armen te kunnen sluiten. En de komende dagen hopen we meerdere vrienden terug te ontmoeten. We zijn ook benieuwd naar jullie ervaringen van de afgelopen maanden. Heimwee, en een klein beetje de weersomstandigheden, maakten onze terugkeer makkelijker.
We zijn echt van plan om deze blog verder uit te bouwen. Over de komende inhoud zijn we nog niet zeker. Gevoelsmatige, meer persoonlijke aangelegenheden of zaken die meer met fotografie of onze fotostudio te maken hebben? Wat denken jullie hierover, graag een reactie!
De komende dagen beginnen we alvast met het online plaatsen van een aantal sfeer beelden, van de duizenden opnames van deze reis. Graag nog een woordje van dank aan diegenen die reactie's plaatsten op onze tekstjes. Het was echt heel plezierig om een woordje van jullie terug te krijgen.
Heel veel liefs van Patricia & Frank

Donderdag 12 juni 2008

Het heeft de hele nacht geregend en ook vanmorgen bleef het rotweer. We besloten om huiswaarts te rijden. De rest van de dag bleef het regenen en gieten. We werden er gewoon ‘sikkeneurig’ van. Eenstemmig werd de beslissing genomen om de ‘minder donkere wolkenroute’ te volgen en die bracht ons tot bij… Cap-Gris-Nez, …Pas de Calais. In Noord-West Frankrijk scheen de zon! Een felle noordenwind maakt het koud, maar deftig gekleed zijn we direct met onze hondjes het strand op getrokken. Zaaaalig was het! Na het avondeten hebben we nog een wandelingetje gemaakt op de kliffen. De hondjes konden er vrij rondlopen zonder bij iemand ergernis op te wekken. Vrolijk en vrij dartelden ze in het rond. Een wandeling op de kliffen bij ondergaande zon met Engeland op een boogscheut, waaawww! Naderende onweersluchten boven het kanaal voorspelden echter niet veel goeds. En inderdaad, we waren nog maar net binnen of het water viel alweer met bakken uit de hemel. Nu…, voor vannacht kunnen we het ons niet echt aantrekken en morgen… ‘dat zien we morgen dan wel weer’!

Woensdag 11 juni 2008

De tijd vliegt, maar wij gebruiken hem wel! Na het poetsen, wat met plezier gebeurde, vervolgden we onze weg langs de kust. We bezochten nog verschillende mooie, een enkel minder mooi, dorpjes en stadjes. Van Arcelles tot Courseulles-sur-Mèr, met een zalig middag etentje, tot Quistrham met z’n Riva Bella. De grotere steden zoals Bayeux en Caen bezochten we niet maar die komen zeker aan bod bij één van de geplande citytrips. Nu de hondjes erbij zijn, proberen we zo rustig mogelijke plekjes op te zoeken. Zo kunnen we ze meer de vrijheid geven die een hond verdiend en wij hebben het makkelijker tijdens het rijden. Houlgate, was het meest fascinerende stadje! De bouwstijl deed me denken aan de welstellende huizen die we zagen tijdens een reis, die ik ooit maakte met Ludo, naar ‘The Isle of Wight’. Een Engels eiland ten zuiden van Southhampton. Schitterend, maar hoe hebben die huizen de oorlog kunnen overleven. Bijna de hele Franse westkust werd aan flarden geschoten, maar daar pronken nog steeds de huizen van weleer. Hetzelfde fenomeen doet zich voor aan de Cõte de Grãce nabij Honfleur. Prachtige statische herenhuizen, mannors met gigantische tuinen en landerijen. Ongelofelijk mooi en bijna onbereikbaar gelegen! (Maar er ontbreekt wellicht één en ander aan mijn geschiedenis opleiding!)
We waren van plan om ergens op de Route de la Cõte de Grãce te blijven overnachten. Een zestiende eeuws kerkje met park, en zicht op de baai waar de Seine in zee komt leek ons wel wat. De ‘niet welkom sfeer’ hing er te sterk in de lucht en we besloten dan maar om de camper parking in Honfleur op te zoeken. Het is hier veel te druk voor ons maar wel ideaal gelegen om morgen de stad te bezoeken.
Vandaag werd er tussen ons extra veel over thuis gepraat. Over onze kinderen en kleinzoon Henry, over vake, familie, vrienden en kennissen. Waarover er gepraat werd…? Over kleinigheden, over grote dingen! Over herinneringen en toekomstplannen! Over onze nieuwe zaak!
We krijgen gewoon ‘heimwee’ dus!

