Zaterdag 14 juni 2008
Hmmm..., misschien een beetje zoals verwacht..., we zijn terug thuis sinds gisteravond. We brachten al een blitsbezoekje aan onze kinderen Katrien & Philippe, Elke & Sammy en kleinzoon Henrytje (die al sliep), aan vake en aan zus Carine en schoonbroer Willy. Zalig om ze terug te zien en in onze armen te kunnen sluiten. En de komende dagen hopen we meerdere vrienden terug te ontmoeten. We zijn ook benieuwd naar jullie ervaringen van de afgelopen maanden. Heimwee, en een klein beetje de weersomstandigheden, maakten onze terugkeer makkelijker.
We zijn echt van plan om deze blog verder uit te bouwen. Over de komende inhoud zijn we nog niet zeker. Gevoelsmatige, meer persoonlijke aangelegenheden of zaken die meer met fotografie of onze fotostudio te maken hebben? Wat denken jullie hierover, graag een reactie!
De komende dagen beginnen we alvast met het online plaatsen van een aantal sfeer beelden, van de duizenden opnames van deze reis. Graag nog een woordje van dank aan diegenen die reactie's plaatsten op onze tekstjes. Het was echt heel plezierig om een woordje van jullie terug te krijgen.
Heel veel liefs van Patricia & Frank
donderdag 12 juni 2008
Donderdag 12 juni 2008
Het heeft de hele nacht geregend en ook vanmorgen bleef het rotweer. We besloten om huiswaarts te rijden. De rest van de dag bleef het regenen en gieten. We werden er gewoon ‘sikkeneurig’ van. Eenstemmig werd de beslissing genomen om de ‘minder donkere wolkenroute’ te volgen en die bracht ons tot bij… Cap-Gris-Nez, …Pas de Calais. In Noord-West Frankrijk scheen de zon! Een felle noordenwind maakt het koud, maar deftig gekleed zijn we direct met onze hondjes het strand op getrokken. Zaaaalig was het! Na het avondeten hebben we nog een wandelingetje gemaakt op de kliffen. De hondjes konden er vrij rondlopen zonder bij iemand ergernis op te wekken. Vrolijk en vrij dartelden ze in het rond. Een wandeling op de kliffen bij ondergaande zon met Engeland op een boogscheut, waaawww! Naderende onweersluchten boven het kanaal voorspelden echter niet veel goeds. En inderdaad, we waren nog maar net binnen of het water viel alweer met bakken uit de hemel. Nu…, voor vannacht kunnen we het ons niet echt aantrekken en morgen… ‘dat zien we morgen dan wel weer’!
Het heeft de hele nacht geregend en ook vanmorgen bleef het rotweer. We besloten om huiswaarts te rijden. De rest van de dag bleef het regenen en gieten. We werden er gewoon ‘sikkeneurig’ van. Eenstemmig werd de beslissing genomen om de ‘minder donkere wolkenroute’ te volgen en die bracht ons tot bij… Cap-Gris-Nez, …Pas de Calais. In Noord-West Frankrijk scheen de zon! Een felle noordenwind maakt het koud, maar deftig gekleed zijn we direct met onze hondjes het strand op getrokken. Zaaaalig was het! Na het avondeten hebben we nog een wandelingetje gemaakt op de kliffen. De hondjes konden er vrij rondlopen zonder bij iemand ergernis op te wekken. Vrolijk en vrij dartelden ze in het rond. Een wandeling op de kliffen bij ondergaande zon met Engeland op een boogscheut, waaawww! Naderende onweersluchten boven het kanaal voorspelden echter niet veel goeds. En inderdaad, we waren nog maar net binnen of het water viel alweer met bakken uit de hemel. Nu…, voor vannacht kunnen we het ons niet echt aantrekken en morgen… ‘dat zien we morgen dan wel weer’!
woensdag 11 juni 2008
Woensdag 11 juni 2008
De tijd vliegt, maar wij gebruiken hem wel! Na het poetsen, wat met plezier gebeurde, vervolgden we onze weg langs de kust. We bezochten nog verschillende mooie, een enkel minder mooi, dorpjes en stadjes. Van Arcelles tot Courseulles-sur-Mèr, met een zalig middag etentje, tot Quistrham met z’n Riva Bella. De grotere steden zoals Bayeux en Caen bezochten we niet maar die komen zeker aan bod bij één van de geplande citytrips. Nu de hondjes erbij zijn, proberen we zo rustig mogelijke plekjes op te zoeken. Zo kunnen we ze meer de vrijheid geven die een hond verdiend en wij hebben het makkelijker tijdens het rijden. Houlgate, was het meest fascinerende stadje! De bouwstijl deed me denken aan de welstellende huizen die we zagen tijdens een reis, die ik ooit maakte met Ludo, naar ‘The Isle of Wight’. Een Engels eiland ten zuiden van Southhampton. Schitterend, maar hoe hebben die huizen de oorlog kunnen overleven. Bijna de hele Franse westkust werd aan flarden geschoten, maar daar pronken nog steeds de huizen van weleer. Hetzelfde fenomeen doet zich voor aan de Cõte de Grãce nabij Honfleur. Prachtige statische herenhuizen, mannors met gigantische tuinen en landerijen. Ongelofelijk mooi en bijna onbereikbaar gelegen! (Maar er ontbreekt wellicht één en ander aan mijn geschiedenis opleiding!)