Dinsdag 10 juni 2008

Heu, eerst wil ik hier één en ander recht zetten. Op vrijdag ll. schreef ik over de springvloed op de Mont St-Michel. Onze goeie vriend Rik, maakte ons attent op het volgende.

‘er is vandaag wassende maan van 36% vol
dus groeiende naar doodtij
springtij is een paar dagen na nieuwe of volle maan
ik ben ergens niet mee,
gisteren was het 10 dagen na nieuwe maan?’

Heu, met een dergelijk technische uitleg zal je wel gelijk gehad hebben Rikske.
Het zal de felle noordwesten wind dan wel geweest zijn die het water te sterk liet opzetten. Misschien sluiten ze de parkings soms gewoon uit voorzorg om geen enkel risico te nemen. Zelf zijn we die avond niet op het strand geweest dus we hebben het niet zelf kunnen constateren.
We vervolgden vanmorgen onze reis langs de kusten van de geallieerde landingsplaatsen van 6 juni 1944. Onze eerste stopplaats was de Pointe du Hoc, bij het dorpje St-Pierre-du-Mont. De gigantische resten van een Duits bunkercomplex liggen er boven op de kliffen. Naar verluid is er aan de toestand van deze ruïnes weinig veranderd na 8 juni 1944. Een irreële locatie!
Ook de Amerikaanse begraafplaats ter hoogte van Omaha Beach is indrukwekkend. Stel je voor, (nee, niet voor te stellen, moet je zelf gezien hebben), 70ha groot, met 9387 witte kruisen (of Davidsterren), lieten ook ons niet onberoerd. Verder onderweg bezochten we nog verschillende kleine dorpjes en hun Romaanse kerkjes. Nu hier aan ‘Gold Beach’ bij het dorpje Asnelles overnachten we op de camping municipal. Een camping, om een nachtje aangesloten op het elektriciteitsnet alle batterijen voor de camera’s en dergelijke te kunnen opladen. Ook kunnen we morgenvroeg met de stofzuiger de motorhome eens een grondiger poetsbeurt geven. Aaiii !! Morgen…. WERKEN!!! We mogen er niet aan denken!!
In de late namiddag kregen we nog een telefoontje van onze vrienden, Myriam en Eddy. Ze waren net aangekomen op de plaats van ons vertrek, een parking op de Brusselse ring, nu twee maanden geleden. Hun terugreis was vlekkeloos verlopen. Uit hun stemmen konden we een stukje heimwee horen. Heimwee naar Apollo, naar onze afgelopen reis en ook een stukje naar ons hopen we. Enkele uurtjes later het bericht dat ze veilig en wel thuis waren aangekomen. Verdorie wat is de tijd toch weer snel voorbij gegaan, haast niet te geloven!

Maandag 9 juni 2008

Vandaag genoten we van een zomers weertje. Buiten een bezoekje aan het museum, ’Utah Beach Memorial Museum’, hier net over onze parkeerplaats, gewoon lekker niks gedaan. Boekje gelezen, een beetje geslapen, en lekker gegeten. Een poging tot strandwandeling was er voor Apollo teveel aan. Hij keerde telkens weer, richting motorhome, en had er duidelijk geen zin in. Niet moeilijk! Rond de motorhome konijntjes genoeg om met te spelen! Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!

Zondag 8 juni 2008

Goed zo Jeannine, jij hebt het gevonden! Normandië met onder andere De Mont St-Michel! Vandaar die springvloed natuurlijk! We kenden het al van foto’s, maar de werkelijkheid is impressionanter! Aan de voet van de rots is een parkeerplaats voorzien voor honderden motorhomes, zonder enige nutsvoorziening maar op een unieke locatie. Onze voorwielen stonden bijna in de zee! Niet helemaal onbevreesd, maar gisteren was het springvloed, dus… We wandelden met ons viertjes over de dijk en beklommen samen met honderden andere toeristen de trappen van de rots en zijn uniek dorpje. Iedereen keidood toen we boven kwamen, Tarifa’s tongetje leek alweer gegroeid. Patricia bezocht kathedraal en musea, en de beestekes vergezelden mij op de foto tocht. Later op de avond had Tarifa zijn eerste zwemles. Niet helemaal vrijwillig, maar als je als kleine dreumes grote honden wil volgen die over de sloot springen, kom je dikwijls…tekort. Kopje onder, en zwemmen dan maar! Eerst zwemdiploma is binnen! Stinkend naar de moor, maar verder kerngezond. De ondergaande zon en de verlichting van de berg hielden ons tot middernacht op het strand om te fotograferen. Vanmorgen naar Ste-Marie-Eglise, (parachutist aan de kerktoren weet je wel) gereden via Normandische binnenwegen. Het was er iets minder rustig dan verwacht. De herdenking van 64 jaar D-day was er nog volop bezig. Veel te druk en veel teveel volk, we maakten dat we der wegkwamen! Utah-beach wordt onze overnachtingplaats voor vanavond. Niet echt op het strand, maar toch… Schitterend gelegen en veel minder volk!
Enne, eindelijk. We hebben bij een redelijk aangenaam temperatuurtje kunnen genieten van een mooie zonsondergang!

Vrijdag 6 juni 2008

Hallo allemaal! Vanavond kan ik jullie enkele bijkomende tips geven over het doel van het laatste stukje van onze reis. We hebben vandaag 345 kilometer afgelegd, min of meer richting België, en zijn nu in het dorpje ‘Curey’ toegekomen. Wij hebben daarstraks al een glimp kunnen opvangen van één van de toplocatie’s hier. Maar door de verwachte springvloed, dienden we een andere locatie op te zoeken om te overnachten. Gelukkig vonden we een leuk alternatiefje. Een veldweggetje tussen de graanvelden en de koetjes. Vooral de hondjes vinden het hier superleuk. Ze rennen, springen en spelen dat het een lieve lust is. Wij moeten ons weinig of geen zorgen over hen maken en zij zijn supertevreden.
Morgen, zo vroeg mogelijk, beginnen we hiervandaan de exploratie van dit voor ons ongekende gebied. We houden jullie op de hoogte! Lieve groetjes Patricia & Frank

Donderdag 5 juni 2008

Vanmorgen, was degene waar we niet meer over spreken, er niet!
We douchten gewoon buiten!
Na een lang ontbijt, inpakken, omhelzingen, traantjes en vertrokken. Over deze vakantie zal er nog lang nagepraat worden, maar ons volgend stukje kon beginnen. Weten jullie al naar waar?
We houden het graag spannend, volgen dus maar.
Bordeaux en wijn horen samen… niet,… wel die richting ging het in elk geval uit om te beginnen. Kilometers wijngaarden en chateau’s voorbij gereden (geloven of niet, ‘ voorbij’) tot… een kerktorentje onze aandacht trok. Een mooi kerkje, schitterende akkers, donkere onweerslucht en zon! We stoppen voor minder! Dichterbij ontdekten we een prachtig pleintje, verscholen tussen de bomen. Patricia bezocht de begraafplaats en zelf verkende ik met de hondjes de omgeving. Zo leerde ik M. Bernard Gibault kennen, gepensioneerd wijnbouwer! Een motorhome op zijn erf maakte het contact wel heel erg gemakkelijk. Op het pleintje overnachten zou geen enkel probleem zijn! Na een iets langer gesprekje werden we bij hem thuis uitgenodigd. Een rondleiding in de tuin, met zelf gekweekte groentjes en planten. We kregen een stukje geschiedenis over hun dorp te horen. St-Etienne La Cigogne, honderd dertig inwoners en eigen burgemeester. Hun levensverhaal! Over vier kinderen die niet geïnteresseerd waren om de zaak verder te zetten. En als kers op de taart, rondleiding in hun woning en aperitieven met vijftien jaar oude Pinot!
We slapen goed deze nacht, dat staat vast!