We waren van plan om ergens op de Route de la Cõte de Grãce te blijven overnachten. Een zestiende eeuws kerkje met park, en zicht op de baai waar de Seine in zee komt leek ons wel wat. De ‘niet welkom sfeer’ hing er te sterk in de lucht en we besloten dan maar om de camper parking in Honfleur op te zoeken. Het is hier veel te druk voor ons maar wel ideaal gelegen om morgen de stad te bezoeken.
Vandaag werd er tussen ons extra veel over thuis gepraat. Over onze kinderen en kleinzoon Henry, over vake, familie, vrienden en kennissen. Waarover er gepraat werd…? Over kleinigheden, over grote dingen! Over herinneringen en toekomstplannen! Over onze nieuwe zaak!
We krijgen gewoon ‘heimwee’ dus!
De tijd vliegt, maar wij gebruiken hem wel! Na het poetsen, wat met plezier gebeurde, vervolgden we onze weg langs de kust. We bezochten nog verschillende mooie, een enkel minder mooi, dorpjes en stadjes. Van Arcelles tot Courseulles-sur-Mèr, met een zalig middag etentje, tot Quistrham met z’n Riva Bella. De grotere steden zoals Bayeux en Caen bezochten we niet maar die komen zeker aan bod bij één van de geplande citytrips. Nu de hondjes erbij zijn, proberen we zo rustig mogelijke plekjes op te zoeken. Zo kunnen we ze meer de vrijheid geven die een hond verdiend en wij hebben het makkelijker tijdens het rijden. Houlgate, was het meest fascinerende stadje! De bouwstijl deed me denken aan de welstellende huizen die we zagen tijdens een reis, die ik ooit maakte met Ludo, naar ‘The Isle of Wight’. Een Engels eiland ten zuiden van Southhampton. Schitterend, maar hoe hebben die huizen de oorlog kunnen overleven. Bijna de hele Franse westkust werd aan flarden geschoten, maar daar pronken nog steeds de huizen van weleer. Hetzelfde fenomeen doet zich voor aan de Cõte de Grãce nabij Honfleur. Prachtige statische herenhuizen, mannors met gigantische tuinen en landerijen. Ongelofelijk mooi en bijna onbereikbaar gelegen! (Maar er ontbreekt wellicht één en ander aan mijn geschiedenis opleiding!)
We waren van plan om ergens op de Route de la Cõte de Grãce te blijven overnachten. Een zestiende eeuws kerkje met park, en zicht op de baai waar de Seine in zee komt leek ons wel wat. De ‘niet welkom sfeer’ hing er te sterk in de lucht en we besloten dan maar om de camper parking in Honfleur op te zoeken. Het is hier veel te druk voor ons maar wel ideaal gelegen om morgen de stad te bezoeken.
Vandaag werd er tussen ons extra veel over thuis gepraat. Over onze kinderen en kleinzoon Henry, over vake, familie, vrienden en kennissen. Waarover er gepraat werd…? Over kleinigheden, over grote dingen! Over herinneringen en toekomstplannen! Over onze nieuwe zaak!
We krijgen gewoon ‘heimwee’ dus!
dinsdag 10 juni 2008
Dinsdag 10 juni 2008
Heu, eerst wil ik hier één en ander recht zetten. Op vrijdag ll. schreef ik over de springvloed op de Mont St-Michel. Onze goeie vriend Rik, maakte ons attent op het volgende.
‘er is vandaag wassende maan van 36% vol
dus groeiende naar doodtij
springtij is een paar dagen na nieuwe of volle maan
ik ben ergens niet mee,
gisteren was het 10 dagen na nieuwe maan?’
Heu, met een dergelijk technische uitleg zal je wel gelijk gehad hebben Rikske.
Het zal de felle noordwesten wind dan wel geweest zijn die het water te sterk liet opzetten. Misschien sluiten ze de parkings soms gewoon uit voorzorg om geen enkel risico te nemen. Zelf zijn we die avond niet op het strand geweest dus we hebben het niet zelf kunnen constateren.
We vervolgden vanmorgen onze reis langs de kusten van de geallieerde landingsplaatsen van 6 juni 1944. Onze eerste stopplaats was de Pointe du Hoc, bij het dorpje St-Pierre-du-Mont. De gigantische resten van een Duits bunkercomplex liggen er boven op de kliffen. Naar verluid is er aan de toestand van deze ruïnes weinig veranderd na 8 juni 1944. Een irreële locatie!