Dinsdag 3 juni 2008

Lequeitio, vissersdorpje aan de noordkust van Baskenland.

Hallo, allemaal! We zijn er nog! Geen problemen gehad deze nacht en door het gekletter van de regen zelfs lekker geslapen. Vanmorgen… gietende regen. Grrr…. We konden alleen maar afwachten om tussen de buien door ons overnachtingdorpje, Lequeitio, te bezoeken. Het dorp ziet er oud en verwaarloosd uit. Autonomie voor Baskenland is goed maar er schort nog wel één en ander blijkbaar. De toegangswegen naar het dorp zijn erbarmelijk te noemen. Wegenwerken zijn wel aan de gang en zullen hopelijk voor het dorp de noodzakelijke ontsluiting naar de buitenwereld maken. Hier is de tijd niet echt stil blijven staan maar heel wat renovatie- en nieuwbouw voorzieningen zijn hier noodzakelijk. Men is er duidelijk niet op toeristen gesteld! Elke affichering is uitsluitend in het Bask. Portugees was voor ons zeer moeilijk te begrijpen, maar het Bask is totaal onverstaanbaar.
We verlieten Lequeitio in de gietende regen, via de enig mogelijke kustweg richting Biarritz. Modderstromen liepen van de hellingen en veranderden de zee, enkele honderden meters, in een bruine kolkende massa. De erosie moet op deze momenten gigantisch zijn.
De rit verliep verder rimpelloos tot onze(niet voorziene) camping in de Landes in Frankrijk.

Woensdag 4 juni 2008

Vandaag op de camping aan het Lac de Biscarosse werd het een heel speciale dag. De laatste dag samen, met onze vrienden! Na twee onvergetelijke maanden, zal het een pijnlijk afscheid worden! We hebben elkaar nog beter leren kennen, met alle eigenschappen die een relatie tussen mensen kan teweeg brengen. Wees maar zeker aan deze tocht houden we rijkdom over! Vriendschap!
Myriam en Eddy reizen rechtstreeks naar België. Hun kinderen en kleinkinderen verwachten hen voor het lang geplande familieweek-end. Zelf maken we nog een omweg langs een stukje Frankrijk waar we al lang van dromen. Enig idee? Weddenschapje?

Ps: Tarifa wordt echt een bengel! Daar zijn we nog niet mee aan de nieuwe patatjes! Hij begint stilaan de wijdere wereld te verkennen en eist onvoorwaardelijke aandacht van Apollo. Die ondergaat alles met plezier maar ook omdat het niet anders kan. (Apollo reist vanaf morgen met ons mee in de motorhome en blijft nog enkele weekjes bij ons). Voordeel voor Apollo is dat hij nu meer man geworden is. Hij verdedigt Tarifa tegen elke onverwachte bezoeker of passant. Luid blaffend en in gevechtshouding! Dit wordt niet altijd geapprecieerd door de voorbijganger maar wij weten beter en gniffelen!

Maandag 2 juni 2008

Het werd vandaag weer een dag vol mirakels!

Vandaag richting Frankrijk, maar we konden het toch niet laten, om nog even een kijkje te nemen in het Noord- Spaanse binnenland. Vanuit Ribadesella naar de ‘Picos de Europa’ Deze streek kan met geen enkele andere provincie of land worden vergeleken. De mooiste delen van Frankrijk, Zwitserland en Oostenrijk samen maar… veel mooier! Heel dicht bij de kust in een berglandschap terecht komen is voor ons niet gewoon. Maar wat we hier te zien kregen, was om van te duizelen. Kronkelende bergpassen brachten ons in een droomwereld vol zonneschijn. Bergmassieven, kronkelende bergstromen, en schitterende valleien met weiden in volle bloei! Van de grasspriet naast de weg tot de hoogste bergtop, alles zag groen. Niet het gewone groen maar Fuji groen! Adembenemend! Nogmaals gebrek aan tijd om langer te kunnen genieten, maar hier komen we ooit terug dat zweer ik!
Vandaag moesten er ook wat kilometers op de teller komen, richting Belgenlandje. Baskenland konden we echter niet zomaar voorbij rijden! We zoeken nu de sfeer in een klein kustdorpje, Lequeitio net voorbij Bilbao. Vanaf de autovia was er nog een veertigtal kilometer binnenbaan te volgen. Een oude, kronkelende, bergweg door de bossen bracht ons in een andere wereld. Een andere taal, cultuur en gewoontes zijn de eerste dingen die ons hier opvallen. Norse gezichten, geen gespeelde beleefdheid. No English, kein Deutch, no Français, NO ESPANOL! Hmm, het voelt niet echt lekker! Heu, ’t is maar dat jullie het weten en voor alle zekerheid! We overnachten hier op een strandparking in Lequeitio! Mochten jullie van ons niks meer horen laat de zoektocht dan hier maar beginnen.
Voorlopig is het enige wat we nu nog horen het ruisen van de zee! Slaapwel en hele lieve groetjes van ons allen!

Zaterdag 31 mei 2008

Santiago de Compostela, bedevaartsoort voor duizenden pelgrims uit de hele wereld. Een gigantische kathedraal en heel veel kerken. De omringende pleinen zijn werkelijk uniek te noemen. Het majestueuze plein voor de kathedraal, ‘De Praza do Obradoiro’, wordt als één der mooiste uit de hele wereld beschouwd en dat is volgens mij ook wel zo. Het is het eerste doel van alle pelgrims. Daarna sleffen ze de kathedraal binnen om het beeld van ‘De Santo dos Croques’, (de heilige van de kopstoot) te kunnen aanraken. Dit brengt naar verluid geluk en wijsheid. Zelf kunnen we ons wel geen pelgrims noemen, maar als je daar tussen staat voelt dat wel zo! Voor de diepere gronden achter een pelgrimstocht kregen we meer respect na een bezoek aan het ‘pelgrims museum’. Een zeer verzorgd, informatief museum waardoor je begrip en respect krijgt voor deze mensen! Later liet ik me door Eddy overhalen om de heilige mis van kwart over zes, achttien uur vijftien wel te verstaan, mee te volgen. Er zou met de ‘Botafumeiro’, een reusachtig wierookvat, gezwaaid worden en dit gebeurd enkel bij speciale gelegenheden. Ik opperde of wij misschien de reden waren? Blijkbaar niet… We waren nog geen tien minuten binnen of… mijn gsm-deuntje weergalmde. Kennen jullie mijn deuntje. ‘TELEFOON, FRANK TELEFOON’ keihard, want mijn gehoor wordt er niet beter op!! Ben nog nooit, nog nooit zo snel geweest om dat ding af te zetten. Eddy bleek me plots niet meer te kennen. Heb me de rest van de mis verscholen achter de pilaren en incognito genoten van de hemelse gezangen!
Ps: geen gezwaai met het wierookvat gezien, was het een list om me mee te lokken?

Zondag 1 juni 2008

Meer dan tweeduizend kilometer van België en rond half juni terug thuis aankomen! Stilaan tijd om de terugweg aan te vatten dus. Noord Spanje, het lijkt een ander land. Groen, bergen en zee! Wondermooi! Noord Spanje willen we later zeker beter leren kennen.
Toch was alles weer niet ‘wondermooi’ vandaag!

Onderweg…een parking, ergens in een dorpje in Noord Spanje! Naast een pittoresk kerkje en begraafplaats. Een parking, tussenstop en even proberen te rusten. DIT LUKTE NIET ECHT!

Stel je eens voor: je bent vrachtwagen chauffeur en op vrijdagavond om half vijf heb je nog net een lading koeien kunnen ophalen. Te laat om ze af te zetten bij het slachthuis! Wat doe je dan? Simpel toch! Je pikt de laadbak af op een parking en je rijd naar huis. Maandagmorgen haal je hem gewoon weer op. Dieren opgesloten in een laadbak, zonder eten en drinken!
Er wordt dikwijls gelachen of honend gepraat over onze vegetarische ingesteldheid. Elke dag komt dit onderwerp wel op één of andere manier aan bod. Als jullie er een reden achter zoeken, wel voorgaande ervaring is er één van!

DIERENMISHANDELING