Ook de Amerikaanse begraafplaats ter hoogte van Omaha Beach is indrukwekkend. Stel je voor, (nee, niet voor te stellen, moet je zelf gezien hebben), 70ha groot, met 9387 witte kruisen (of Davidsterren), lieten ook ons niet onberoerd. Verder onderweg bezochten we nog verschillende kleine dorpjes en hun Romaanse kerkjes. Nu hier aan ‘Gold Beach’ bij het dorpje Asnelles overnachten we op de camping municipal. Een camping, om een nachtje aangesloten op het elektriciteitsnet alle batterijen voor de camera’s en dergelijke te kunnen opladen. Ook kunnen we morgenvroeg met de stofzuiger de motorhome eens een grondiger poetsbeurt geven. Aaiii !! Morgen…. WERKEN!!! We mogen er niet aan denken!!
In de late namiddag kregen we nog een telefoontje van onze vrienden, Myriam en Eddy. Ze waren net aangekomen op de plaats van ons vertrek, een parking op de Brusselse ring, nu twee maanden geleden. Hun terugreis was vlekkeloos verlopen. Uit hun stemmen konden we een stukje heimwee horen. Heimwee naar Apollo, naar onze afgelopen reis en ook een stukje naar ons hopen we. Enkele uurtjes later het bericht dat ze veilig en wel thuis waren aangekomen. Verdorie wat is de tijd toch weer snel voorbij gegaan, haast niet te geloven!
Heu, eerst wil ik hier één en ander recht zetten. Op vrijdag ll. schreef ik over de springvloed op de Mont St-Michel. Onze goeie vriend Rik, maakte ons attent op het volgende.
‘er is vandaag wassende maan van 36% vol
dus groeiende naar doodtij
springtij is een paar dagen na nieuwe of volle maan
ik ben ergens niet mee,
gisteren was het 10 dagen na nieuwe maan?’
Heu, met een dergelijk technische uitleg zal je wel gelijk gehad hebben Rikske.
Het zal de felle noordwesten wind dan wel geweest zijn die het water te sterk liet opzetten. Misschien sluiten ze de parkings soms gewoon uit voorzorg om geen enkel risico te nemen. Zelf zijn we die avond niet op het strand geweest dus we hebben het niet zelf kunnen constateren.
We vervolgden vanmorgen onze reis langs de kusten van de geallieerde landingsplaatsen van 6 juni 1944. Onze eerste stopplaats was de Pointe du Hoc, bij het dorpje St-Pierre-du-Mont. De gigantische resten van een Duits bunkercomplex liggen er boven op de kliffen. Naar verluid is er aan de toestand van deze ruïnes weinig veranderd na 8 juni 1944. Een irreële locatie!
Ook de Amerikaanse begraafplaats ter hoogte van Omaha Beach is indrukwekkend. Stel je voor, (nee, niet voor te stellen, moet je zelf gezien hebben), 70ha groot, met 9387 witte kruisen (of Davidsterren), lieten ook ons niet onberoerd. Verder onderweg bezochten we nog verschillende kleine dorpjes en hun Romaanse kerkjes. Nu hier aan ‘Gold Beach’ bij het dorpje Asnelles overnachten we op de camping municipal. Een camping, om een nachtje aangesloten op het elektriciteitsnet alle batterijen voor de camera’s en dergelijke te kunnen opladen. Ook kunnen we morgenvroeg met de stofzuiger de motorhome eens een grondiger poetsbeurt geven. Aaiii !! Morgen…. WERKEN!!! We mogen er niet aan denken!!
In de late namiddag kregen we nog een telefoontje van onze vrienden, Myriam en Eddy. Ze waren net aangekomen op de plaats van ons vertrek, een parking op de Brusselse ring, nu twee maanden geleden. Hun terugreis was vlekkeloos verlopen. Uit hun stemmen konden we een stukje heimwee horen. Heimwee naar Apollo, naar onze afgelopen reis en ook een stukje naar ons hopen we. Enkele uurtjes later het bericht dat ze veilig en wel thuis waren aangekomen. Verdorie wat is de tijd toch weer snel voorbij gegaan, haast niet te geloven!
maandag 9 juni 2008
Maandag 9 juni 2008
Vandaag genoten we van een zomers weertje. Buiten een bezoekje aan het museum, ’Utah Beach Memorial Museum’, hier net over onze parkeerplaats, gewoon lekker niks gedaan. Boekje gelezen, een beetje geslapen, en lekker gegeten. Een poging tot strandwandeling was er voor Apollo teveel aan. Hij keerde telkens weer, richting motorhome, en had er duidelijk geen zin in. Niet moeilijk! Rond de motorhome konijntjes genoeg om met te spelen! Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!
Vandaag genoten we van een zomers weertje. Buiten een bezoekje aan het museum, ’Utah Beach Memorial Museum’, hier net over onze parkeerplaats, gewoon lekker niks gedaan. Boekje gelezen, een beetje geslapen, en lekker gegeten. Een poging tot strandwandeling was er voor Apollo teveel aan. Hij keerde telkens weer, richting motorhome, en had er duidelijk geen zin in. Niet moeilijk! Rond de motorhome konijntjes genoeg om met te spelen! Hele lieve groetjes voor jullie allemaal!
Abonneren op:
Posts (Atom)
